PARS ALTERA. PRIAPEIA RECENTIORUM.

Antè alias omnes meus hic quas educat hortus, una puellares allicit herba manus, quam rapiunt, non ut capiti dent ferre corollas, et niteat multo flore revincta coma; læta nec ut festi velentur limina templi, cum facit ad patrios plebs venerata Deos, nec phiala ut molles capiat conclusa maniplos, gutta que supposito stillet odora foco. Atque ea non Beta est, non Brassica, non Amaranthus, non quæ flaventi lumine Caltha micat: lubrica non Lapathus, non est Cereale Papaver, adjuvat et medicas quæ Panacea manus; nec Baccho Cynara et mensis accepta secundis, artificum nec qui surgis, Acanthe, labor; nec quæ cum rapidi vertit se lumine Phœbi, nec quæ de Pueri nomine nomen habet. Longè alia est, longè que alios aptatur in usus: nam primùm bifido nititur illa pede, enodem tenta in caulem, resupina que tota, et patulum minio sparsa rubente caput. Est eadem, gelidis albet cum terra pruinis: est, cum sidereo finditur usta Cane. Nil refugit, nullo que potest non tempore pangi, nullis non aptè conseritur que locis. Certa nec ulla soli ratio est, cultus que serendæ; fœcundum, subigas tu modò, semen habet. Semina seu mandes sulcis, seu fossa feraces accipiat plantas, utraque tuta via est. At cum jam primâ cœpit pubescere sylvâ, exultat que opibus luxuriat que suis, tum verò lacrymæ summo de vertice manant, mella quibus cedant, Sicelis Hybla, tua. Quin etiàm digitis contrectari que supernè Gaudet, et attactu crescit ab ipsa tuo. Nec minùs hanc, (quæ cuncta mihi licet usque tueri, nam me posse loqui fœmina nulla putat:) quamlibet ingenuæ gaudent tetigisse puellæ, et mediam tenerâ continuisse manu. Sæpè juvat summæ prono dare basia vultu, lentam sollicitâ sæpè fovere morâ. Dum que fovent, tenues plantâ risêre tumente per tunicas agilem surgere, per que manus. Tum mirata novam faciem non rustica virgo, prægrandes que toros, insolitum que decus, Te veneror, Gramen, magni mihi numinis instar, Te que meum columen, Te mea sceptra puto: dixit, nec cunctata diù, vestem que reducit, et bibulam inducto sedula fonte rigat. Illa madet fusâ circùm sua vimina venâ, quas que haurit, largo fœnore reddit aquas, cultricum que sinus lætis proventibus implet, perfugium in multis una reperta malis. Nam quæ, longinquas sponso volitante per undas, carpitur indigno sola relicta situ, et macet in viduo pertabescit que cubili, fibrâ se multùm graminis hujus alit. Molle jecur tacitâ quæ deperit icta sagittâ, plurimam in epoto semine sentit opem. Cui facies pallet, caulem si prandet opimum, prandenti gratus serpit in ora rubor: et quæ turgidulos flendo corrumpit ocellos, ut temerè in lacrymas hoc genus ire vides, rore inspersa levi, summâ qui prosilit herbâ, lætitias animo luminibus que facit: et quam nigra malis terrent insomnia visis, admorso placidus germine somnus habet. Dudùm habilis tùm si qua viro est, mater que vocari expetit, ignavos conqueritur que dies, olim ne sterilem postrema redarguat ætas, auxilium radix tempore sumpta venit. Denique si qua suo mulier malè culta marito est, hanc vorat, atque assis non sua damna facit. Quam que magis digitos implet cupientis, et ore manditur oppleto, tam magis illa placet. In molli latet umbrâ aliis, mihi semper aperta est: tam bona non debet graminis herba tegi. Nomine si cupias cognoscere, Menta pusilla est, rides? … sic illam Roma diserta vocat. Sed quæ, docti homines cum dicunt, Menta pusilla est, hæc mihi non docto maxima, vel nimia. Parcite, Romulidæ, verbo sum lapsus in uno: An quicquam nimium tale quid esse potest? Petr. Bembus.

Hæc tibi do cultrix hortorum Galla, Priape, texta puellari florea serta manu. Tu face non hortos invisâ à grandine tutos, nec furum rapidas hinc procul esse manus. Sed tibi quale, Pater, medio tumet inguine membrum, sic Lycidæ rigeat tenta columna meo! Janus Etruscus.

Princeps volucrum principi sacra est Divûm. Pavone sancta Juno gemmeo gaudet. Neptunus agiles frænat ore Delphinas. Lucem perosam Noctuam fovet Pallas. Cyllenio cristatus excubat Gallus. Amat canorum Delius Pater Cycnum. Cursus equorum Mars regit citatorum; quibus Priapus jure te omnibus præfert, Aselle, cunctis mentulatior brutis. Janus Etruscus.

Tractabat clypeum Marti placitura Dione, sæva que fœmineâ sumpserat arma manu. Pone, Dea, exclamat petulanti voce Priapus: pone: decent istas hæc magis arma manus. Sannazarus.

Ad templum, et sacræ celebranda ad sacra Minervæ se se ferre suum Vellia dixit ave. Non tamen ad castæ se contulit ostia Divæ; improba sed lenæ limina turpis adit. Illi igitur nimiùm debes, quæ numine læso Palladis observat, magne Priape, tuum. Francisc. Franchinus.

Oppressam Venerem somno, solam que jacentem viderat ad murmur lene Priapus aquæ; cum dixit: Nunc victor ero, Venus improba sola est. Hìc neque Sileni vector Asellus adest. Hanc adit, et Venerem aggreditur tentigine ruptus. Verùm, ubi se vidit saxum iniisse, pudet. Et nunc saxa obstant, obstant nunc, clamat, Aselli[1], ah! me amor! ah quantis ludis imaginibus! Francis. Franchinus.

Thestylis annosi conjux lasciva Lycoris, dum manè, aut serò vespere mulget oves, sic, ait, infelix! noctes exerceor omnes, dum languet vetulo pendula verpa meo. P. Zanchius.

Quùm mea vult futui, super incubat Ursa Priapo, ipse suas partes sustineo, illa meas. Si juvat, Ursa, vehi, moveas clunem que femur que parciùs, aut inguen non tolerabit onus. Deindè cave reduci repetas ne podice penem; quamvis, Ursa, velis, non mea virga volet. Antonii Panormitæ Hermaphroditi, L. I.

Corvinus vegetem custodit clave, serâ que: non cohibet cunnum conjugis ille serâ. Zelotypus vegetis, cunni sed prodigus ille est; haustu nam cunnus non perit, illa perit. Antonii Panormitæ Hermaphroditi, L. I.

Si vis scire meum nomen, votum que, Viator, Pegasus hâc ego sum claudus humatus humo. Vota deindè scias, nomen quùm sciveris; audi, sic desiderio tu potiare tuo! Quùm pathicum quemquam pædicaturus ephebum es, illud in hâc tumbâ, quæso, Viator, agas. Atque animas coïtu, mihi sic, non thure, piato: scilicet hanc requiem Manibus, oro, dato. Hoc apud infernas genus est leniminis umbras præcipuum, prisci sic statuêre patres. Quippe ità Chironis cineres placabat Achilles; sensit et hoc podex, flave Patrocle, tuus. Gnovit Hylas patrio percisus ab Hercule busto: tu mihi, majores quod docuêre, lita.

Si tot habes humeris penes, quot sorpseris ano, et perfers, vincis, Mamuriane, boves. Antonii Panormitæ Hermaphroditi, L. I.

Solus habes nummos, et solus, Lentule, libros, solus habes pueros, pallia solus habes. Solus et ingenium, cor solus, solus amicos, unum si demas, omnia solus habes. Hoc unum est podex, quem non tibi, Lentule, solus, sed quem cum populo, Lentule mollis, habes. Idem.

Lupius indoctum dum pædicaret ephebum, dixit: io! clunes, dulcis ephebe, move. Hic ait: id faciam, verbo si dixeris uno; ille refert: ceve; diximus, ergo move. Idem.

Fertur ab horticolâ Divam quæsîsse Priapo, seu Venus in dubio est, seu Dea Flora fuit, cur quùm velentur quasi quæque animalia caudâ, Ursus non caudâ membra pudenda tegat. Ille refert: Escam cupidè dum quæreret Ursus, in tempestivos incidit ille favos, nec comedit primùm, licet ipse famelicus esset, quandò quidem merdas credidit esse favos. At, stimulante fame, mox hæret, libat, et instat, mel sapit, et tandem non edit, immò vorat. Rusticus advortit, properat, strepit, Ursus obaudit, rusticus is custos mellis, et argus erat. Denique robusti caudâ subnititur Ursi, et trahit, ille novo non trahit ora cibo. Pauperiem timet hic, timet hic de melle moveri; ille suo perstat proposito, ille suo. Verùm adeò trahit, adeò hic contrarius obstat, manserit ut stupidâ cauda revolsa manu. Hîc Deus hortorum, dum subdere plura pararet, arrigit, et pepulit mentula tenta Deam. Antonii Panormitæ Hermaphroditi, L. I.

Ecquis erit, vir gnare, modus, ne vulva voracis Ursæ testiculos sorbeat usque meos? Ecquis erit, totum femur hæc me sugat hirudo, ne prorsùs ventrem sugar ad usque meum? Aut illam stringas quâvis, Arispa, medelâ, aut equidem cunno naufragor ipse suo. Antonii Panormitæ Hermaphroditi, L. II.

Si steteris paullùm, versus et legeris istos, hâc nosces meretrix quæ tumuletur humo. Rapta fui è patriâ teneris pulchella sub annis, mota proci lacrymis, mota proci precibus. Flandria me genuit, totum peragravimus orbem; tandem me placidæ continuêre Senæ. Nomen erat, nomen notum Nichina, lupanar incolui, fulgor fornicis unus eram Pulchra, decens que fui, redolens, et mundior auro: membra fuêre mihi candidiora nive. Quâ melior nec erat Senensi in fornice Thais, nôrit vibratas quæ que movere nates. Rapta viris, tremulâ figebam basia linguâ, post etiam coïtus oscula multa dabam. Lectus erat multo et niveo centone refectus; tergebat nervos officiosa manus. Pelvis erat cellæ in medio, quà sæpè lavabar; lambebat madidum blanda catella femur. Nox erat, et juvenum me sollicitante catervâ, sustinui centùm non satiata vices. Dulcis, amœna fui, multis mea facta placebant, sed præter pretium, nil mihi dulce fuit. Antonii Panormitæ Hermaphroditi, L. II.

Miles in arma furens rigidum vocat horrida Martem; si quis amat, facilis sit rogat usque Venus. Pallada qui lanas, Cererem, qui ducit aratra, Tutorem pecudum, Pana que pastor habet. Mercurius furi, parituræ maxima Juno, et venatori casta Diana favet. Te, natum que tuum pudet ad mala nostra vocare; carminibus vires te dare, Phœbe, sat est, Hortorum custos tu solus, summe, tuorum, arte salutiferâ, sancte Priape, fave. Sic tibi non desit maturi copia pomi, è manibus nullus fur fugiat que tuis. Sic tu considas tectis sublimis eburnis, ne sol exurat, ne gravet unda caput. Si Neptunus opem nautæ præbere negabit, fluctibus in modicis obruet unda ratem. Quòd si Vulcanus nulli succurreret igni, flagraret subito quælibet igne domus. Tu que meum si non properas sanare priapum, decidet, heu! non hoc nobile robur erit. Antè meis oculis orbatus priver, et antè abscissus fœdo nasus ab ore cadat. Non me respiciet, nec me volet ulla puella, in me etiàm mittet tristia sputa puer. Tunc delectat ager, gravidis cum canet aristis; vinea, cum pingues congerit uva lacus. Sed semper lætis didicit Fortuna nocere; indoluit nostris invidiosa bonis. Lætior heu! toto me non erat alter in orbe; si cadet hic, non me tristior alter erit. Me miserum! sordes quas marcidus ore remittit! Ulcera quæ fœdo marcidus ore gerit! Aspice me miserum precor, ô per poma, per hortos, per caput hoc sacrum, per rigidam que trabem! Summe pater, miserere meî, miserere dolentis, me que tuis meritis fac, precor, usque tuum. Hunc ego commendo totâ tibi mente, Priape; fac valeat, fac sit sanus, ut antè fuit. Ecce tibi officii quò sim memor, ista columna cerea ponetur, tanta que, quanta mea est. Vix prece finitâ, signum dedit ille priapo, quod me sanandi maxima causa fuit. Quod que magis mirum est, nil sentit mentula morbi; convalui, et meliùs quàm priùs, illa salit. Illa salit: quicumque puer, quæcumque puella occurret, certum est hanc recacare trabem. Pacifici maximi Elegiæ jocosæ.

O ego quàm bellum tempus sum nactus amicæ, si fortuna meo non nocet ulla bono! Non miror fulvam Crœsi nunc divitis arcam, Alcinoi que omnes despiciuntur opes. Non ullum occasus, non ullum vidit et ortus, qui mihi lætitiâ se putet esse parem. Det mare Neptunus, Styga Pluto, Jupiter astra, mutarem superis non bona tecta tribus. Hæc ego si facerem, possem benè stultus haberi; qui benè stat, caveat se removere loco. Divitias animus lætus complectitur omnes; non ullas animus tristis habebit opes. Contentus sum sorte meâ, nil ampliùs opto; nam mihi nil addi, nil que deesse potest. Si modò quod teneo non ullo tempore desit, si sit perpetuum, perpetuò que fruar. Quàm benè constitui vitam mihi, quàm que beatè! quilibet ut vivat, discat ab arte meâ. Ut volo, nunc potior placidâ et sine labe puellâ, quâ nihil est melius, simplicius que nihil. Credere non posses, quanto me observet amore; quantùm amet, et quantâ serviat illa fide. Nil capit hæc à me, sed si quid porrigit alter, accipit, acceptum restituit que mihi. Det que mihi quamvis uni, dat sæpè cinædis, hos mihi cum vidit supposuisse nates. Cum que tamen fessa est, submittit sæpè sororem, aut opus exercet juncta sorore soror. Rem quoque, cum volui, laxat, rursùs que coercet, Se que parat cunctis ingeniosa modis. Hanc ego cum futuo, tum me futuisse per urbem omne genus, seu sit fœmina, mas ve puto. Concessa est illi fatis æterna juventus, quæ data, Phœbe, tibi, quæ tibi, Bacche, fuit. Illa, ego dum vivam, vivet, mecum que peribit, deficiet que illi, cum mea vita mihi. Si surgo, surgit, pariter si dormio, dormit, sæpè que, dum jaceo, me fovet illa sinu. Surgentem vestit, nudat que cubare volentem, et lateri juncta est nocte die que meo. Et ponit mensas, cœnam que ministrat, et omnes ad mea, nil sumens, porrigit ora cibos. Si quis erit nobis hostis, defendit ab hoste, nec sinit, ut lædar, membra que tuta facit. Illa modò pro me superis que viris que minatur; pro me nunc superos, nunc rogat illa viros. Hæc et plura facit, sed nec narrare decebit, ut citò perficiam quo juvet illa modo. Quis non invideat, quis non putet esse beatum? Quis non antè homines ponat et antè Deos? Si quis erit facilis sensûs, mentis que capacis, ne mea divulget quae sit amica, rogo. Pacifici maximi Elegiæ jocosæ.

Quid dices? quamvis exæquet mentula palmas nostra duas, libras contineat que decem, esse tamen minimam queritur, dicit que pusillam lux mea, nil, cunno cum tenet, esse putat. Vix celare queunt navalia lintea membrum, quo viso, tutus furibus hortus erit. Cum que aliam futui, timui periisse puellam, illius facies ut morientis erat. Ostia vix subii, subito cadit illa dolore, facta que de geminis una fenestra fuit. Me miserum! tanta est, et tanti ponderis adstat, ut tres à populo dicar habere pedes. Magnus adest illi census, nec parva supellex, immenso si quis pene superbus erit. Est auro melius tanto gaudere mutone, pro tanto reges regna dedisse velint. Ut que suis nummis spectando gaudet avarus, spectando sic me tanta columna juvat. Est nive candidior, candore que lilia vincit, cum jacet, hæc plumas, tenta que robur habet. Hanc et majorem si quisquam adfectat, habebit; hæc mihi non nata est, sed mihi facta manu. Ut que mihi crevit, crescet tibi, fossor agellum excavet, et largas spargat in arva fabas. Crede mihi, meliùs valet hâc me nullus in arte; nam benè qui toties fecerat, ille facit. Ipse manu didici properantem sistere venam, et didici segnem sollicitare manu. Omnibus his, nimio quos sentis pene superbos, dicas, quòd multâ mentula crevit aquâ. Si benè vis tumeat, benè longa cucurbita fiat: in riguos hortos unda perennis eat. Hæc mihi quid prodest? Nostram non supplet amicam; rem tantam tenuem dicit, et esse brevem. Sarciat immensum, cæcum et sine fine barathrum, fune que difficili ter que quater que liget; aut petat hæc alium, membrum non tale videbit, Tale que non cœlum, tale nec orbis habet. Efficite, ô faciles Superi! (nam cuncta potestis,) me totum penem, dicat ut illa, sat est. Pacifici maximi Elegiæ jocosæ.

Ite simul centùm pueri, centùm que puellæ, si volet esse meus ille, vel illa mea. Me petite, obsessum dum non est pectus amore, dum vacat, et dum me non furor ullus habet. Antè fores stantem Fortunam admittite vestram; si fugit, effugiet non retinenda magis. Non ego nunc nummos posco, sed debita merces officii, cunnus, vel mihi culus erit. Tempus adest pueris optatum et mille puellis; quin puer hoc lentus, lenta puella petis? Lentus eris, mihi crede, puer, tu lenta puella, cum fiam alterius, cum nova jussa sequar. Si non unus eris, si non eris una, venite mille simul, numerus non erit iste satis. Vidi chortis aves uni servire marito: vidi uni pecudes mille subesse viro. Non opus erucis, opus est non passere nobis, nec bulbis; fugiat quælibet herba salax. Unâ sæpè decem memini me dulce dedisse horâ; nunc etiàm quàm benè dulce darem! Sed jam quid faciam? serâ tentigine rumpor, implerem que utres ter que quater que graves. Jam que diù nullum novit mea mentula cunnum, effodit que maris viscera nulla diù. Illa die tenta est, tenta est et nocte, nec unquàm decidit; arrectum est nocte die que caput. Non puer hæc audit, non audit verba puella; nemo venit? solitum dextra frequentet opus. Pacifici maximi Elegiæ jocosæ.

Mentula, quid surgis? quid vis? quid pallia rumpis? Quid non sub nido, sub tunicâ que lates? Quid caput hoc fumat, nebulas que exhalat opacas? Quid rubricato vertice tenta tumes? Ad pueros iterùm, molles que redire puellas auderes, multis non satiata malis? Ad quas non animus tuus hic descenderet artes? Ad quod non traheret te scelus iste furor? Jam tibi bis quintus Consul trigesimus extat, et jam bis septem lustra peracta vides. Tempore jam cunctis solet hoc extincta jacere, sed tu plus ferro roboribus que vales. Convenit hæc juveni stimulos facientibus annis, qui que nobis cœpit spargere semen agris. Carmine non ullo, non ullâ cogeris arte, non facit hoc passer, nec facit herba salax. Et verum est; vitium quod primis nascitur annis, hoc solet ad seros sæpè venire dies. More tuo facis hoc, tuus est qui suscitat usus, et gula consuetos poscit habere cibos. Ast ego te saturam demens, fessam que putabam, et grave te nunquàm posse levare caput. Nec pudet actorum, cupis ad pejora venire, atque mala innumeris accumulare malis. Nil tibi quod donem, restat; tu cuncta vorâsti, quod pater et mater, quod que reliquit avus. Quidquid conspicui totâ fuit urbe, volebas, res que fuit voto nulla negata tuo. Et tibi nil renui, dum tu contenta fuisses, et pro te nostris est data furca bonis. Tu mihi nil unquàm peperîsti, perfida, lucri: ditavit plures mentula tenta viros. Non vetulæ, viduæ ve tibi, mancæ ve placebant, sed delecta famem non nisi pavit avis. Miror quòd nimium non sis consumpta per usum, quamvis de ferro facta, vel ære, fores. Si sapis, et sensu non es deserta, videbo effœtæ quantus sit tibi stare pudor. Quin potiùs compesce tuos ratione furores, te que doma, et fatuo subtrahe calcar equo. In que aliud differ tempus, non utile tentas, nunc nihil est, aliquid cras tibi forsan erit. Dum loquor, istius nulla est clementia vultûs; usque tumes, vomeres, ejiceres que dapes. Expecta, dum molle mihi suppono sedile, et sputo, et manibus te saturabo meis. Pacifici maximi Elegiæ jocosæ.

Ludebat Superos omnes Latonia virgo: tam subitò insanos et stupet esse Deos, et pudet, et quoties tam fœdos cernit amores, luminibus castas objicit illa manus. Nec nisi per noctem superis apparet in oris; cernere vix fratrem sustinet illa suum. Est irata Deis, magis est irata Deabus, increpat illa Deos, sed magis illa Deas. Cum nil proficiat, nocturnas vecta per auras, Arcadicis præceps advolat illa jugis. Gens priùs hæc fertur nunquàm vidisse Dianam undè etiàm Lunâ creditur esse prior. Colligit hìc Nymphas, quales collegerat olim in Cyntho, donec virgo tenella fuit; cum quibus ipsa feros arcus, pharetram que sonantem, cum quibus et tunicas induit illa breves: Parthenios que citâ cingens indagine colles virgineos armis instruit illa choros. Nunc et Mænalio saltus, sacri que Lycæi sylvas, horrentes nunc que fatigat agros. Cyllenen Pholoen pariter que Erymanthon, et omnes Arcadiæ montes lustrat agit que feras. Alphæi ad valles ruit aut Ladonis ad undas, dum Superûm cœtus, dum fugit illa viros. Insontes damæ, lepores cervi que cadebant, sed nulli pereunt, improba turba, lupi. Cum que lupis deessent cervi que feræ que minores, innocuæ passim dilaniantur oves. Pastores illis lugent in montibus omnes, Parrhasio que ferunt vota preces que Deo. Pan venit, et miseræ cupiens succurrere genti, incinctæ occurrit per juga nota Deæ. Hanc spectat, cupidos que ab eâ non vertit ocellos, ardet, et insidias per nemus omne parat. Dilectam que novis decorat Syringa cicutis, et cantu Nymphis indè placere studet; has sequitur, vanos que Deûm modulatur amores; oblitus populi damna nefanda sui. Intereunt pecudes, et rursùs Pana precantur pastores, lugent, et pia vota novant. Sed frustrà Arcadicis fumant in montibus aræ, votis et precibus prævalet acer amor. Fortè Deam tenuit tunc Artemisia rupes, et circùm comitum stabat amica cohors: ridebant que Deum tenebrosâ in valle canentem, et cum caprino cornua torva pede. Non aliter quàm si vicinus rudat asellus, instrepat aut multis si caper arboribus. Ira Deum vexat, vires stuprum que minatur, et vocat agrestes ad sua vota Deos: Nymphæ diffugiunt: agilis Dea transvolat æquor; hâc Delon linquens, hâc sibi parte Rhodon, Ionios Charas que petit, Lydos que propinquos; rupes et sylvas invia que antra colit, pulcher ubi Endymion venari sæpè solebat, multa que Dictynnæ dona referre suæ. Cui sylvis fuerant que feræ, catuli que voraces: cui pratis nivei mille fuêre greges: huc venit: et sumptâ pastoris imagine, sylvas Pan adit, et lætas forcipe tondet oves, quò ventura Dea est niveæ cupidissima lanæ. Nec mora, Diva venit, vellera que alba petit: promisisse Deus se magnæ fingit amicæ, sylvarum que jocans ulteriora petit: ô nimia est superis, nimia est fiducia terris, si quis se tutum fors ab amore putat! Diva pudicitiæ custos, ultrix que severa quærit amatorem cæca per antra suum. Hìc spelunca fuit rugosis abdita sylvis: quæ pars naturæ, pars erat artis opus. Huc vocat ille Deam: prælata que munera monstrat: ad sibi monstratas illa cucurrit opes. Hos Venus Idaliâ vidit sublimis ab æde, nec quidquam in toto gratius orbe fuit; hos que adit, et jungi donec dubitaret uterque, his subitò officium præstitit illa suum. Verus at Endymion solitum petit inscius antrum: Diva stupet: vultus Pan capit ipse suos. Sic Dea lusa latet: fugiunt per devia Nymphæ: has agitant Satyri per juga quæque leves: nec fuit in sylvis arbos, nec rupibus antrum, sub quo non illìc pressa puella foret. Audiit hos patriâ lusus ex urbe Priapus: evolat ad lætos impiger ille jocos: et volvens animo delusos Lotidis ignes, non furto, sed rem viribus ille parat: tum Nymphis fustem, Satyris falcem que minatur: intremit ingentes utraque turba minas: sed cum non possit Nymphas superare sequendo, magnam per sylvas quæritat ille Deam. Dedecus hoc metuens, ut erat, sub rupe Diana effugit, et bigis fertur ad astra suis. Talia cernentes ridebant æthere Divi, fabula nec cœlo gratior ulla fuit. Illa suos medio vultus abscondit Olympo, hoc Lunæ eclipsim Græcia docta vocat. Bartholomæus Paganellus Prignanus, Mutinensis. De imperio cupidinis. Lib. I.

Dum Venus, et Veneri, positis, Mars gratior, armis, gramineo fessus dormit uterque solo; irrupit tunicas Divæ Formica latentes, et teneras rigido vellicat ore nates. Icta Venus clamat: somno Mars excitus arma corripit, et nudo nescius ense micat. Aspiciens cœlo, qui conspicit omnia, Phœbus, est ratus in Venerem stringere tela Deum. Convocat auxilio Superos. Descendit Olympo Jupiter armatus; venit et alma Ceres. Territa securo Formica reconditur ano; atque iterans morsus, spernit ab arce Deos. Flet Venus; educit morsu Formica cruorem, viscera purpureo sanguine tincta rubent. Quid facient Superi? sunt ignea tela Tonantis irrita; Gradivi nil opus ense Dei. Eccè Priapus adest. Solus tulit ille salutem: apta ministerio mentula sola fuit; quam Deus hortorum Veneris dùm fixit in anum, è culo hærentem traxit ab ore feram. Candida quæ fuerat, Veneris madefacta cruore, mentula purpuream servat in ore notam. Sparsa cruore suum mutat Formica colorem; hinc rubet, et generi permanet iste color. Hinc primùm ignotas sedes remeâsse Priapus fertur, et aversæ gaudia fœda Deæ. Rubra que nunc etiàm placidas Formica latebras intrat, et immotas non sinit esse nates. Joannes Casa.

Vix caput attollens, innixus robore pomi, suspicit, undè micat Lucifer Oceano, et palmas terræ tendens utrasque virenti, effundit tremulâ talia voce Geron: Da, pater hortorum, valido me incumbere pene conjugis in magnæ fertilitatis agrum. Da, ruber hortorum custos, viridem que senectam, membra que queis juvenem me probet esse Lyca. Nam licet ipso animo vigeat vivace libido, est mihi cum niveis candida barba comis. Jam virtute tuâ, promptis jam viribus istis, naturæ vitium, Lampsace, vince, precor. Et capias asinum, sacrat quem dextra rudentem debilis, at multùm firma futura citò. Sic tibi sint pueri semper placidæ que puellæ! Sic cadat antè tuos victima multa focos. Jo. Bapt. Pigna.

Hic edentulus ore hiulco, et exos, tortis crinibus, antè pendulis que sinus naribus, et gravedinosis, lippo lumine, gibber, oscitator, poppizans, bifidus que, lingulax que, membranis redimitus involutis, edax, carnivorus, libidinosus, nativo que madore delibutus, et supercilio eminentiore, et labris miniatulis notatus, quem si pingere fortè destinâro, exemplo mihi Θητα suggeretur, cultor numinis est tui, Priape, nostri seminis usque devorator. Cœlius Calcagninus.

Iste crispiculus ore turbinoso, rugosâ cute, luteo colore, prægravis (mihi crede), buccinator, colens Cyaneas profunditates, cui si crebriùs imprimas ligonem, ficos proferet uberes colono, multis divitias tulit cinædis. Idem.

Meos labores præfero laboribus magni Herculis, nec vana me putes loqui: nam quùm leonem magnus ille vicerit, ipsi leones plurimos devicimus: cunnos olentes, horridos que scilicet clavam vorantes, quantacumque stat mihi. Aprum subegit alterum ille, aut alterum; apros subegi plurimos, et horridos senes procaces, perditos libidine, setis aprugnis asperos velut sues. Cervam fugacem, et aureo cornu inclytam et æreo pede assecutus Hercules adscripsit inter maxima præconia: ego diebus penè singulis sequor, et assequor citos puellarum greges, eburneo pede, aureis que crinibus pernicitate provocantes Africos. Sed nec Caci libidinosis ignibus desunt feroces, qui auferant meos greges, et hos quidem aversos in obscuros specus, quos ipse mox allidam, et opprimam, ut merent. Cœlius Calcagninus.

Nil amas nisi fœdum et impudicum; nil placet, nisi quicquid incitare pruritus queat, et movere lumbos. Demùm carmina tu soles probare, quùm scatent natibus que mentulis que. Sic Summœnia, sic probat Suburram, sic teterrima lustra leno: cunnus sic suevit benè olere cunnilingis. Cœlius Calcagninus.

Quùm Corynthiacæ simul Puellæ fortè dissererent, et incidisset, ut fit, quæstio blandula et jocosa, quo Penis titulo foret notandus, si certo titulo notandus esset: prima ex omnibus Illicena dixit videri sibi Seminale Membrum. At quantò meliùs, Philænis inquit, Naturæ et Genii voces Ligonem! Tum natu Telesilla major: Atqui ponat quod lubet illa et illa nomen, hic unus mihi Clavus est Amoris. Idem.

Quùm vidisset Hylam teneros avellere bulbos, sic contrà exortâ voce Priapus ait: Parce meos, fur, parce meos attingere bulbos, germinet in mediâ ne nate cepa tibi. Idem.

Tu quicumque meum supplex venerare sacellum, disce priùs, liceat quâ tibi voce loqui. Namque ea quæ crebro nobis versantur in usu digna Priapeâ duximus esse notâ. Esto pepon culus, mihi sit colocyntha cinædus, cunnus erit malace, mentula crinos erit. Hæc sint assuetis signata vocabula rebus, sed tunc hortensi non minùs apta Deo. Cœlius Calcagninus.

Rustice, quid rides indicta vocabula rebus? Quid ve putas frustrà me posuisse notas? Nonne pepon quid sit segmenta impressa fatentur, dulce que quod medio nectar ab orbe liquat? Dic ubi flos, oro, colocynthæ innascitur aureus? Dic, rogo, quid malace mollius esse putas? Hæc si percipies, nosces tu cætera per te; si non percipies, Rustice, culpa tua est. Me verò proceres naturæ numine censent, me quoque naturæ par puto more loqui. Idem.

Vidisti ne unquàm piscem, cui versile nomen? est Trachus, ut solo nomine notus eat. Hunc Veneris quùm tangit amor, sibi pellicis uno, atque subactoris, tempore munus obit. Sic tibi tam longus penis, tam dira libido, ut te pædices, Nævole, pene tuo. Cœlius Calcagninus.

Admisit Chione Steropen vitraria fabrum: ast ubi succubuit, hei mihi frangor, ait. Iste levem teneram que gravis rigidus que puellam tundit, et incudem me putat esse suam. Tum Steropes: Habitare simul non possumus, inquit: vitrea vulva tibi, ferrea verpa mihi est. Balthazar Bonifacius.

Quâ purgas thalamum, scopam vis, Phylli, recentem, ut cessit longo trita labore vetus. Nulla mihi superest, perierunt quotquot habebam. Mille per assiduum, Phylli, teruntur opus. Est mihi peniculus tantùm, si sufficit iste, quo conclave tuum tergere, Phylli, queas. Balthazar Bonifacius.

Dispereat quicumque torum violavit Adulter: sim licet usque salax, non ego mœchus ero. Uxorem ducat Fabius, subigat que coactus, ipse volens utar pene libens que meo. Permolat uxores alienas Firmicus; inguen scortilli veteris mentula nostra fricet. Hoc ego sum genio, nec res aliena probatur, nec mea; communis res mihi, Galba, placet. Nec serimus cuiquam, nec ab ullo nostra seruntur. Tam malè, Galba, domi, quàm foris hircus olet. Idem.

Erucas bulbos que vorat Venerem que medelis irritare volens inritat Arrigius. Pulvino abrotonon subdit: sed testibus hærens flaccida rugosis mentula torpet adhuc. Herba est quâ tactâ decies decies que vir unâ luce coire potest, ut Theophrastus ait. Hanc apud extremos inventam comparat Indos: sed capularis adhuc languet aluta senis. Vix unquàm à senio semel interfecta revixit verpa; cadaveribus nil medicina juvat. Balthazar Bonifacius.

Sollicitat juvenem conjux annosa maritum, pruritum vetulæ qui stomachatus, ait: Prolixum Vulpem per terram syrma trahebat; monstrabat culum Simia curta glabrum. Hæc igitur caudæ partem quæsivit ab illâ, quæ tamen aversâ reppulit aure preces. Vult potiùs mea cauda solum converrere, dixit, quàm tibi callosas perfricuisse nates. Sic mavult mea cauda salax tentigine rumpi, quàm tibi rugosas explicuisse plicas. Idem.

Spectanti nasum Toucan, Diodore, videris, qui rostrum toto corpore majus habet. Crederis ingenti porrecto pene, Sciurus qui caudam obtendens, omnia membra tegit. Idem.

Isti oculi, ô Corydon, tremulo splendore micantes nostrum, Phyllis ait, dissecuêre jecur. Et quoties illos nostris obtutibus offers, plaga recrudescit. Tu pius es, fer opem. Curatu haud facilis, medicâ haud sanabilis arte plaga, inquit Corydon, lata, profunda, vetus. Nec Pæan, nec doctus opem Podalyrius ægræ ferre potest; animo sed tamen esto bono. Qui tulit exitium, poterit quoque ferre salutem, ut tollit virus Scorpius ipse suum. Vulnera vulneribus magnus sanabat Achilles, sanat vulneribus vulnera parvus Amor. Quo plagam obtures dabo, Phylli Πριαπισκωτὸν nec turunda tibi convenit illa magis. Balthazar Bonifacius.

Auctor sordida Mena menstruorum et præses Dea, subligacula ista, hæc sudaria attrita, adesa, et istos tibi dedico fasciarum acervos. His mensem impia Arachne colligebat, inter dum calices libidinosa secum me ad Veneris vocat palæstram. Ego hæc omnia subligata postquàm amovi trepidâ manu, repentè intrà viscera mentulam recondo, fossas inguinis exterens, cavans que, et dolans cominùs usque ad umbilicum. Nec deferbuit ira, et hæc, et illa, priùs quàm noviès que septiès que commingo resupinam, et intuentem transversa, atque acie atrâ et atro ocello; cum cunno rabiem impiam resolvens imbrem profluvii expuit cruentum in pubem que, femur que, coleos que. Exit vulnere muto de furenti, et caput ruber, et ruber capillos, stolatum minio gerens cucullum. Arachnem impiam et infidelem! acerba quæ pestis modò, dulce quod venenum mox edit miserum pedem; fabam que invasit caries! Et hinc, et indè scatet vermibus usque perforata. Opem fer, Dea, fascino pedali, et marcens vide seminale membrum, pro quo istas tibi fascias, et ista subligacula do que, dedico que. Ælius Julius Crottus.

Abis, proh dolor! ergò tam repentè, abis tam properè, heu amantium una spes, et delicium unum, et una cura: rumpis tam properè, impia, omnium eheu! heu! Clotho improba, dirum, atrox que monstrum, hæc ista aurea licia, aureum illud vellus incidis, indè ut urbi amarum afferres gemitum: indè ut imbrium amnes spectares juvenum ingementûm: et alta hìnc suspiria, et hìnc graves querelas? At jaces, misera Allice, et tuum atra mors pressat caput, haud te amantium alæ fati surripiunt manu. Interim omnis fornix lugeat, et fututor omnis, quicquid que undique, ubique, mentularum est. Plorate, Oscula blanda, nexa linguis, Amplexus que hederâ usque nexiores, et tenax Amor, et sequax Libido. Ite crinibus undèquaque passis, Mutones nimiùm licentiosi, et tumens Faba, Colei que inertes. En vester periit favor, bona eccè mors turpi rapuit manu omnium unà. At quæ tam benè mox movere nôrit lascivum que femur, nates que molles! Quæ mox tam lepidè eugè, tam affatim, omnem intrà viscera mentulam recondet? seu magis libeat natare, sive certis ictibus excavare lumbos? At palles, gelida Allice, tibi omnis effugit Venus, et Charis recessit. Huc, huc currite jam, miselli amantes, hoc marmor rigidâ rigate tensâ, et vestræ Veneri bonum agminatim omen dicite, coleis apertis. Ælius Julius Crottus.

Tu me candida, tu puella, tu me exanguem facis, et teris medullas. Quid stas? Quid? cape, tange, perge, tracta, Quid cessas, mea? porge mî labella, en linguam tibi, da, puella, da mî, da mî basia mille, quid moraris? Quidnam mœstula, muta conticescis? et quid mutula, mœsta conticescis? An mœres, mea vita, corculum que? quòd non turgidulo resurgat ore, quòd sit frigida, passula et tenella, quòd sit mentula languida: at caveto posthàc ne, mea, ne, puella, ne, ne, ne plora, rogo, tange, tange, tracta, tracta dulciculâ manu, simul que apprensa digitis tuis tenellis. Hæc est, hæc manus ista, sunt tui que, hi sunt articuli. Venus sed eccè cristatum caput arduam que frontem attollit magè, perge, tange, tracta. Ne cessa, cape, tange, perge, tracta. En crescit digitis, tumet manu que, jam non passula, non, sed integella est, jam non mentula, sed rubens Priapus, Hellespontiacus rubens Priapus. Dulces articuli, manus tenellæ! hi sunt, hi digiti, Venus, manus que. Hæc est, ne dubita, Venus, puella, est. At rides? face, porge mî labella; ea linguam tibi, lingulam resuge. Adsis ô propior, tuo que nexa amplexu cita, nudulis que coxis, nudis inguinibus, genu que nudo depone ad tenerum femur, facesse … heu me! me! pereo! miser liquesco!… pectus dulcius Attico liquore, femur carius Indicis lapillis! move candidulas nates, puella. Pertracta, mea vita, corculum que, pertracta femur usque, et usque, et usque. Heu me! me! pereo, fluo, liquesco. Pertracta niveum femur, puella. Jam non sum meus. Heu! fluo, liquesco!… Totus solvor in Atticos liquores; jam cessa, mea, jam, rogo, quiesce. Ælius Julius Crottus.

Hæc liba, hunc benè mentulatum asellum tibi Murtia victimat, Priape; et raros hederâ premens capillos, incendit que faces, manu que lætas spargit mascula thura per favillas; orans ter que, quater que, quinquiès que, ne desit sibi Burtias fututor. Vorax Murtia et impudica, anus que suspirat juvenem mutoniatum. Olli pestis amara pedem inertem ægris ulceribus subindè inurit; et summo ad caput usque coleorum marcens pustula multiplex que et atra stillat undique et undècumque et usque: plangit Murtia mentulam cadentem, et nunc oscula dat, manu que mulcet, fundens carmina supplici querelâ: O si convaleat priorem in usum, cujus inguinibus columna fiam, extendar que gradu laborioso, et queam latus excavari ad imum, tunc esto aureus, aureo que telo fures cædito in aureo sacello; audi, Dive, preces, face et rogata pro nutu modò, Burtiam que asellum canæ reddito Murtiæ roganti. Sic nunquàm tibi fur puella desit, seu puer magè, cui subindè possis tento scindere podicem pedali. Ælius Julius Crottus.

Bella Arbuscula, et Ipsithilla bella, chara mî utraque et utraque hoc et isto charo charior undècunque ocello, quæ vos tam mora longa, quæ mora, inquam, amplexu prohibet meo? Novem horas has inter violas rosas que hiantes, sublustri, placidâ, tenellâ in umbrâ expecto, jam aciem intuendo lassus. O dulces animi æstuantis auræ, dulces exuviæ meæ juventæ, chara Arbuscula, et Ipsithilla chara, quæ hauritis mihi spiritum ex medullis, quæ vestris modò spiritum ex labellis datis mî invicem et invicem refertis, huc, huc, currite, currite, en supinus, et potus jaceo, et satur, manu que deglubo pedem, et usque ad umbilicum commingo femur, undècunque et indè pertundens tunicam. Venite bellæ, bella Arbuscula, et Ipsithilla bella. Vobis sesquipedalis eccè vena uni cuilibet apparat que et offert septem continuas fututiones. Ælius Julius Crottus.

Quid est, quid, rogo, Lampsacene Dive, ira quid mihi tanta, quid minatur? Heri qui fueram superbus Hector, nunc sum segnior Hectoris parente. En qualis lateri meo puella, en qualis mihi prurit Ipsithilla! En quæ pectora eburna, quæ papillæ, quæ statim ad Venerem vocare possent Tithonum, Priamum que Nestorem que! Iners sum tamen, et Venus quieta est, et muto mihi passulus quiescit, instar fasciolæ, levis que vittæ: nec tollit caput; at situ senili languet frigidulus que lassulus que. At non candidulâ manu, Perylla, tractâsti satis, et super, tuis qùe apprensum digitis diù implicasti? Sed nec dulcia defuêre verba, at non oscula grata defuêre, nec lingua humidulis nitens labellis. Quin et tu tibi mortuum, Perylla, strinxisti in tenerum femur, diù que fovisti miserum que coleos que. Nec rubro tamen horret in cucullo, sed languet magis, ac magis senellus; sed stertit tenuis que, lineus que. Quarè, Lampsaciæ Deus catervæ, vide quid sibi sentiat Perylla: vide quid mihi sentiam, Priape, jam tristis, piger, impotens, salax que: affer suppetias utriquè utraque. Sic nunquàm tibi gracculus cerebrum radat unguibus, aut vetusta cornix! Sic nexæ tibi floreant corollæ, et semper tibi sit caput revinctum narcisso, violâ, rosâ, ligustro! Ælius Julius Crottus.

Tela oculis ciet, et prædatur poma Rodolphus, dic quonam effugies furta dolos que modo? Stat mala et teneris uvas decerpere ramis. Nudus tu armato nuda aperis latera.— Imponam furi: tergo insidiabor inermi, culus et iratum noverit esse Deum. Idem.

Rubescit medio Priapus horto sepulchrali apio comam revinctus: et fures abigit manu salaci. Ælius Julius Crottus.

Felicem undique, et undèquaque, ubique, Saturno auspice, gemmeam hìnc, et indè ætatem aurea sæcla quam tulêre! Hic nudi juvenes, juvenculæ que, amantes que nurus, viri que amantes, et senes, et anus catullientes nudis corporibus ciere pugnas; illìc per fora, porticus, theatra, illìc per que vias, per angiportus, trusantes videas et hos et illas crissando et ruderando utrâque coxâ per cunni latebras, specus que cæcos mox recondere fascinum pedale. Hìc coràm patre et omnium coronâ salax filia mentulam fovere lascivis digitis, manu que dulci blandiri, et premere, et deosculari. At nunc deliciæ jacent supinæ: et quicquid petitur magis repostum est, negatum ve magis. Pudor recedat; matronæ que, nurus que, virgines que, huc huc currite, quotquot estis, eccè vestra ad vota Deus, paratus omnes casus deindè suo subire vestros; sive Syphilis, aut tumens marisca carcinomate tabido, ulceroso deformi aut vomicâ hàc, et hàc, et illàc fortè obsederit abditos recessus squallentis barathri et voraginosi. Ælius Julius Crottus.

Floribus halantes hortos, et suavibus herbis deliciæ domini Roscius ingreditur. Si pudor est, latè puerum permitte vagari, et redeat vestris tutus ab insidiis. Pruritum, et venerem in molles exolve cinædos: servandus sanctæ Roscius est Cybeli. Idem.

Nigrum mihi quòd pectus, et niger vultus, colore noctis quod cavæ litus cernar, non solis ardor, non mihi obfuit cœlum. Bis mille lustris in paludibus fædis latuit cupressus, undè Rusticus marrâ secuit Priapum hanc (ut videtis) in formam. Quod vela matris sustinuit ratis Pyrrhæ, et tot procellas æquorum tulit lignum, ventis, et undis huc et huc diù trusum, quiete partâ, candidâ sedet pace, damnat que votis. Proh! hominum fidem et Divûm! Metuendus oritur ex olido Deus frusto. Ælius Julius Crottus.

Poeta quidam herniosus et salax, cinædulorum ubique stipatus grege nostros per hortos hìnc et indè cursitans apium, papaver, lilium, thymum, rosam, ficus et uvas improbâ legit manu, et omne pedibus atterit ruris decus. Quid est, Priape? cur trahi et rapi sinis, custos iniquus, et parùm fidus, bona heri tibi fidentis? Ah! ah! jam scio, pathicissimis cirratulis raptus siles. Sybaritides poeta perditus tacet. Idem.

Incestum facinus piaculum que committo Deus, (haud pudet fateri), sed cogor tamen hanc notam subire. Turmatim veniunt et hinc, et indè obscœnis canibus salaciores Vestæ (censeo) virgines dicatæ: hæ totâ mihi nocte prurientes extorquent manibus gravem ligonem, atque arvi genialis has, et illas mariscas que fricant, dolant que ficus, et cunni rabiem terunt voracis. Eccè quàm macer, exfututus ac sim, modò qui petulans obesulus que lumbis luxuriabar his et istis. Verùm, (si pudor est) Deæ ministræ, aut vos desinite esse tam procaces, aut antris uteri cavis receptum est quicquid, graminibus malis que succis ne saltem jaciatis in latrinas. Ælius Julius Crottus.

Aquilex Priapus iste de quercu asperâ modò excavatus ac dolatus in Deum, in quem jocatus es numeris parùm probis, hæc me rogavit nomine ut scribam suo. Poeta semis, ganeo, et tenebrio, tribulis coronande, et sterilibus cochleis, quid me canatim versibus mordes tuis? Si fors in istas te deduxerit plagas, deprensus, affatim hîc mihi pœnas dabis. Hæc ista querna, sexquipedalis mentula, telum hoc cruentum, terribilem quod me facit, tete feriet in puppim; et capulo tenùs intrabit intrà viscera, ut culus fuat mox bulga lacera, perforata, sordida. Quarè monitus huc usque posthàc desine lædere Priapum versibus malis, eas nequandò laxo, et exfututo podice, poeta pathice, foraminate funditus. Ælius Julius Crottus.

Candida præbuerat nudo Romana Luperco terga Chloe, zonâ percutienda levi. Nupta, quid, inclamat toto ruber ore Priapus, quid facis? iste decet balteus, iste magis. Idem.

Ingressa est olim Phrygii pomaria regis quam peperit gravido Diva Pater capite, Hanc videt, hanc niveæ custos per vincula pallæ et capit, et captæ voce Priapus ait: ingressa es, graderis que meos lasciva per agros, nec tituli servas jura, Puella, tace.… Vim parat. Illa levi sublatâ ad sidera dextrâ, prætecta hàc jaculo, hàc ægide bella ciet. Subrisit Deus, et mediâ de parte paratus, en, ait, hæc mea sunt tela, puella, veni. Ælius Julius Crottus.

Qualis flos violæ, seu purpurei hyacinthi demittit pressas rore vel imbre comas, mox que idem radiis solis tepefactus amici attollit multo lætus honore caput; talis cum nimiâ pluviâ madefacta jaceret, quæ viret in pratis menta pusilla meis, protinùs ut dominæ est dextrâ tepefacta calenti; sustulit è niveo caudice læta caput, et, quanta est, sese erexit, solitas que resumpsit vires, delicias explicuit que suas. Sensit, et heus! inquit ridens domina, haud mihi posthàc languida, cum tantùm hæc dextera possit, erit. Toscanus.

CENTO VIRGILIANUS. Incipe Mænalios mecum, mea Tibia, versus; pergite, Pierides, Galli dicamus amores. Fortè die, tardis ingens ubi flexibus errat Mincius, auratus taurino cornua vultu, populeas inter frondes lucos que sonantes dum canit, et mœstum musâ solatur amorem, longè illi mediâ se se tulit obvia sylvâ, causa mali tanti, pulcherrima Deiopeia. Agnovit juvenis divini signa decoris; obstupuit primo aspectu, et vox faucibus hæsit. Ut primùm fari potuit, sic incipit ore suspirans, imo que trahens à pectore vocem. Cara Deûm soboles, animo gratissima nostro, quam nec longa dies, pietas nec mitigat ulla, sola ne perpetuâ mœrens carpêre juventâ, jam matura viro, Veneris nec præmia nôris? Utere sorte tuâ, nimiùm ne crede colori, omnia fert ætas; fugit irreparabile tempus. Alma, precor, miserere animi non digna ferentis, ad te confugio, et supplex tua numina posco. Vix ea fatus erat, veluti violaverit ostro si quis ebur, tales virgo dabat illa colores: dejecit vultum, et demissâ voce locuta est: Desine me que tuis incendere te que querelis. Quam pro me curam geris, hanc, precor, optime, pro me deponas; toties jam dedignata maritos, mens immota manet, solâ contenta Dianâ: certum est in sylvis, inter deserta ferarum malle pati, incœptum frustrà submitte furorem.— Illum turbat amor magis, ægrescit que medendo. Tum quassans caput, hæc effudit pectore dicta: Degere more feræ quæ te dementia adegit? Vana superstitio in dumis coluisse Dianam, æternum telorum et virginitatis amorem. Tu ne tot incassum fusos patiêre labores? Quin potiùs miserere: mori me denique coges. Accipe da que fidem, quoniàm convenimus ambo.… Vis ergò inter nos quid possit uterque vicissim experiamur?… Et me Phœbus amat; si quid mea carmina possunt, semper honos, nomen que tuum, laudes que manebunt. Si te nulla movet tantarum gloria rerum, huc geminas nunc flecte acies, res aspice nostras. Telum immane, manu validâ quod fortè gerebat eripuit mulcens, quo non præstantius ullum Europâ atque Asiâ, visu mirabile monstrum, horrendum, et cui turpe caput, cui plurima cervix, consertum tegmen spinis, prolixa que barba, et crurum tenùs à mento palearia pendent. Tantæ molis erat!—Me ne huic confidere monstro?…— Tantùm effata silet, lacrymas que effudit, et omnem implevit clamore locum, et tremefacta refugit, improvisum aspris veluti qui sentibus anguem pressit humi, retrò que pedem cum voce repressit. Ille autem pariter cursu telo que secutus, siste gradum, quò deindè ruis? quò proripis, inquit? nunquàm hodiè effugies; veniam per tela, per ignes: nullæ hìc insidiæ, terram, mare, sydera juro; nec vim tela ferunt.—Tereti cervice reflexam insequitur, jam jam que manu tenet, et permit hastâ, Evolat infelix, et, fœmineo ululatu, scissa comam, mœstis latè loca questibus implet. Ille, quis et me, inquit, miserum et te perdidit error!… Sis bonus, ô felix que audacibus annue cæptis, Nate Deâ, pergit, precibus si flecteris ullis: ventum ad supremum est, dubiis ne defice rebus; verùm age, et ultricem pharetrâ deprome sagittam.— Vix hæc ediderat, cœli in regione serenâ intonuit lævum, sonat unà lethifer arcus: nulli visa citò, per que ilia venit arundo, pertentat que animos atque ossibus implicat ignem. Improbe Amor! cui tanta Deo permissa potestas? Non equidem invideo; miror magis. Aspera virgo continuit que gradum, subito que accensa furore, incipit effari: Sequimur te, sancte Deorum, quisquis es; en supplex venio, jam vivite, sylvæ. Major agit Deus, atque opera ad majora remittit. Huc ades, ô formose puer, jam tempus agi res; do quod vis … sed res animos incognita turbat: quidquid id est, timeo … hunc, oro, defende furorem. Auditis ille hæc placido sic reddidit ore: Testor, cara, Deos, nihil illo triste recepto: carpe manu, namque ipsè volens facilis que sequetur. Audentes fortuna juvat. Quis talia demens abnuat?—Atque animum præsenti pignore firmat. His dictis, curæ emotæ: venerabile donum fatalis virgæ, monumentum et pignus amoris, dulcibus illa quidem illecebris lasciva puella miratur que inter que manus et brachia versat; expleri mentem nequit, ardescit que tuendo. Tum verò exarsit, juveni que arrecta cupido, pellis et ad tactum tractanti dura resistit. Incipiunt agitata tumescere turpia membra; spiritus intùs alit, totam que infusa per artus mens agitat molem; surgens caput altiùs effert. Ille manum patiens et tanto lætus honore stare loco nescit, subitâ spe fervidus ardet, lætitiâ exultans, et verberat ictibus auras. Illa quidem jam dudùm arcu contenta parato tela tenens, lacrymis oculos suffusa nitentes: Desine plura puer, et quod nunc instat, agamus.— Cunctantem amplexu molli fovet. Ille repentè hoc erat, hoc, inquit, votis quod sæpè petivi!— Sic fatus duplicem ex humeris rejecit amictum, pandentem que sinus et totâ veste vocantem corripit in nodum complexus, et angit inhærens, telum immane manu quatiens, opera omnia rumpit, componens manibus que manus, atque oribus ora, pectora pectoribus.… Procul, ô procul este, profani; majus opus moveo.… Direptis crura cothurnis dissiluisse ferunt: foribus domus atra revulsis panditur, et Caci detecta apparuit ingens regia, et ingentem lato dedit ore fenestram: sponte suâ umbrosæ penitùs patuêre cavernæ. Hìc labor ille domûs et inextricabilis error; hìc spelunca fuit, vasto que immanis hiatu, horrida, quam densi complerant undique sentes. Intùs aquæ dulces, mellis cœlestia dona. Ergò iter incæptum peragunt, atque oscula figunt, nescio quâ præter solitum dulcedine læti; sibila lambebant linguis vibrantibus ora: continuò que avidis ubi subdita flamma medullis, idem omnes simul ardor agit, pariter que laborem sortiti: teneris tepefactus in ossibus humor æstuat; et liquido distendunt nectare cellas. Tum verò ardentes oculi, atque attractus ab alto spiritus auditur gravior, tractìm que susurrant cum gemitu; subitò non vultus, non color unus, non comptæ mansêre comæ: moritura puella, sanguineam torquens aciem, maculis que trementes interfusa genas, delibans oscula, fatur: O mihi præteritos referat si Jupiter annos, dum te, care puer, mea sola et sera voluptas, complexu teneo, tecum consumerer ævo: nunc scio quid sit amor, sanguis meus.…— Hæc ait, et liquidum ambrosiæ diffudit odorem, atque huic responsum paucis ità rettulit heros: Extinxti te me que, soror.—Nec plura locutus, dentibus infrendens, flammantia lumina torquens, atque hìnc atque illìnc immania terga resolvit: extremos que ciet gemitus: tum lucidus anguis concidit, et mistum spumis vomit ore cruorem. Hei mihi! qualis erat! quantùm mutatus ab illo, cervicem inflexam posuit, jacuit que per antrum, et frontem obscœnam rugis arat, omnis et unà dilapsus calor atque immundus olentia sudor membra sequebatur: facto que hìc fine quievit. Desine Mænalios, jam desine, Tibia versus[2]. Lælius Capilupus.

Membroso tumidum qui formas ore Priapum, parce meas labris contemerare genas. Quid juvat heu! mundæ parcat quòd mentula buccæ, fellator labris si quoque fio tuis? Hieronymus Balbus Venetus, episcopus Gurcensis.

Quisquis erit solvens Thebana enigmata, dicat, qui sine pene viros irrumat ore, quis est? Idem.

Tanta tibi laus est inflati et gloria penis, cedat ut Arcadii mentula tenta Dei. Ille riget ferro, nodosâ et durior ulmo; ille hastâ crescit longior Hectoreâ. Ille suas agitans stillanti rore palæstras, Penelopen Veneri mollit et Hyppolytum. In senium vergens, Custos membrosus agelli te vocat ad partes pene rubente tuas.… Sed, puto, respondes, quid vis, pater optime? Fures non premere hoc telo, sed soleo elicere. Hieronymus Balbus Venetus, episcopus Gurcensis.

Parva manus, digiti que breves, et colla minuta, et par est tereti gurgulione caput. Venter formicæ, testudinis ora, genæ que, et corpus minimo est pumilione minus. Sed tamen Hectoreâ tibi mentula longior hastâ turget, et inflato vertice semper adest. Quàm benè commisit solers natura! negavit quod reliquis membris, mentula sola tenet. Idem.

Aliba virgo, febri (nam palles) fortè laboras? Parva potest morbum pellere menta tuum. Omnibonus Rigottus.

ANAGRAMMA. Nostras nolebam chartas monstrare Priapum. Quis vitare queat? Nuda Papyrus habet. Omnibonus Rigottus.

Arma rogabat Amor Vulcanum factus inermis; cui faber: In matrem dem ne, ait, arma tibi? Exagitas etiàm tanquàm ferus hostis et illam: hâc Veneri ut parcam conditione dabo.— Tunc puer: Illa meo non ampliùs indiget arcu; nuda quidem tractat Martia tela parens. Faustus Sabæus.

Vinctum adducebant Dryades, tumidum que pudendâ parte Deum hortorum, lætæ et Hamadryades. Dum festinarent trepidæ cecidêre, Priapus his super irato pene timendus erat. Et quùm jam liber palmis ad tela paratus per medium teneras scindere vellet eas, excutiunt, et quæ captivum in vincla trahebant, vix salvâ effugiunt virginitate Deum. Faustus Sabæus.

Quid mihi das vitio, nostrum si est inguen apertum? Num sua tela Deos tecta tenere vides? Intueare Jovis manifestum fulminis ignem; nec tibi in occulto est, Ennosigæe, tridens. Mars que cruentatum quo fulminat, indicat ensem, armigeræ et cunctis Pallados hasta patet. Aspice inauratis Phœbum gaudere sagittis; celatam nec enim Delia fert pharetram. Non pudet Alcidem clavam ostentare trinodem, nec virgam occultam subdolus Arcas habet. Intextos foliis thyrsos et detegit Evan; ventilat atque faces imperiosus Amor. Hoc insigne meum est, nullum hoc magis utile telum; si Superi arma gerunt, numquid inermis ero? Idem.

Est Draco formosus juvenis, verùm Draco quùm sit; quonam alium colubrum suscipit ille cavo? Idem.

Diogenes Veneris tactus prurigine, nuptæ quæ fuerat populo, sollicitabat opem. Labentis frustrà Cynicus (tardabat amica) temporis impatiens dextrâ hymenæa canit. Faustus Sabæus.

Naso truncus erat Lepidus, cui Fannia nupsit, quid mihi cum naso, Fannia dixit, erit? Illum sed postquàm truncum videt esse mutone, exclamat dicens, quid mihi cum Lepido? Ast hic: Cur quereris? truncavi, Fannia, nasum, ut de me posset fœmina nulla queri. Gerardus Dicæus.

Te plantare piros delectat, Sulpiciane: me plantare viros, Sulpiciane, juvat. Idem.

Dum primâ sese commiscet nocte marito, et patitur femini vulnera grata suo, conqueritur graviter de parvo Puppia telo, ô quantùm, exclamans, spes mihi vana fuit!— Dic, age, cur quereris, vir ait, dulcissima conjux, lux mea, quænam spes sit tibi vana refer.— Ast hæc respondit: Quoniàm te vincit asellus quilibet, ô soli fata maligna mihi! Gerardus Dicæus.

Huc, huc, Jambi, arripite mî jam mordicus anum hanc furenti percitam libidine, tentiginosam, catullientem, spurcidam, gravedinosam, vietam, olentem, rancidam, cadaverosam, fronte rugosâ, comâ canâ atque rarâ, depilatis palpebris, glabro supercilio, labellis defluentibus, oculis rubentibus, genis lacrymantibus, edentulam que (nî duo nigri et sordidi dentes supersint) auriculis exsanguibus, flaccis que mucco naribus stillantibus, rictu salivâ undante, tetro anhelitu, mammis senectâ putridis, prægrandibus, araneosis, deciduis, inanibus, laxo que ventre, dissipato et fissili, cunno ulceroso, verminante podice, natibus que macris, aridis et osseis: utroque sicco crure, utroque brachio, talo, genu que utroque procul extantibus, calcaneo que pernionibus gravi: ut nil sit aspernabilius, nil tetrius, monstrosius que aut nauseabundum magis; quam pistor olim, caupo, calo, bajulus et institores et lanius, et carnifex, et muliones permolebant, et coci, ceu prostitutam sellulariam meram; nunc nemo jam vult visere, nemo colloqui; fastidit unusquisque et habet ludibrio anum subante perditam prurigine: sed ardet impudens tamen, ardet impudens, procax, proterva; nec jam anus, sed mortua, utcumque prurit (prurit autem jugiter) se postulare ut comprimam, sibi ut arrigam? quasi ipse verres, quasi asinus sim, vel canis. Abi hìnc, abi, anus, in maximam malam crucem: abi, scelesta, obscœna, sive vera anus, seu terriculum es, seu larva bustuaria. Nam si optio mî detur, ædepol magis scrofam futuam, quàm te, vel asinam, vel canem. Angelus Politianus.

Infelix Paolella, procis malè functa duobus! hic sine pene senex, testibus ille caret. Andreas Pauli.

Cum tua te facies et Hebræum nomina clament, cur genus intendis, Saule, negare tuum? Testibus id magnis, stulte, infirmare laboras? Tolle procul testes: mentula sola probat. Franc. Apostolius.

Cœlius et Rhesus, Latiæ duo lumina terræ junguntur parilis fœdere amicitiæ. Nec magis Hopplæum Dimas, Patroclus Achillem, Damonem Pythias, Thesea Pirithous dilexit, quàm se simul amplexantur, amant que, ut nunquàm concors sit violata fides. Est etiàm similis facies, caput, os, animus que, ars quoque et incessus, dicta que facta que sunt. Scomma, joci, rixæ, voces, furor, otia, risus, atque simul visam depereunt dominam. Finxisset natura duos discrimine nullo, ni dispar illis inguinis hasta foret. Hieronymus Catena.

Uxorem multi, multi que tenere putanam, hoc equidem nostro tempore, Fauste, solent. Sed paucos castam retrovamus degere vitam, et rarò sanctâ virginitate frui. Scire cupis causam? Largam lascivia stradam, virginitas strettam sed tenet ipsa viam. Hìnc est quòd multi campagnam currere largam, semita sed pauci currere stretta volunt. Magistri Stoppini, (id est, Cæsaris Ursini) capricia Macaronica.

Quid diavol! hanc mundo bellam catavit usanzam, gaudeat ut mulier ferre superba coam? Fœmina quæque suam vult caudam more pavonis quæ sua sub longo tegmine crura tegat. Nullus adhuc vestem, nullus facit, Albe, gonellam quæ non sit caudâ condecorata suâ. Diligit an tantùm pomposam fœmina caudam, illam quòd secum semper habere bramet? Quidni? Non patitur mulier sinè vivere caudâ: hanc antè, hanc retrò nocte die que gerit. Magistri Stoppini, (id est, Cæsaris Ursini) capricia Macaronica.

In die Dominico, gambis dum staret apertis suprà sedens portam bella Zanina suam; eià, superveniens vir dixit, claude botegam; hæc est nam festo clausa tenenda die. Illa sed, hic error, respondit prompta marito, est tuus, et solus tu puniendus eris. Namque tibi nostram toccat serrare botegam, qui clavem portas tempus in omne suam. Idem.

Zingara jam cupiens quædam mihi dicere sortem, sub quâ vita fuit, mortis et hora meæ, te in fossam, dixit, cascando rumpere collum, corpus ibi que tuum fata perire volunt. Zingaricas nosco nunc veras esse parolas; fossa brevi sponsæ nam mihi cunnus erit. Idem.

Quid quos in vetitum stimulis instigat amoris improba vis, adigit que modum transire pudoris? Horum annonâ hominum non est fœcundior ulla. Permolit ille lupas olido pro fornice stantes, perreptat que omnem mediâ de nocte Suburram: libertos alius libertinas que supinat. Ille super cunnum corruptor palpitat album, et matronarum thalamos invadit adulter, hæredes que nothos aliena in prædia mittit. Ille amat implumem, qui plurimus error, Alexin, præ que uno, cunctas Amaryllidas odit, Alexi. Bardinus cum jam vitio atque ætate senectâ cerneret arquatus silices; nec surgeret ulla vena salax, manibus tractare trementibus albas gaudebat clunes, digito et penetralia verpo rimari, lassum que equitem, atque in prona cadentem admissum frustrà solo pascebat odore. Haud impunè quidem: nam sic divisus ephebus (lanea quod jussit Nemesis) cava tempora fuste divisit misero, sparsit que infame cerebrum. Quid sene putidius puero? Jovianus amabat usque tamen cædi cariosas grandior hillas: cum que olim excrêssent, aliàs ut sæpè, mariscæ, jam que recisurus Gorgias afforet, ille celari cupiens, ut quondàm Phasidis ales, occuluit caput, et strati se tegmine clepsit. At simul ac imi rejecit stragula lecti, antiquas que nates et ficos vidit hiantes, extemplò medicus ridens ait: at Joviani hæc pyga est; nosco manuum monumenta mearum. Quid memorem sanctis quos non immeiere templis, et sacra viticei pudet incestare cubilis? Romanos Baptas? Romana Cotyttia? Gallos fœcundos? Albana sacra, et Quinquatria Flavî! Linigeros mœchos? templa et lenonia Vaccæ Niligenæ? ventrem cædentes pene Lupercos? Pollutas vittas et casta sacraria vittæ!

Urbe tot in Venetâ scortorum millia cur sint? In promptu causa est. Est Venus orta mari.

O tu quæ nimiùm juveni malè juncta puella es, quid facis in solo, nocte silente, throno? Ut reor, ipsa doles, quòd sit tua messis in herbâ, et cruciat mentem mentula parva tuam.

Quid tibi nobiscum, fluviarum infamia, Nympheu? Flecte aliò cursus, perniciose, tuos. Flecte procul, remove que meo vestigia luco: impurum sacrâ non decet ire viâ. Quantùm Bajanas fregit lascivia villas, criminis articulus pars que pusilla tui est. Huc veniunt mixtæ pueris de more puellæ, in que tuis positâ veste natatur aquis. Lusibus intereà duxisse procacibus horas, nequitiâ que juvat continuare diem: cum que libet, mediis passim junguntur in undis; lascivum femori conseritur que femur. Tu tamen hæc pateris, nec te mea numina tangunt, antè oculos fieri turpia probra meos. Quin etiàm si quid specto, et spectare necesse est, illi se improbiùs liberiùs que petunt. Permolitur puero que puer, pacti que vicissim obscœnos agitant nostra per ora modos. Me que vocans udâ media inter suavia linguâ, crissat ab imposito fixa puella mare. At mihi tum mediæ saliunt tentigine venæ, surgit, et in cornu spina recurva suum. Omnia sed parvi facerem tamen; hoc mihi magno est, hoc dolet, hoc æquâ non ego mente fero. Adsueti longâ cum sint in crimina culpâ, concubitus fugiunt quâlibet arte meos. Sive Lycam puerum cœpi mollire precando, seu tacitus, quà se fert Telesilla, sequor. Ille preces non audit amantis, at illa sequentem prævolat, et tardum ludit, ut aura, senem. Non tu parva meo præbes alimenta furori, amnis mœche, et vos insidiosa vada. Nam neque nos olidi vincunt pruritibus hirqui, nec sum Lampsacio castior ipse Deo. Quòd si me Cybele curat justissima mater, quam penès est bruti fas que nefas que soli, invisi latices, fundo pereatis ab imo, vos que petant sicci, trajiciant que pedes.

Jejuno Veneris ruit in certamina pene, et queritur Flaccus se nihil efficere. Douza.

Cur quoties bipedem te dicere cogor Asellum, (cogor enim, cum te, quod sumus, esse putas.) Notum, Cinna, negas bipedis tibi nomen aselli? Insanis: asinus totus es ipse bipes. Hoc cum voce color, quas et nimis arrigis aures, hoc mens, hoc Asino mentula digna probat. Si tamen ignotum bipedis tibi nomen Aselli est, quid mirum? nec enim notus es ipse tibi. Douza.

Cum blandam properans mihi salutem nuper dicere, mens, Rosilla vellet, salve, mentula, voce lapsa dixit: risi; risit et illa, me que tantùm non loquente redarguens ocello, quid rides, ait? An quòd evolante fortè mens mihi diminuta voce est? At me nil temerè scias locutam: nam si labra, cor os que grata per se diminutio gratiora reddit, cur non et mihi jus sit hanc minutam vocem reddere, Douza, quæ placere ulli ritè nequit puellularum, amicâ sinè diminutione. Idem.

Te cunnulum quòd, Ida, nuper meum vocavi, hoc si nimis licenter dictum tibi videtur, me mentulam vicissim voces tuam licebit. Douza.

Uxor ager que mei steriles visuntur Arati; quid mirum? Neuter, quo fodiatur, habet. Idem.

Bellè convenit inter elegantes Diones famulas et eruditos antiquæ Themidis meos sodales. Nos jus justitiam que profitemur: illæ semper amant colunt que rectum. Æzema.

Dum sua formosis conniveo furta puellis, audaci falcem surripit Issa manu. Non ea formosis ignoscam furta puellis; sed neque formosis adnumeranda venit. Ergò, quæ dempsit, mihi protinùs arma reponat, aut alia irati sentiat arma dei. Grudius Nicolaius.

Quid vultus removetis hìnc pudicos, matronæ que, puellulæ que castæ? nulla hìc furta Deûm jocosa canto, monstrosas ve libidinum figuras, nulla hìc carmina mentulata: nulla quæ non discipulos ad integellos, hirsutus legat in scholis magister. Inermes cano basiationes, castus Aonii chori sacerdos. Sed vultus adhibent modò protervos matronæ que, puellulæ que castæ, ignaræ quià fortè mentulatum verbum diximus, evolante voce. Ite hìnc, ite procul, molesta turba, matronæ que, puellulæ que turpes. Quantò castior est Neæra nostra, quæ certè sinè mentulâ libellum mavult, quàm sinè mentulâ poetam? Janus Secundus.

Dicite, Grammatici, cur mascula nomina Cunnus, et cur fœmineum Mentula nomen habet. Sic ego: sic aliquis senior de gente verendâ rettulit, attollens longa supercilia. Mentula fœminei gerit usque negotia sexûs; indè genus meritò vindicat illa sibi. Indefessus agit res qui sinè fine virorum, mascula non temerè nomina cunnus habet. Janus Secundus.

Saltûs fœminei bone cultor, ô Veneris genus, qui matres pueras facis, qui facis pueros vivos, Hellespontie Dive. Excitus precibus ratis, perge linquere Lampsacum, et telum cape, lætus huc, huc volens ades et valens, Hellespontie Dive. Qualis cum Paridis bonæ cognitus bone fœminæ es: qualis cum Veneris tuæ Marspiter coluit agrum, Hellespontie Dive. Ad lectum dominam trahe, vulneris timidam novi, ad lectum dominum lace, prælii cupidum novi; membrosissime Dive. Nil sponsus sinè te potest, quod probent socer et socrus; et friget sinè te Venus; ergò quod cluis hoc sies, membrosissime Dive. Tu nuptis decus unicum; qui tuis careat sacris, nullam pacem habeat thorus; nulla prolem habeat domus, Hellespontie Dive. Nupta, quò fugis? hem tibi stulta quod cupis, hoc cape, et vanos remove metus. Namque dulce periculum es, Hellespontie Dive. Just. Lipsius.

Prævalidum Paphiis que parem se lusibus inquit Baudius, ut possit fœmina nulla queri. Et ramale seni, juveni quod defuit olim; arma que Lampsacio suspicienda Deo. Sed nequit incanum femoralibus abdere mentum; arguit hoc isthìc fortè latere nihil. Asserat hæc veri præco? sed callida solùm ridet, et hìc testes poscit Hyella duos.

Hæc tibi poma meo pauper de rure Priapus, has tibi servavit, dulcis amice, nuces. Nil mihi lascivæ reliquum liquêre puellæ, quæ nimis huc audax insiliêre cohors. Non resupina tamen tulit hoc ignavia damnum: custodis nocuit strenua virga Dei. Euricius Cordus.

Aspicis hunc, Lyce, mendicum, mancum que, brevem que, una cui, sed et hæc demutilata manus? Solus in hâc pollex, qui que illi proximus index: desecuit reliquos Martius octo chalybs. Ne contemne virum; nihil est crudelius illo: complures homines perdidit his digitis. Euricius Cordus.

Exutis Monachos vidi saltare cucullis inter convivas nuper, Amœne, lupas. Nudos dixisses sua reddere sacra Lupercos, ni quòd pro februâ mentula pelle fuit. Idem.

Ex alto mediâ suggesto cæpit in æde plebi sermonem dicere Scrofa suæ. Cum que Lutheranos ferus inveheretur in hostes, fracta pedum strepitu per tabulata ruit: subtrusis que togis imam delapsus ad alvum, ridiculum nudâ pube pependit onus. Imposuit falso mendax cognomine frater: Arcadicum verres cuspide vicit aprum. Euricius Cordus.

Heus tu, præteriens viator, heus tu! nosti versificem cedo ne Cordum, tristem grammaticæ scholæ magistrum, quà turrita foro minatur ædes, et grandi tremefacta mugit ære? Hic illum sibi nuper emit hortum, et jussit sua poma me tueri, quo nil munere durius subivi. Tot furtum faciunt mihi puellæ, queis nulli mea tela sunt timori, quantumvis miner et luant prehensæ: imò plus veniunt ob hasce pœnas, quàm quòd surripiant. Age, ergò vade ipsi dic Domino meo poetæ, si quid vult reliquum quod indè carpat, ut castret faciat que me spadonem, et tutam misero ferat quietem; aut tanti socium Lupum laboris, quamvis rancidulum Senecionem, alternis mihi subroget diebus. Idem.

Sexûs dictio parva fœminini sexûs me facit esse masculini. Lauterbachius.

A Pane, exiguo Penis discrimine distat. Cur? Cerere inconstans nam sinè friget Amor. Dan. Georg. Morhofius.

Dactylus antiquus non est mulieris amicus. Frangitur ut stramen, cum venerit ante foramen. Nugæ venales.

Non captare sat est donis tibi, Nævole, draucos? non perpetrare est turpia quæque parùm? ni miseras pravis obtundis versibus aures, ad pædicones quos facis ipse tuos. quamvis dissimules, aliena que carmina fingas, ô quàm conveniunt moribus illa tuis! Fabula narratur de te, ut tua carmina non sint; sed tua sunt: faceret talia nemo alius. I, miser, i nunc pædicare mutone pedali; quidquid vis facias, dum modò non recites. Hermicus Cajardus.

Displicet in nostro tibi mentula lecta libello; vis sinè pene librum, non sinè pene virum. Owenus.

Dic quibus hoc animal terræ nascatur in oris, masculus est mater cui mulier que pater. Owenus.

Judicat ex mento, non mente puella maritum: non mens, at sponsæ menta minuta placet. Pungi quàm pingi mavult Venus improba; semper peniculo penem prætulit alma Venus. Idem.

Nuper pomiferæ arboris sub umbrâ matronæ, juvenes, puellulæ que, lascivarum avidi facetiarum, atque auræ cupidi serenioris, vitabant rapidos Canis furentis ardores: variis simul jocis que læti labile tempus eximebant. Hìc, ut fit, positâ severitate, adversam juvenis rogat puellam: dic quænam furiæ (malum!) tenebant, cum tot nobilium procos haberet, Gillam, delicias viro suas ut tantis criminibus daret notato, Thrasoni sinè viribus superbo, loquaci cuculo loquaciori, qui terris oneri, viris que probro est, in quo nil quod ames referre posses: rubro sanguine rubriore vultu, læsus lumine, rufulo capillo, et claudus pede, mente diminutâ?— Tunc illa ingenio venustiore se nobis, ut erat, volens probare, heus, inquit, juvenis, resiste paulùm, non spectat Veneris nimis sacerdos os, vultus, habitum, aut comam virilem. Sunt hæc ludicra, parva sunt, nec ista curat Gilla.—Quid ergo?—Nempè mentem illam deperit illa diminutam, uno nomine mentulam vocamus. Thomas Metellanus.

Sivè Pallas bellicosa, seu lavet se Cynthia, Cœlites videre nudas, non vacat periculo; Hespero sed occidente, fas erit Jano meo, cui dedisti, Phœbe, laurum ferre pro cognomine, fas erit videre divam Margaritem nudulam: Margariten inter omnes Moravas pulcherrimam, Lælio venustiorem, læviorem tubere: Troio qualis Bubulco Cypris olim apparuit, jure candidata pomi, cœlitùs quod decidit, vel Gygi formosa stulti Regis uxor Lydiæ. Candidâ cum Margariten exues crocotulâ, stabit illa Gratiarum quarta veluti soror. Gratiæ sunt usque nudæ, nuda et usque Veritas. Eva nuda quàm togata longè erat decentior, exuit que castitatem, quandò braccas induit. Nempè fucum intaminata forma sprevit tegminis. Nuditas ex sanctitate, nata vestis crimine, esset ut vilissimarum sordium tectorium; ut que nævos, ut que nostri damna velet corporis. Nunc tatæ sororiantes lacte si stillant notho, vestis ampullosa ventris furta celat turgidi. Ergò bombyx fila texit, et pecus fert vellera. Orbis hic infamis esset, esset absque bestiis. Sponse, nôris hæc, amabo: sponsæ vestem detrahas, de que collo, de que costis, de que crure virginis, queis tenella degravavit membra sartor futilis; queis ineptus mollicellas scapulas intexuit, hâc eclipsi noctilucam sic inumbrans scitulam, ne suus feriret illam Phœbus acri cuspide. Est inanis ista cura: flamma nescit contegi. Quandò nudus est Cupido, tunc calescit maximè, atque amoris flamma friget, indiget cum pallio. Rejice, Margarita, vestes sericas et byssinas, Celtiber quæ fila nevit, quæ que vermis Italus. Cuncta fumo pulverabit hìc Amoris Mulciber. Fumus est latentis ignis proditor certissimus. Ipsa nec minùs liquesces. Crede, more fulminis ignis hauriet medullas, integris ex ossibus humidum depascit ille: dura fulmen atterit. Quid quòd et tonans Cupido est: torsit is cum fulgetra, dura quæ fuêre, plumis molliora senties. Lenta fiunt quæ rigebant, quæ vigebant, languida. Cuncta ponit vela navis læta portûs limine. Fac, amabo, bella Nais: omne pone carbasum, si quidem anchorâ teneris in sinu Thermaico: sæpè fluctues licebit, est sinus tutissimus. Viderit tamen magister, ne immemor sit antliæ; Ipsa rimis suevit Argo grandibus fatiscere, hauriens neglecta spumas Nerei cujuslibet. Cæterùm vidisse nudam Cypridem non sufficit, hoc patrantis est ocelli ludicrum spectaculum. Cura major est fruisci. Cerne frontem Actæonis, cinxit ut Diana curvis cornuum ramalibus: maluit pudica Phœbe permoli, quàm conspici. Lex amoris est perennis: ex amoris partibus non meretur ille primam, qui neglexit ultimam, atque adulteri cuculi nutrit ora nidulo quem suis curruca pullis credit esse proprium. Linteum sinus amicum tu tuæ cum extorseris, ultima cataracta, portæ quæ pudoris incubat, recta tum tibi patebit semita ad victoriam: ilicet aditu occupato arcem necesse est dedier. Tum tibi Philista cedet gloriosam adoream; namque primulo puella perdet in certamine, antè quod suis ocellis charius putaverat. Perdet hora, cuncta quod custodiit Olympias. Hoc tamen se non minorem sentiet dispendio: quin suis crescet ruinis, Nilus ut chrysorrhoas, amplior sese futura humore fœta spumeo. Ah! quid aio? Tute Nilus Delta inundas infimum, ut ferat gratas aristas, et tibi cognomines: sic que inundas, ut recondat pyramis fastigium. Augeas tuam licebit Tethyn unico ostio, illa cedet, tu que vinces, et tamen nil auferes, miles à prædâ cupitâ commeans inanior: tristis ipsis in triumphis; instar et victi magis, sicuti fuit secundo Roma bello Punico. Dulce certamen medullas intimis è venulis fundis agros in feraces fœminæ, dum vincitur, undè lassitudo membris ex labore nascitur: et recedens fert voluptas uda pœnitentiam, quam talento non emebat pruriens Demosthenes. Illa turget, ille macret: hinc genus mortalium sacra Phœnix ut perennat inter ipsa vulnera. Haud secùs tabescit humor, dum lucerna splendicans candidam serit per ædes luminis propaginem: sic olivi damna sentit, gnaviter qui lucubrat. Hisce nos coagulamur pauculis è guttulis, quas caloris vis pudendi coxit in recessibus. Penicillus ipse Jovæ nos viros delineat; serviens natura miscet quos colores repperit, lacteum quorum maritus, dat rubentem fœmina. More telæ at si tenellus embryo contexitur, inserit subtemen illa, stamen ille contulit. Hæc Eleusis est reclusis nobilis mysteriis, quæ non ipsis nosse mystis cuncta fas est sedulis: his sacris brevi volentem tu Philisten imbues. Sin timens inepta virgo vulneris periculum, in thori fano erudiri mordicùs refugerit, prona linteis recumbens, quam supinam discupis, tu cave ne oleum et laborem, dum revellis, perduis: nam parùm refert, amatæ si noteris unguibus; crebra militi cicatrix gloria est, non dedecus. Hìc opus virtute verâ est, ut rebellem subjuges. Ergo tu Mirmillo fies, illa Retiaria; Thraca si sit, tu Sequutor: at caput si Gorgonis nudet, harpe tu rigente perforabis ægidem. Sic Minerva nec resistat, ne ve virgo Delia; sic, puto, subacta Phœbo est Musa mater Orphei. Urgeas hastatus usque gannientem inducias, nec quiescas, dum columbæ more se submiserit, et tuo latus sinistrum dextero conjunxerit, fiat et Hermaphroditus è duobus unicus, Enthea parvi cohærens glutino Cupidinis, pendeas à te que apertâ in Hippocrene Pegasus, quam tuæ solum curavit gratus ictus ungulæ. Jane, tu timere noli: monstra te non terreant. Suave sic in monstra quævis ex amore vertier. Nam redibis in priorem, cum voles, imaginem: Ipse rectiùs Sibyllâ ducerem te ad inferos, Margarita tibi donec Antipus evaderet, Arcticas spectaret illa, tu rotas Antarcticas; hæc secreta si popello fas erat retexere. Tu comatus sis Jopas; hanc chelyn si repperis, haud novum est tibi canoras temperâsse chordulas; Phœbus hâc te instruxit arte, sicut arte iatricâ. Sume plectrum, et cantilenam psallito tripallicam, in specu qualem Diones personabat Cynthius, ad lyram nonæ sororis, undè natus Orpheus. Dulcior concentus haud est orbium cœlestium. Aut erit, si mavis, arvum, tu colonus pervigil, Hesperum sequens labore, præiens que Phosphoro. Laureas si vis oriri, pange primò thyrsulos, pange thyrsulos recessu in hortuli Cupidinis. A Diis sunt cuncta nobis empta, sed sudoribus. Cur nucem non spontè frangat, esse qui vult nucleum? Margaritam nec terebret, quisquis uti cogitat? Thomas Rhædus.

Rusticus hem cunctos cum congeminaret ad ictus, hiberno properans findere ligna foco, syllaba quid toties juvet hem geminata laborem quærenti uxori, rettulit ipse.—Juvat: nempè simul toto contentis corpore nervis, in rimam cuneum fortiùs ictus agit.— Illa memor, Veneris media inter gaudia, telum ut penetret magis, hem congeminare jubet.— Nil opus est, inquit, nunc hoc conamine, conjux: findere te sanè nolo, forare volo. Georg. Buchananus.

Ventris onus Corydon mediis dum ponit in agris, pendula que in viridi gramine membra rubent; hæc, ut vicinâ tum fortè latebat in herbâ, lubrica jejuno dente Vipera petit: quæ corpus reliquum accepto ne fortè veneno inficiant, medici provida cura secat. Palpitat infelix succisi more colubri, sanguine que adspersam mentula pulsat humum. Hanc mutilus Pastor myrti viridantis in umbrâ ponit Acidaliæ flens que gemens que Deæ. Tu, quandò vires invito casus ademit, parce, Dea, et curis hunc bona solve tuis. Sammarthanus.

Nuper Candidulam meam salutans, salve, inquam, mea mens, mel et lepores, corculum que meum. Illa tunc disertam quùm sese cuperet mihi probare, salve, inquit, mea mentula! ô disertam et docto benè fœminam cerebro! Nam si dicere corculum solemus, cur non dicere mentulam licebit? Theodorus Beza.

E bello rediens monstrat sua vulnera Bossus uxori, fractum se que labore dolet. Optatæ expectans noctis sed gaudia, Bosso uxor ait: salva est mentula, Bosse, sat est. Jo. Vulteius.

Quòd misero dives juncta est tibi Julia, Sustri, non facit hoc virtus, mentula longa facit. Idem.

Illecebris qui te petit et demulcet amœnis, aut querulis tentat vincere deliciis, hic ne tuo, mea lux, est irretitus amore? Divitias ne magis deperit ille tuas? Virgo, tibi, formosa, cave: latet anguis in herba.— Anguis ni lateat, non ego, dixit, amem. Paschasius.

Fœmineâ uxorem quoties te voce salutat Fronto suam pœnam, Galla, vocare solet. Illum ità masculeâ poteris tu voce maritum grammaticè penem dicere, Galla, tuum. Idem.

Nefas amare, si potiri non licet; quid solus est Amor, nisi votum impotens, nolens voluntas, ardor expers virium, ejus que pœna, cui negatum jam frui? Qui amat, fruatur: hoc Venus, hoc vult Amor. Cupido posse cui negat, velle abnegat. Res illa amore constat et potentiâ: et velle crux est, ni simul vires sient, et posse crux est, ni voluntas urgeat. Olli ergò ament qui in lectulo cum virgine molli cubantes, membra teneris implicant nodis calentia, et procaci palmulâ omnia pererrant proximæ Veneris loca, et comprimentes osculo dulci labra, et hinc et indè commeante lingulâ, et hinc et indè fluctuante Cypride, animis utrimque corde crebris pulsibus, uno que bina possidente pectora æstu, et tenaci conligati glutino, amplexibus que arctis adhærentes, levi vulnere puellæ molle laxant cingulum oculis patrantibus, et cadente spiritu in vasa Veneris vim vomentes fervidam; alvum rigantes imbre lacteo, sopor donec propinquus languidos demulceat artus, sepultas suscitans rursùm faces. Exeste, Galli, vel quibus vim sustulit impos senectus: queis potiri non licet, nec amare fas est, nosse nec ritus sacros, ac nec videre quæ imperat nobis Amor, dum floret ætas, dum inquies nostras calor urit medullas, et Venus Venerem jubet. Durand.

Virgineum laxâ frustrà femur icis alutâ semivir, in facilem nec potes ire viam. Lorea sed gelido tibi prominet inguine vena, nunquàm fœmineos ausa subire locos: quæ velut improvisum aspris in sentibus anguem presserit, indè retrò tota repentè fugit. Cyaneas nunquàm cautes rate vector adires, nec tua Scyllæas puppis iniret aquas. Nec valido rueres emotos cardine postes, urbs foret hostili si capienda manu, mollia qui teneræ perrumpere claustra puellæ, nec moliri aditum segnis iners que potes. Si sapis, hoc rigido tibi pondus inutile ferro demete, ut excutias, Castoris instar, onus: Pendula ceu Samiâ sibi desecat inguina testâ, entheus ad Phrygios qui solet esse modos. O pereat miserè qui tendi nesciet arcus! O pereat tendi fors lyra si qua nequit! Laxa quid arma juvant? nutante peculia collo quid gestare tibi sic onerosa placet? Dede neci, tua sic fueris, sic probra virorum ultus, quæ fecit pars scelus, illa luat. Adrianus Turnebus.

Dic mihi, Pythagora, post ultima quid fore mortis fata senem qui sit fractus amore, putes?— Per Venerem! fiet pulchrum ac laudabile porrum, ut viridi caudâ est albiculâ que comâ. Joann. Girardus.

Puella saxis durior, me non amas? volo mori; miserrimus finis meæ vitæ laqueus erit mihi: aut ab arce præceps decidam in puteum, vel lagunam. Non sic fit: at mori lubet telo, manu quod altero: cui dum incubo, præcordiis etiam tuis infigam, ut sic mecum simul mortem oppetas. Vindicta de te una hæc mihi est! age, incubo, infigo simul, puella saxis durior. Joann. Girardus.

Solam Penelopen se jurat amore mariti Phyllis habere parem, tanta fides thalami est! Hanc imitata omnes hominum est experta sagittas; nemo viro tendit firmiùs, hunc deamat. Monerius.

Si Deus ille puer moreretur fortè Cupido, quisnam ejus gereret regna, vel imperium? An Mars, bellorum præses, vel Jupiter ipse, qui quatit horrendâ fulmina dira manu? An Divûm interpres, Majæ pulcherrima proles? Vel qui tetra niger Tartara Pluto regit? An florum variè pictorum infusor Apollo, vel Bacchus madido blæsulus ore Deus? An verò altarum stator Neptunus aquarum, Tranquillum ve ciens Æolus Oceanum? Vis tibi dicam? hæres defuncti verus Amoris, hortorum custos ipse Priapus erit: ille unus si quidem reliquis acceptior, omnes fœminea in partes corda volare facit. Gilb. Ducherius Vulto.

Nasus cum tibi sit mucosus, longus et uncus, mentula fœmineis et malefida jocis, debueras nuptam naso terebrare puellam; mungere sic poteras, atque coire simul. Guy, de Tours.

Quidam suavis homo, elegans que mirum lippis viderat hunc libellum ocellis: mox censor nimiùm superbus, atrâ expunxit maculâ sales venustos, quòd risu fluerent licentiore; aures polluerent quòd ut pudicas. Legis nescius ergò comminacis quæ marem vetat evirare sexum, (formæ supplicium indecens decoræ) hunc castraverat undèquaque librum. Quæ licentia, quæ libido, dicam, non imponere fibulam jocoso, totum excindere sed virum, Priapo! Illi quid precer, imprecer ve, quod sit juri conveniens et æquitati? ut pœna artificem suum sequatur, ut que langueat exvir, acriores cachinnos tolerans: cupivit amens ceu languere opus istud eviratum. Franc. Juretus.

Rufus nigellam, simplicem puellulam Mentalem, ut aiunt, edocebat Curio Precationem, gestiente vertice, limis ocellis, ore torvo, gutture singultiente, sibilantibus labris, frequentibus que basiationibus. Mentalem at illa dum precatiunculam cupit, capit nil quàm salacem mentulam. Sic innocentem mandit agnulam lupus. S. Certo.

Fortè tenebroso, Veneris secura malignæ, carpebat somnos Naias malè cauta sub antro; cum subitò è turbâ Satyrorum prosilit ardens Corniger, atque fugas tentantem ac multa gementem corripit, et lapsam vesano irrorat amore. Spargere tum lacrymis antrum, longo que ululatu, et nemora implere, et cœlum stellas que vocare. Frustrà: tunc etenim Satyros bis ter que quater que, ô quàm degeneres! operam renovare decebat. Jam cessant lacrymæ, et jam rupes dulcè silentem mirantur: donec tandem defessus agendo, viribus effractus, discedere tentat amator: Cui Naias contrà assurgens, sic, perfide, abire sperâsti, nec te pudor arguit, aut timor urget? Ergò tam vili pretio compressa recedam? infelix! neque fit requies, quin Nympha fugacem probris que innumeris coopertum vexet. At ille, qualis aper fugiens venantûm tela canes que, impiger in latebras properat, quærit que salutem, pallens. Riserunt Nymphæ Fauni que salaces, mansurum que super posuerunt cortice carmen: Hic Satyrum Naias victorem victa subegit. J. B. Rousseau.

PETRO ARETINO. Aretine, tuæ memorantur ubique figuræ: nam solet has vulgi dicere lingua tuas, et quod scalptoris fieri commune decebat, in solum vatem transtulit illa decus. Tu versus patrios sub imagine quâque locâras, bis septem quos nunc vix reperire datur. His ego jacturæ parva heu! solatia magnæ substitui Latio disticha tincta sale, hortorum placitura Deo, qui rustica quamvis suetus verba loqui, frater Amoris erat. I. Blanda quidem manus est, mentum quæ mulcet amantis; blandior ast hujus mentula, dura licet. II. Cur nequit heu! digito, qui peni, sensus inesse, aut cur non peni vis ea, quæ digito? III. Quòd te sternat Amans, ne crede, puella, superbum; en humerum femori subjicit ipse tuo. IV. Succumbant tanto ne fœmina vir que labori, dum timet, eccè preces hìc pia fundit anus. V. Crus dominæ lævum dextrâ sustentat amator, altiùs in foveam sic ratus inguen agi. VI. Nostin’, quid moneat, quam contemplaris, imago? Masturbare, tibi dictitat, aut futue. VII. Fungetur linguæ non tam benè munere verpa, Quàm verpæ fungi munere lingua sciet. VIII. Tollit amica pedes, huic penem figit amicus: spectat, et id spectans serva misella vacat. IX. Sic, duce naturâ, primi futuêre parentes: hos jungebat amor tum puer, artis inops. X. Spectat heram similis miranti ancilla, putat que, vectam more viri dum videt, esse virum. XI. Viva parat dominæ cunnum dum verpa fricare, Ancillæ cunnum vitrea verpa fricat. XII. Hìc sedet, illa cubat, fit opus, quod proxima cernens, artifici futuit se bona nympha manu. XIII. Vir geminis, uno cur stat pede fœmina tantùm? Paxillus mediam, ne cadat, eccè tenet. XIV. Masturbatori se cunnus inaniter offert; arctior in digitis est mihi cunnus, ait. XV. Cruribus elatis, porrecto fœmina cunno, admittit tensum semisupina virum. Bernardus Lamonnoye.

Intrârat lectum somno vino que sepultus; micturus matulam quærit utrâque manu. Muscipulam, matulæ vice dum capit ebrius, ejus pars est muscipulæ capta pudenda dolo. Idem.

PARODIA E PHASELO CATULLIANO. Rhodantis illa, quam videtis, hospites, ait fuisse clarior Philænide, neque ullius salacis impetum natis nequîsse præterire, sive cui Venus opus foret supina, sive pendula, et hoc negat Susonis, Oscaræ negat negare littus, hortulos ve proximos, casas ve, rura, et oppida adjacentia, ibi que si qua lusibus vacant loca: ubi ista, sicca nunc rosa, anteà recens, juvenculis petita prurientibus, solebat explicare liberos sinus. Venusta Belna, Divio venustior, tibi hæc fuisse, et esse cognitissima ait Rhodantis, ultimâ ex origine tuis dedisse dicit in suburbiis, tuis vorâsse mentulas in angulis, et indè, tot per heu! satellitum minas, tot heu! pericla, læva, sivè dextera vocaret aura, semper insciam metûs, cuique subdidisse publicum femur; neque ulla vota Phallicis Deis negat sibi esse facta, cum rediret à lue novissimâ hunc ad usque corporis statum. Sed hæc fuêre: lena nunc bibax rogat stipem misella, seque dedicat tibi, amice Liber, atque Amica Liberi. Bernardus Lamonnoye.

Noscitur ex pedibus, quantum sit virginis antrum: noscitur ex naso, quanta sit hasta viro.

Mingere dum properat vir pingui tentus omaso, distant que à muro longa pudenda nimis, fœmina præteriens objurgat, et, improbe, dixit, non coràm populo talia ferre pudor?— Ille, tace, retulit, nimis es vidisse beata, quæ mihi tam que diù cernere non licuit.

Usque puto ac reputo, ac reputanti victa cadit mens, vile quòd est sputum non nisi penis, homo.

Cur modò grande Ducis posuisti, Caulnea, nomen et matronali aptum spontè sedile culo?— Quòd bipedalis inest et cornea cauda Giacco[5], carior et cunnus quòd mihi clunibus est.

Alatum meritò veteres pinxêre Priapum: usque fuit verus quippè Priapus Amor.

Parcite, crusticolæ, lignum ostentare pudendum: arbor enim vitæ quàm benè Phallus erat!

Æneus, ut perhibent, quondàm morientibus anguis præsentem in dirâ peste ferebat opem. At ruber, et rigidus cervice et carneus anguis est magis in cunctis certa medela malis.

Quo pellecta Parens malum prior ore momordit, ambigitur doctis quis fuit ille draco.— Cur oleum et tempus, fatui, sic perditis? Ille crassa, torosa, rubens, mentula longa fuit.

Desinite Alcidæ, pictores, fingere clavam: longè aliud signum debet habere Deus. Quinquagintà unâ subigit dum nocte puellas, ingens una olli mentula clava fuit.

Perfidus incautum nuper me ponè sagittâ læsit Amor, quæ imis ossibus acta furit. Imò pergit iter, dictu mirabile, telum, et mihi ventre foris prominet usque rigens. Nec jam sum tantæ patiens tentiginis: ergò quo vis cumque modo, Gellia, tu fer opem.

Hellespontiaco quòd immolatur unus præ reliquis Priapo Asellus, non id fit quià fascino trabali omnes vicerit omnium sagittas, draucis que invidiam puellulis que urentem pathicis movet salivam. Causam longiùs est opus requiri, hoc te noscere quam licet relato. Nam cum in belligeros Lyæus Indos agmen capripedum ungulâ sonante secum educeret, orta magna lis est inter semideos mero madentes quis toto agmine mentulatior sit. Stat longè antè alios ovans rigens que protento inguine corneo Priapus, et quantùm aeriis premi cupressis per saltus humiles solent myricæ, tantùm fulmineo Dei pudendo caudæ se se aliæ ferunt minores. Eccè autem increpitans Dei triumpho infert se medio ferox Asellus, et palmam vetat asseri immerenti, quam pro jure suo reposcit ipse, ut qui omni agmine mentulatior sit. Collatis igitur duabus hastis, Hellespontiaci minor supellex Divi prominuit, quod ille probrum indignans, Asinum superbientem æmulum que Deo furens cecidit. Hìnc mos invaluit quòd immolatur unus præ reliquis Priapo Asellus.

Hortantem absenti matrona ut casta marito scriberet, arguto corripit ore virum.— Quî scribam, retulit? Calamum procul abstulit ille, in que meâ liquor pixide nullus inest.