← Table of contents
El Gíbaro

ESCENA XI. LA FIESTA DEL UTUAO.[3]

Reading edition

ESCENA XI. LA FIESTA DEL UTUAO.[3]

DEDICADA A MI MEJOR AMIGO

D. José A. Balmañya.

Imagen decorativa
Imagen decorativa

Escuche, compaire Pepe, Ya que haseyo me ha obligao, Lo que le boy á contal, Que es caso que me ha pasao. Manque no soy de la Bana, Tengo mi aquey muy fundao, Polque soy de Puelto-rico Er chenche mas afamao. A mi nengun endebido En la via me ha cucao, Sin que le dé un sopeton Que lo deje ñangotao; Y por eso los Alcaldes Dey pueblo del Utuao Tuvieron que vey conmigo Este mesmo año pasao. Es el caso, compae Pepe, Que mi primo Tanislao, Que á aqueya maidita fiesta Habia sio combiao, Me jiso dir: ¡malos rayos Antes lo hubieran quemao De que tal cosa me ijera, Que mejol me hubiera estao! Mardugamos aquel dia, Y á mi cabayo manchao Le puse jáquima nueva, El aparejo forrao, Las aguaeras mejores, El aserico rosao, La tajarria de algoón, Y la sincha de jilao. Yo me puse mi sombrero De beinte riales, y al lao Su escarapela de grana; La camisa de alistao, Con los carsones de crea Pol supuesto aymionaos, Y mi buen pal de sapatos Con los tacones jerraos. Metíme una mascaura, Montamos yo y Tanislao, Y comensamos á andal Ar canto del Lorigao. Pero por mas juan caliente Que le arrimaba ar manchao, No puimos alcansal La misa en el Utuao. Yegamos serian las dos, Y yo que no habia almolsao, El estógamo tenia Al espinaso pegao. La comae de mi primo Nos tenia preparao Un plato de arros con carne, Otro plato de guisao, Que con agi cabayero Ar punto estubo tragao, Y además nos dió á la postre Otro de queso y melao. Al escureser nos fuimos A casa é Peiro Tirao, Que disen que es la que tiene Ayí er mejoy soberao. Bailaron unas caenas, Después un seis balseao, Un cabayo y un sonduro, Sin que yo hubiese bailao. Los mositos de aquey pueblo Ya me tenian ajorao, Polque sin bailay me estaba En un rincon agachao. Al fin me detelminé, Y arrimándome pun lao, Combié par un sonduro A la hija de Tirao, Jembra de cara pulía, Y cuelpo muy aqueyao. Apenas al son del güiro Comensó el sapateao, Cuando al jaser el rastriyo Le pisé á su enamorao Er deo goldo dey pié; Y como era renegao, Hechó un mal rayo te palta. Yo, que estaba incomoao De enantes, lo arrempujé; Y tambien arrempujao En seguía yo me vide Por aquel escamisao. Metimos mano á la daga, Y en un bendito alabao Nos tiramos ar batey. Jisimos un sambumbiao En menos de dos menutos, Que el Alcalde aturruyao No sabia que jaser; Pero el cura, hombre abisao, Le aconsejó que á la cársel Nos yebara de contao. Ayí nos tuvo tres dias, Y yo salí escarmentao Para nunca mas bolvey A fiestas al Utuao.

Illustration from El Gíbaro: Cuadro de costumbres de la isla de Puerto Rico
Un hombre con un burro
Un hombre con un burro
Un hombre y un arbol
Un hombre y un arbol
Imagen decorativa
Imagen decorativa
Imagen decorativa
Imagen decorativa

Notes in this chapter

Explore with AITake your curiosity a little further.

Reading settings