Front matter (continued 3)

Εξ όλων όμως των υπηρεσιών, τας οποίας απέδωκεν εις το αυθέντην του ο Θωμάς, η μεγίστη βεβαίως είνε ότι του έσωσε την ζωήν. Ο βαρώνος, καίτοι από πολλού δεν ήτο νέος, εξηκολούθει ν' αγαπά τας ευθύμους αγρυπνίας, το δάκρυ του Χριστού, τους ανανάδες, τους φασιανούς και τας καραβίδας. Εκ τούτων συνέβη να εξυπνήση την επιούσαν καλού δείπνου ανίκανος να τα χωνεύση, η δε ανικανότης του ανθίστατο από τριών ήδη ημερών εις όλα τα ιατρικά. Ο τελευταίος προσκληθείς Ασκληπιάδης ενεφανίσθη κρατών εις τας χείρας του φιάλην του πασιγνώστου δραστικού, το οποίον μόνον ηδύνατο να σώση, διά βιαίου κλονισμού, τον πάσχοντα από αφεύκτου επικειμένου θανάτου, η συνείδησίς του όμως του επέβαλλε να δηλώση ότι υπήρχε τις μικρός κίνδυνος μη δεν δυνηθή ν' ανθέξη ο ασθενής εις του κλονισμού τούτου τας συνεπείας.

Ο βαρώνος εδίσταζε ν' αναρρίψη τον κύβον και ο ιατρός παρέτασσε επιχειρήματα ότι προτιμοτέρα βεβαίου θανάτου ήτο η μεγίστη πιθανότης να σωθή, όταν ο πίθηκος ήρπαοεν από της τραπέζης το ιατρικόν, ανέβη επί ερμαρίου και ήρχισε να παρατηρή αυτό μετά προσοχής, να το οσφραίνεται και έπειτα ν' αποστρέφη το πρόσωπον μετ' αηδίας, να κυττάζη τον ασθενή και να σείη την κεφαλήν ως συμβουλεύων αυτόν να μη λάβη το δύσοσμον ιατρικόν. Επί τέλους, ήρχισε να κινή την φιάλην άνω και κάτω, ως αν είχεν αναγνώση επί της επιγραφής αυτής το στερεότυπον : «Ανακίνησον πριν ή λάβης».

Η παντομίμα ήτο εις τοιούτον βαθμόν εκφραστική και υπερφυώς κωμική, ώστε δύο εκ των παρισταμένων φίλων του ασθενούς κατελήφθησαν υπό γέλωτος ακρατήτου και σπασμωδικού. Ο γέλως ούτος εξερράγη ως βόμβα, μετεδόθη ως πυρκαϊά, κατέλαβε τους προσελθόντας υπηρέτας και επί τέλους και αυτόν τον επιθανάτιον βαρώνον, τόσον ακράτητος και σφοδρός, ώστε ήρκεσε να προκαλέση τον επιδιωκόμενοι διά του δραστικού κλονισμόν και να σώση τον ασθενή.

Ο βαρώνος έζησεν ακόμη χάρις εις τον Θωμάν πέντε έτη και επόμενον ήτο να μη τον λησμονήση εις την διαθήκην του. Εκληροδότησεν αυτόν εις τον φίλον του Καρπέτην διευθυντήν του Ζωολογικού κήπου μετά τρισχιλίων φράγκων εισοδήματος προς συντήρησιν αυτού, εφ' όσον έζη, και περιπλέον διακοσίας χιλιάδας προς πλουτισμόν του κήπου. Η προς τον Θωμάν στοργή και μητρική πρόνοια του μακαρίτου ήτο τοιαύτη, ώστε δεν εξέχασε να σημειώση εις την διαθήκην του και μέχρι τίνος βαθμού πρέπει να θερμαίνεται την νύκτα το κατάλυμά του, και τίνα να παρατίθενται εις αυτόν φαγητά, μη λησμονήσας ουδέ την σουμάδαν.

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΑΓΓΛΙΔΟΣ ΠΕΡΙ ΓΛΥΠΤΙΚΗΣ

Αξιότιμε κ. Συντάκτα,

Το όνομά μου είνε Anna Merrilies· έχω πατρίδα την Σκωτίαν, δίπλωμα διδακτορίσσης και κύριον επάγγελμα την διάδοσιν των ιδεών του Μάλθου περί πληθυσμού. Αναγνώσασα τον Πίνδαρον και αγαπώσα την Αρχαίαν Ελλάδα, ήλθον να παρευρεθώ εις την ανάστασιν των Ολυμπίων. Περί τούτων δεν λέγω τίποτε, μη αγαπώσα να προσβάλλω τους δυστυχούντας, οσάκις μάλιστα αναγνωρίζουσιν, ως υμείς εν τω «Ασμοδαίω», τας ελλείψεις των.

Είδον εν τη εκθέσει τα γλυπτικά έργα των κ. κ. Βιτσάρη και Βρούτου και τας κρίσεις υμών περί τούτων. Εξ αβρότητος προς τους κοπιάσαντας τεχνίτας, δεν θέλω να εξετάσω αν έχετε δίκαιον ή όχι. Άλλως τε ημείς οι Άγγλοι, ουδέ των γυναικών εξαιρουμένων, είμεθα πρακτικοί άνθρωποι· δεν αγαπώμεν, ως οι αρχαίοι και οι σήμερον Έλληνες, τας θεωρητικάς συζητήσεις, αλλ' εξετάζομεν το πράγμα υπό έποψιν της δυνατής εξ αυτών ωφελείας. Σοφός τις πρόγονος υμών έγραψε πραγματείαν «Περί του πώς αν τις απ’ εχθρών ωφελοίτο». Ούτω και εγώ, άμα είδον τα παιδία του κ. Βιτσάρη, την Αφροδίτην και τον Πάριν του κ. Βρούτου, αντί να βυθισθώ εις το πέλαγος της αισθητικής, ευθύς εσυλλογίσθην ότι ηδυνάμην να χρησιμοποιήσω τα προϊόντα ταύτα της νεοελληνικής τέχνης υπέρ ταχυτέρας διαδόσεως του σωτηρίου συστήματος του Μάλθου· και ιδού πώς.

Καίτοι Έλλην και εφημεριδογράφος, και έχων ως εκ τούτου το δικαίωμα πολλά πράγματα ν' αγνοήτε, ίσως όμως ηκούσατε, κύριε συντάκτα, ότι ο σοφός Μάλθος υπελόγισεν ότι οι μεν κάτοικοι της γης αυξάνονται και πληθύνονται, ο δε πλανήτης ημών ούτε ν' αυξήση δύναται ούτε να πολλαπλασιασθή, ώστε μετά ωρισμένον, και ουχί μακρόν αριθμόν Ολυμπιάδων, οι επ' αυτού οικούντες, μη ευρίσκοντες ούτε τόπον ούτε τροφήν, θέλουσι καταντήση να τρώγωσιν αλλήλους ως αράχναι κεκλεισμένοι εντός φιάλης.

Το συμπέρασμα είνε φοβερόν, αλλά και αναμφισβήτητον, ως βασιζόμενον επί μαθηματικού υπολογισμού. Ήδη δε εν Αγγλία τα φρικώδη αποτελέσματα του γραφικού ρητού «αυξάνεσθε και πληθύνεσθε» ήρχισαν να είνε επαισθητά. Εν Λονδίνω πλήθος ανθρώπων αποθνήσκουσι κατ' έτος εξ ελλείψεως τροφής ή αέρος.. Αν δε δεν είχον την Αυστραλίαν και την Ινδικήν, οι συμπατριώται μου ήθελον είνε προ πολλού ανθρωποφάγοι.

Προς σωτηρίαν από της μάστιγος ταύτης ο τε διδάσκαλός μου και οι οπαδοί αυτού προέτειναν πολλά φάρμακα· ήτοι να εμποδίζεται ο γάμος μεταξύ απόρων, ουδείς να δύναται να νυμφευθή πριν συμπληρώση το τριακοστόν έτος, ιατρικάς συνταγάς προς ατεκνίαν και άλλα πολλά. Αλλ' εκ τούτων τα μεν αντιβαίνουσιν εις τας συνταγματικάς ελευθερίας, τα δε εις την ηθικήν, ώστε το πρόβλημα μένει άλυτον και ο κίνδυνος της ανθρωποφαγίας εκκρεμής.

Γνωρίζουσα πόσον ανεξάλειπτοι είνε αι εντυπώσεις της νεαράς ηλικίας, εσκέφθην ότι πολύ συντελεστικώτερον προς διάδοσιν του συστήματος του διδασκάλου μου, συγχρόνως δε και συνταγματικώτερον ήθελον είναι, αν ενεπνέετο εις τους παίδας, έστω και δι' απάτης τινός, ανυπέρβλητός τις προς τον έρωτα και τον γάμον αποστροφή. Προς τούτο εσκέφθην να χρησιμοποιήσω τα προϊόντα της νεοελληνικής τέχνης. Άμα επιστρέψω οίκαδε, θέλω προκαλέση εν τω συλλόγω των Μαλθιστών έρανον προς αγοράν πεντακοσίων τουλάχιστον αντιτύπων της Αφροδίτης του κ. Βρούτου. Τα αγάλματα ταύτα θέλουσι τοποθετηθή εις τα εστιατόρια και τους κοιτώνας των εκπαιδευτηρίων και ορφανοτροφείων της Αγγλίας· οι δε νέοι, νομίζοντες ότι τοιαύτα άσχημα πράγματα κρύπτουσιν αι γυναίκες υπό τας μεταξίνους αυτών εσθήτας, θέλουσι καταφύγη αθρόοι υπό τας σημαίας του Μάλθου.

Αληθές είνε ότι εις πολλούς τούτων δεν θέλουσι λείψη ευκαιρίαι να εννοήσωσι κατόπιν την απάτην. Σημειώσατε όμως, κύριε συντάκτα, ότι διά της γλυφίδος του κ. Βρούτου δεν προτίθεμαι να εξαλείψω, αλλ' απλώς ν' αραιώσω το ανθρώπινον γένος επί του προσώπου της γης και προ πάντων της Αγγλίας.

Ευτυχείς και αξιομακάριστοι είσθε υμείς οι νεώτεροι Έλληνες, οι μη έχοντες επί πολλούς ακόμη αιώνας να μεριμνήσετε περί των θεωριών του Μάλθου, οι παραπονούμενοι ότι η χώρα υμών είνε μικρά και αφίνοντες χέρσα τα τρία τέταρτα αυτής, άτινα δεκάκις τόσους Έλληνας δύνανται και σήμερον, ως το πάλαι, να διαθρέψωσιν, εκτός αν υποθέσωμεν ότι, απολέσαντες την προγονικήν μεγαλοφυΐαν, ελάβετε αντ' αυτής ως αντάλλαγμα όρεξιν δεκαπλασίαν.

Οπωσδήποτε, αν και δεν έχετέ τι να φοβηθήτε εκ περισσείας πληθυσμού, πάλιν όμως νομίζω ότι δύνασθε και υμείς να χρησιμοποιήσετε προς άλλον σκοπόν τα έργα του Φειδίου και Πολυκλείτου. Εις τας εφημερίδας και τα περιοδικά υμών βλέπω καθημερινά παράπονα ότι επλεόνασε παρ' υμίν πάσα της Δύσεως η διαφθορά και η κοινωνική κακοήθεια, ότι άνηβοι μαθηταί αναγινώσκουσι μυθιστορήματα και δεκαετείς κορασίδες εργολαβούσιν. Όπως οι αρχαίοι Έλληνες παρίστων μεθύσους είλωτας εις τους νέους, ίνα αποστραφώσι την μέθην, ούτω και υμείς, ως αντιφάρμακον της « Dame aux Camelias» και του Φωβλάς, στήσατε &βρουτείους& Αφροδίτας εις το γυμνάσιον και &βιτσαρείους& Άραβας εις τα παρθεναγωγεία προς εκδίωξιν του πειρασμού.

Ταύτα έλεγον προχθές εν τη εκθέσει εις ελλανοδίκην τινά, όστις προ των καλλίστων μαρμάρων της Πάρνηθος και της Πεντέλης εδάκρυεν, αναλογιζόμενος ότι εν τοις κόλποις αυτών εγκυμονούνται τέρατα, οία τα εκτεθέντα.

Ελπίζω ότι η μετ' ολίγον παρά του Μαλθικού συλλόγου δοθησομένη σπουδαία παραγγελία θέλει παρηγορήση τους Έλληνας καλλιτέχνας δι' όσα κατ' αυτών εσωρεύσατε, παραγνωρίζοντες την χρηστότητα της τέχνης των.

Ευπειθής δούλη σας ANNA MERRILIES

Η ΑΜΦΙΒΟΛΟΣ ΖΩΗ

Ταξειδεύων προ δεκαπέντε περίπου ετών εις Γερμανίαν, ηναγκάσθην να σταματήσω ένεκα απροσδοκήτου κωλύματος επί τριήμερον εν Φραγκφούρτη. Αφού περιειργάσθην τα εν τη πόλει αξιοθέατα, εξήλθον το απόγευμα φθινοπωρινής ημέρας εις περίπατον μόνος και ασκόπως φερόμενος όπου οι πόδες μου με ήγον. Βαδίσας ούτως εις απόστασιν από της πόλεως όση η απ' Αθηνών μέχρις Αμπελοκήπων, διέκρινα επί της κορυφής χαμηλού γηλόφου άκομψόν τι και βαρύ οικοδόμημα, φέρον επί του μετώπου λατινιστί τας λέξεις: &Asylum dublae vitae&, ήτοι &Άσυλον της αμφιβόλου ζωής&. Η επιγραφή αύτη εις μεγίστην μ' ενέβαλεν απορίαν, μη δυνάμενον να μαντεύσω τί ποτε ηδύνατο να σημαίνη η αμφίβολος αύτη ζωή. Ουδεμίαν έχων περί του πράγματος ιδέαν και κρίνων εκ της αναλογίας προς την γαλλικήν, οτέ μεν υπέθετον ότι το κτίριον εκείνο ήτο δεσμωτήριον ανθρώπων, ων η ζωή, ήτοι η διαγωγή, ήτο αμφίβολος και επικίνδυνος τη κοινωνία, οτέ δε ότι περιέκλειε γύναια αμφιβόλου σωφροσύνης. Πλησιάσας εν τούτοις εις το αινιγματώδες εκείνο καταγώγιον, είδον την θύραν αυτού ανοικτήν και γέροντα απόμαχον ησύχως καπνίζοντα προ της φλιάς, όστις άμα με είδεν ηγέρθη και χαιρετίσας εν σιωπή παρεμέρισεν ίνα περάσω. Ουδέ λέξιν γνωρίζων της γερμανικής όπως απευθύνω οιανδήποτε ερώτησιν, εισήλθον μη γνωρίζων πού εμβαίνω, τούτο δε μόνον δικαιούμενος να υποθέσω εκ της συμπεριφοράς του θυρωρού, ότι η είσοδος ήτο ελευθέρα εις τον βουλόμενον απληρωτεί· το εσωτερικόν του οικοδομήματος δεν ωμοίαζεν ούτε δεσμωτήριον ούτε κλωβίον γυναικών. Ενώπιόν μου ηνοίγετο μακρός διάδρομος και εκατέρωθεν αυτού δύο θύραι, δι' ων έβλεπον ευρύχωρα δωμάτια έρημα κατοίκων και παντός σκεύους. Εις το πέρας του διαδρόμου εκείνου εξετείνετο έτερος τοιούτος, τέμνων τον πρώτον κατ' ορθήν γωνίαν και φωτιζόμενος δι' υαλοφράκτου θύρας, αγούσης εις κηπάριον ή μάλλον χορτόφυτον αυλήν, περιφρασσομένην υπό τεσσάρων τοίχων. Η θέσις μου, μη γνωρίζοντος πού ευρίσκομαι, ωμοίαζε περιπλανωμένου τινός ήρωος ιπποτικού μυθιστορήματος. Ζωής όμως περί εμέ ούτε έβλεπον ούτε ήκουον το ελάχιστον ίχνος, ούτε αμφιβόλου ούτε βεβαίας. Αφού διέβην την υγράν και ανήλιον εκείνην αυλήν, ευρέθην αντικρύ ετέρας θύρας επί της οποίας ανεγινώσκετο η επιγραφή «Αίθουσα αγρυπνίας». Υπερβάς και ταύτην, εισήλθον εντός απεράντου αιθούσης, ήτις είχεν ως μόνα σκεύη γιγαντιαίον φανάριον, κρεμάμενον από της οροφής διά σιδηράς αλύσεως, και άνθρωπόν τινα ή μάλλον μονόφθαλμον και χωλαίνον ερείπιον ανθρώπου, βραδέως διαβηματίζον από της μιας εις την άλλην άκραν της αιθούσης. Ο θυρωρός είχε τουλάχιστον χαιρετίση, αλλ' ο προ εμού περιπατητικός φιλόσοφος εξηκολούθησε τον δρόμον του, ουδέ καν βλέμματος αξιώσας με. Αλλά τι εσήμαινεν ο ατελεύτητος ούτος περίπατος και επί τίνος πράγματος επηγρύπνει το ανθρωπάριον εκείνο εν αιθούση, όπου δεν υπήρχον ειμή τέσσαρες τοίχοι και επ’ αυτών ουδέ καν καρφίον ίνα κρεμασθή ο φύλαξ, αν τυχόν αηδίαζε την όντως αμφίβολον ζωήν του; Υπό τοιούτων κατεχόμενος αλύτων αποριών, ήρχισα καγώ να διαβηματίζω κατά μήκος της αιθούσης, ότε αίφνης εκατέρωθεν αυτής διέκρινα ανά τέσσαρας θυρίδας υαλοφράκτους, προς τας οποίας έσπευσα εν τάχει, ελπίζων ν' ανακαλύψω τέλος πάντων ακτίνά τινα φωτός. Διά της πρώτης των θυρίδων τούτων διέκρινα είδος τι κελλίου, τριών περίπου μέτρων μήκους και ολιγωτέρου πλάτους, και εν μέσω αυτού μεγάλην εκ σιδήρου τράπεζαν, εφ' ης ανεπαύετο υπό λευκόφαιον κάλυμμα παχύσαρκος τις άνθρωπος, τον οποίον εκ του στριμμένου μύστακος και ουλής τινος επί του μετώπου υπέθεσα αξιωματικόν. Το δε όντως παράδοξον ήτο ότι ο ούτω κατακείμενος είχεν υψωμένον τον βραχίονα και τους πέντε δακτύλους εντός ισαρίθμων χαλκίνων κρίκων, εις ους απέληγε το σχοινίον κώδωνος ανηρτημένου εκ του τοίχου. Το ημίφως προχωρούσης φθινοπωρινής εσπέρας δεν μοι επέτρεπε να διακρίνω ακριβώς τα χαρακτηριστικά του ούτω παραδόξως αναπαυομένου αλλ' η ακινησία και η ωχρότης του παρίστων αυτόν όμοιον μαρμαρίνω αγάλματι. Μεταβάς εις άλλην θυρίδα, το αυτό είδον θέαμα, πλην μόνης της διαφοράς ότι αντί ανδρός ανεπαύετο επί της τραπέζης του κελλίου ξανθή δέσποινα, έχουσα κακείνη ανά χείρας το σχοινίον του κωδωνίου. Διά της τρίτης θυρίδος είδον γέροντα χωρικόν, του οποίου οι μαύροι και χονδροί δάκτυλοι δεν είχον δυνηθή πιθανώς να εισέλθωσιν εις τους κρίκους και ως εκ τούτου το σχοινίον του κώδωνος είχε δεθή περί τον καρπόν της χειρός. Το τέταρτον κελλίον ήτο όλως κενόν, κάτωθεν δε της σιδηράς τραπέζης εφαίνετο λεκάνη πλήρης πηκτού τινος ερυθροπρασίνου ρευστού βδελυρού την θέαν και την οσμήν. Μεταβάς εις την απέναντι πλευράν της αιθούσης, ισαρίθμους έχουσαν θυρίδας, είδον δι' αυτών δύο κυρίους, μίαν κυρίαν και ωσεί οκταετές παιδίον, απαραλλάκτως αναπαυομένους επί σιδηράς τραπέζης και σφίγγοντας ομοίου κώδωνος το σχοινίον. Η αίθουσα εκείνη της αγρυπνίας ωμοίαζε πολύ μάλλον υπνωτηρίω· καθότι πλην του χωλού φύλακος ουδείς άλλος εφαίνετο εκεί αγρυπνών· έργον δε αυτού ήτο πιθανώς να σπεύδη εις την πρόσκλησιν των εν τοις κελλίοις αναπαυομένων, αν τις τούτων έκρουε τον κώδωνα εξυπνήσας. Αλλά και πάλιν τι παθόντες συνήλθον ν' αναπαυθώσιν εκεί, επί σιδηράς μάλιστα στρωμνής, ανθρώπινα όντα ούτω διάφορα την ηλικίαν, το φύλον και την κοινωνικήν θέσιν; Λύσιν του αινίγματος δεν ηδυνάμην να εύρω καμμίαν ως δε ο ηγεμών εκείνος της Αγγλίας προσέφερε το βασίλειόν του δι' ένα ίππον, ούτω καγώ κατ' εκείνην την στιγμήν ήθελον δώση παν ό,τι είχον αντί της γνώσεως ολίγων γερμανικών φράσεων, ίνα απευθύνω ερωτήσεις τινάς εις τον αταράχως εξακολουθούντα τον περίπατον αυτού μηστηριώδη θαλαμηπόλον.

Αλλ’ αίφνης εις την είσοδον της αιθούσης ενεφανίσθη μορφή τις ουδέν έχουσα κοινόν προς τα περικυκλούντα με απαίσια φαντάσματα, αλλά ζωηρά, ευπροσήγορος, φιλομειδής, αγαθωτάτη και ανήκουσα εις τον αξιότιμον κ. Όθωνα Ίνχιον, διδάκτορα της ιατρικής, μέλος διαφόρων ακαδημιών, ιππότην του Αγ. Μιχαήλ, συγγραφέα βιολογικής πραγματείας, διευθυντήν του καταστήματος, εν ω ευρισκόμην, και εις πάντας τους τίτλους τούτους, ους έμαθον εκ του εξωφύλλου διατριβής, ην μοι έπεμψε την επιούσαν, συνενούντα το ανεκτίμητον δι’ εμέ προτέρημα να ομιλή οπωσδήποτε την γαλλικήν. Ουδένα έτυχέ ποτε να γνωρίσω φιλολογώτερον τούτου άνθρωπον, αλλά η πολυλογία αύτη έπιπτεν επί της πυρεσσούσης περιεργίας μου, ως ευεργετική βροχή επί διψώντος λιβαδίου.

Η πρώτη προς αυτόν ερώτησίς μου απετέλει αληθή ερωτήσεων ορμαθόν. «Τι είναι η αίθουσα αύτη; Τι κάμνουσιν οι επί των σιδηρών τούτων πλακών εξηπλωμένοι, ο παχύς ούτος αξιωματικός, η ξανθή δέσποινα, ο χωρικός, η άλλη γυνή και το παιδίον; Διατί κρατούσι σχοινίον κώδωνος ανά χείρας ; Ζώντες είναι ή νεκροί;». Εις μόνην την τελευταίαν ταύτην ερώτησιν απεκρίθη μειδιών ο αγαθός Ίνσχιος. «Δεν ηξεύρω»· η εξήγησις όμως της αγνοίας του διήρκεσε δύο ολοκλήρους ώρας, δαπανηθείσας εις το να μοι αποδείξη επιστημονικώς, ότι προ της παρελεύσεως τεσσάρων τουλάχιτον ημερών, αδύνατον ήτο αυτώ ν’ αποφανθή μετά θετικότητος, αν οι ενώπιον ημών κατακείμενοι ήσαν ζώντες ή νεκροί. Τας εξηγήσεις του ταύτας συνεπλήρωσεν η ανάγνωσις της διατριβής ‘De Necrophania’, και ετέρα μετ΄ αυτού συνδιάλεξις, ότε μετέβην την επιούσαν να τον ευχαριστήσω δια το πολύτιμον δώρον του. Δεκαπέντε έκτοτε παρήλθον έτη και αι πλείσται των προτάσεων του αγαθού διδάκτορος εξηλείφθησαν εκ της μνήμης μου ως και η διατριβή αυτού εχάθη εκ της βιβλιοθήκης μου. Προχείρους όμως έχων επί της τραπέζης τον Ορφιλάν, τον Bichat, τον Bouchardat, τον Δυράνδον και τον Θωμασίνον, θέλω προσπαθήσει να εξηγήσω, διατί εν Φραγκφούρτη, εν Βεϊμάρη και εν πάση σχεδόν τη Γερμανία μεταξύ του βίου και του τάφου ηγέρθησαν σταθμοί καλούμενοι «Άσυλα της αμφιβόλου ζωής».

Αλλά προ πάντων πρέπει να εξετάσωμεν τι είναι ζωή, ουχί η αμφίβολος, αλλ’ η βεβαία. Ορισμούς ταύτης τοσούτους ανέγνων, και ούτω ποικίλους, ώστε αμηχανών να εκλέξω μεταξύ αυτών, προτιμώ να υποβάλω τον εξής εις την εκτίμησιν των κυρίων φυσιολόγων: «Ζωή είναι ανεξήγητός τις επανάστασις της αποτελούσης τα οργανικά όντα ύλης κατά των νόμων της χημείας». Τούτου τεθέντος, θάνατος πρέπει να ονομασθή η καταστολής της επαναστάσεως ταύτης και ο θρίαμβος των νόμων των διεπόντων το οξυγόνον, το υδρογόνον, τον άνθρακα, το θείον, τον φωσφόρον, την τίτατον και τα άλλα πράγματα, ων η ένωσις απαρτίζει άνθρωπον, λάχανον ή κτήνος. Γνωστόν είναι ότι οσάκις τας ουσίας ταύτας δεν συνδέει προς αλλήλας η άλυσις της χημικής έλξεως, αύται τείνουσιν αδιαλείπτως ν’ αποχωρισθώσιν, εις δε τα οργανικά όντα την άλυσιν ταύτην αντικαθιστά έτερός τις σύνδεσμος καλούμενος «ζωή». Αύτη εκδηλούται μεν και διά πλήθους άλλων φαινομένων, ήτοι κινήσεως θερμότητος, αναπνοής, κυκλοφορίας υγρών και των τοιούτων, αλλά πάντα ταύτα δύνανται και να εκλείψωσι και εν τούτοις η ζωή να παραμένη εν ψυχρώ και ακινήτω όγκω ενόσω τα αποτελούντα τον όγκον τούτον στοιχεία στέργουσι να μένωσιν ηνωμένα.

Γνωστοί είναι οι κόκκοι εκείνοι σίτου, οι επί αιώνας τεθαμμένοι υπό τας πυραμίδας της Αιγύπτου, και έπειτα αποδόντες χρυσούς στάχυας, άμα εχορηγήθη αυτοίς φώς και υγρασία, γνωστά δε και τα έντομα εκείνα τα μένοντα ολόκληρα έτη ακίνητα, συνεσταλμένα και ξηρά και έπειτα αναβιούντα. Μετά μείζονος δε θαυμασμού βλέπομεν αναφερόμενα και παραδείγματα τετραπόδων ζώων, άτινα οιονεί απολιθωθέντα υπό του ψύχους, διέμειναν ούτως πολλάς ημέρας εν μέσω των πάγων του βορρά και ανέζησαν έπειτα τυχότα καταλλήλου περιθάλψεως. Αλλ' ουδ' ο άνθρωπος αποτελεί εξαίρεσιν του κανόνος. Ως παρά τω φυτώ, τω εντόμου και τω τετραπόδω, ούτω και παρ' αυτώ, δύναται η ζωή να λανθάνη εν τω σώματι ως εν τάφω, υπ' ουδεμιάς προδιδομένη εξωτερικής εκδηλώσεως. Κατά τον Bichat: Ο άνθρωπος ζη ενίοτε επί πολλάς ημέρας εσωτερικώς, αφού παύση πάσα αυτού σχέσις προς τον έξω κόσμον. Η διακοπή των εξωτερικών φαινομένων της ζωής είνε σχεδόν πάντοτε επισφαλέστατον γνώρισμα της πραγματικότητος του θανάτου, περί ου δεν δύναται τις ν' αποφανθή θετικώς, ειμή μετά την οριστικήν κατάπαυσιν των φαινομένων της εσωτερικής ζωής».

Της οριστικής όμως ταύτης καταπαύσεως της εσωτερικής ζωής σημεία πολλά μεν προετάθησαν κατά καιρούς και προτείνονται καθ' εκάστην υπό των επιστημόνων, αλλ' εξ αυτού του πλήθους των προτεινομένων προκύπτει, ότι ασφαλές και βέβαιον ουδέν μέχρι σήμερον ανευρέθη. Παραλείποντες τα πασίγνωστα παρ' Ιπποκράτει σημεία θανάτου, ων μόνον το σπανίως απαντώμενον ανελλιπές άθροισμα καθιστά αναμφισβήτητον την απόσβεσιν της ζωικής φλογός, πρέπει να παρατηρήσωμεν ότι εκ των μετά ταύτα προταθέντων ουδέν αντέσχεν εις την βάσανον της συζητήσεως και της πείρας· ούτε των μελών η ακαμψία, ήτις εν πολλαίς νευροπαθείαις παρετηρήθη επί ζώντων ούτε της χειρός η προ φλογός λαμπάδος έλλειψις διαφανείας· ούτε η έλλειψις αναπνοής και κυκλοφορίας, αίτινες πολλάκις επανήλθον μετά πολύωρον διακοπήν ούτε η κατάπτωσις και θόλωσις του οφθαλμού, ήτις πολλάκις επερχομένη μετά τας πρώτας ώρας του υποτιθεμένου θανάτου, παρέρχεται έπειτα αφ’ εαυτής, ενώ αφ' ετέρου άλλων όντων νεκρών οι οφθαλμοί παρίστανται εξωγκωμένοι και ζωηρότατοι ένεκα της συμφορήσεως του αίματος εις την κεφαλήν, μετά την διαστολήν του στομάχου υπό των εκ της σήψεως αναπτυσσομένων αερίων (7). Τα ανωτέρω λοιπόν και όσα άλλα προετάθησαν κατά καιρούς σημεία, ενδείξεις μόνον παρέχουσι κατά το μάλλον και ήττον επισφαλείς, απόλυτον δε βεβαιότητα, ότι ανεπιστρεπτί απήλθεν η παρά τους νόμους της χημείας συνέχουσα το άθροισμα στοιχείων, το αποτελούν το οργανικόν ον, επαναστατική δύναμις της ζωής, έν μόνον σύμπτωμα παρέχει, η εκ νέου επικράτησις των χημικών νόμων, ήτοι του σώματος η αποσύνθεσις, η σήψις και η δυσωδία. Κατά τον Θωμασίνον, «η τέχνη του διακρίνειν τον ζώντα από του νεκρού είνε εισέτι πλήρης αβεβαιότητος. Σκληρόν δε είνε το να είπη τις, αλλ' εν τούτοις αληθέστατον, ότι πάσαι αι περί τούτου μελέται των επιστημόνων ουδόλως ασφαλίζουσιν ημάς από του κινδύνου να ταφώμεν ζώντες».

***

Αδύνατον είνε να μη καταληφθή τις υπό φρίκης και ρίγους, αναλογιζόμενος ότι ενδέχεται να διαφυλάττη ακεραίαν πάσαν αυτού την διάνοιαν και την εσωτερικήν ευαισθησίαν· να έχη πλήρη συνείδησιν των διατρεχόντων και εν τούτοις ν' αδυνατή να εκδηλώση δι' οιουδήποτε σημείου ότι ζη ακόμη, ομοιάζων πτώμα ούτω ακριβώς, ώστε ουδ' ο εμπειρότερος ιατρός να διακρίνη το ελάχιστον ίχνος της εν αυτώ παραμενούσης ζωής. Μεταξύ των νεκραναστάντων πολλοί διηγήθησαν ότι ήκουον τα πέριξ αυτών λεγόμενα, τας οιμωγάς των θρηνούντων αυτούς συγγενών και φίλων, τον ήχον των κωδώνων, την ψαλμωδίαν των ιερέων, τον επί του μετώπου αυτών ύστατον ασπασμόν και το χώμα καταπίπτον επί των σανίδων του φερέτρου. Αλλ' εν τούτοις αδύνατον ήτο αυτοίς ν' ανακράξωσι: «Μη με θάπτετε ζώντα!»

Συνήθως παρηγορούμεθα, αναλογιζόμενοι ότι σπάνια και όλως εξαιρετικά είνε τα τοιαύτα παραδείγματα. Από τινων όμως ετών και η σπανιότης αύτη απεδείχθη απλή δημώδης πρόληψις. Αποδείξεις, τούτου ευρίσκει τις ανελίσσων, πλην πολλών άλλων, τα πρακτικά της Γαλλικής Γερουσίας κατά την συνεδρίασιν της 27 Φεβρουαρίου 1866, καταναλωθείσαν ολόκληρον εις την συζήτησιν των προώρων ενταφιασμών και των ληπτέων μέτρων προς αποφυγήν τοιούτων. Εκ των αγορεύσεων τούτων αποσπώμεν τας εξής περικοπάς: Κατά τον Καρδινάλιον Donnet, «τα θύματα του προώρου ενταφιασμού είνε πολύ πλείονα του κοινώς πιστευομένου αριθμού εγώ δε ο ίδιος εν μόνη τη επισκοπή μου παρέστην μάρτυς τεσσάρων τούτων». Αφού δε διηγήθη τούτους, ο ρήτωρ επέθηκε τέλος εις τον λόγον του διά των εξής: «Άλλοτε πάλιν εν έτει 1826 νέος τις ιερεύς έπεσεν αίφνης απόπληκτος, ενώ εκήρυττεν από του άμβωνος. Εξετασθείς υπό των ιατρών, εκηρύχθη νεκρός και ως τοιούτος εσαβανώθη και μετεκομίσθη εις την εκκλησίαν. Εν τούτοις ο εν τω φερέτρω κατακείμενος ήκουε πάντα τα περί αυτόν λεγόμενα, τον θρήνον των κωδώνων και την νεκρώσιμον ακολουθίαν, αδυνατών επί πολλάς ώρας να κινηθή ή ν' αρθρώση την ελαχίστην λέξιν, μέχρι της κρισίμου στιγμής, καθ' ην ηγέρθη εις το χείλος ήδη ευρισκόμενος του τάφου. Ο ούτω εκ νεκρών αναστάς ειμί αυτός εγώ ο Καρδινάλιος Donnet, ο ερχόμενος να ζητήση παρά της Γερουσίας ου μόνον την ακριβή τήρησιν των κειμένων περί ενταφιασμού διατάξεων του νόμου, αλλά και νέας εγγυήσεις κατά τοιούτων απαισίων συμβάντων». Μετά τον καρδινάλιον έλαβε τον λόγον ο Tourangin πολλά τοιαύτα μνημονεύσας σύγχρονα παραδείγματα, ων προσήγαγε τα αποδεικτικά έγγραφα. Τούτον διεδέξατο εις το βήμα ο γερουσιαστής Βαρράλ πολλά κακείνος διηγηθείς παραπλήσια αναντίρρητα γεγονότα, μεταξύ δε των άλλων και τα εξής, ων υπήρξεν αυτόπτης: «Προ τiνων ετών παιδαγωγός υποληφθείσα νεκρά ετάφη μετά την τεταγμένην προθεσμίαν εν τω κοιμητηρίω, συνορεύοντι τη κατοικία του ιερέως. Περί μέσην την νύκτα ο εφημέριος εξυπνεί ακούσας γοεράς κραυγάς εξερχομένας εκ του νεοσκάπτου μνήματος. Πάντες σπεύδουσι να εκθάψωσι την δυστυχή, ήτις όμως απέθανεν ολίγας τινάς στιγμάς αφού εξήχθη εκ του τάφου. Το έτερον παράδειγμα είνε ξυλουργού τινος, όστις ελάκτισε τας σανίδας του φερέτρου, καθ' ην ακριβώς στιγμήν ερρίπτετο το χώμα εις τον λάκκον». Εν δε τη αγορεύσει του Λαγερονιέρου ευρίσκομεν την κατωτέρω όντως φοβεράν περικοπήν: «Κατά τας γινομένας εσχάτως ανασκαφάς καταργηθέντων νεκροταφείων ευρέθησαν εν τοις φερέτροις σκελετοί εις θέσιν προδίδουσαν φρικώδη απελπισίαν. Τα διάστροφα αυτών μέλη εμαρτύρουν τον ύστατον εν τω τάφω αγώνα της ζωής, πάλην κατά του θανάτου όντως φοβεράν, σπαρακτικάς κραυγάς και στεναγμούς μη αντηχήσαντας εις τα ώτα των επί της γης. Τοιαύτα αποκαλύπτουσιν ημίν μυστήρια αι ανασκαφαί». Ότε δε εγένοντο αι εκ του εν Παρισίοις νεκροταφείου, του λεγομένου των Αθώων, μετακομίσεις λειψάνων, ο προϊστάμενος τούτων κοσμήτωρ της ιατρικής σχολής Touret επείσθη εκ της εν τω τάφω θέσεως πλείστων πτωμάτων, ότι ούτοι είχον ενταφιασθή ζώντες, και τοσούτον εκ της ανακαλύψεως εταράχθη, ώστε, προσκαλέσας αυθημερόν συμβολαιογράφον, συνέταξε διαθήκην, περιέχουσαν διατάξεις ασφαλιζούσας αυτόν από παντός τοιούτου κινδύνου.

***

Μεταβαίνοντες από των αγορεύσεων εις την εξέτασιν των προς κύρωσιν αυτών μαρτυριών, ευρίσκομεν εν αυταίς αναντίρρητα γεγονότα ούτω πολυάριθμα, ώστε ηδύναντο εξ αυτών να πληρωθώσιν ολόκληροι τόμοι. Εκ τούτων προκύπτει ότι πολλάκις εν τοις νοσοκομείοις πολλοί δήθεν νεκροί εξέπεμψαν φρικώδεις κραυγάς υπό την μάχαιραν σπουδαστών ανατομίας. Κατ' άλλας πάλιν αποδείξεις, περιβεβλημένας πάσαν αυθεντίαν, πιστοποιείται ότι δήθεν νεκροί ου μόνον μετεκινήθησαν εν τω φερέτρω, αλλά και κατώρθωσαν να σχίσωσι την νεκρικήν σινδόνα. Τινές τούτων ευρέθησαν εις ου μικράν απόστασιν από του φερέτρου, εκπνεύσαντες επί των βαθμίδων του νεκρικού υπογείου. Το πράγμα φαίνεται απίστευτον, αλλ' εν τούτοις και τούτο μαρτυρείται, ότι έγκυοι γυναίκες εγέννησαν εν τω τάφω.

Εν τω πλήθει των τοιούτων φοβερών αφηγήσεων υπάρχουσι πιθανώς καί τινες υπερβολικαί ή μη ακριβείς. Πλείσται όμως τούτων, συνταχθείσαι υπό επιστημόνων, παρέχουσι πάσαν εγγύησιν αξιοπιστίας και εις αυτόν τον σκεπτικώτατον ανακριτήν. Δεν πρέπει δε και να λησμονώμεν ότι αντί ενός ανακαλυπτομένου τοιούτου φρικώδους δράματος, δέκα άλλα τουλάχιστον παρέρχονται απαρατήρητα υπό την πλάκα του τάφου. Ανελίσσοντες το πόνημα του Bruhier περί αβεβαιότητος των συμπτωμάτων του θανάτου, ευρίσκομεν εν αυτώ εκατόν ογδοήκοντα τοιαύτα παραδείγματα εν οις πεντήκοντα ανθρώπων ταφέντων ζώντων, ισαρίθμων περίπου αναβιωσάντων αφού εκλείσθησαν εντός των φερέτρων, εβδομήκοντα πέντε νομισθέντων νεκρών, οίτινες εξύπνησαν είτε ενώ ερράπτοντο εν τω σαβάνω, είτε εν καιρώ επιδημίας ευρισκόμενοι ήδη εν μέσω σωρού πτωμάτων επί της νεκροφόρου αμάξης, και τέσσαρες ενώ ανετέμνοντο εν τω αμφιθεάτρω.

***

Ο Πλίνιος εν τη φυσική αυτού ιστορία αφιερώνει ολόκληρον κεφάλαιον εις τους αναστάντας κατά την τελετήν της κηδείας, διηγούμενος μεταξύ άλλων τίνι τρόπω ο υπατεύσας Ακίλιος Αβίολος ήρξατο κραυγάζων επί της νεκρικής πυράς, ην δεν έφθασαν να σβέσωσιν εγκαίρως οι παρεστώτες, και ούτω εκάη ζων και ολολύζων. Επί της πυράς επίσης εξηγέρθη εκ νεκροφανούς ληθάργου ο πραίτωρ Λούκιος Λαμίας και, μη τυχών εγκαίρου βοηθείας εγένετο κακείνος παρανάλωμα των φλογών. Ευτυχέστερος όμως τούτων υπήρξεν ο Κέλιος Τυβερών, ον οι οικέται ηδυνήθησαν να εξαγάγωσι ζώντα έτι εκ του πυρός. Πασίγνωστά εισι και τα παρά Πλουτάρχω περί του καταπεσόντος από τίνος υψώματος, λιποθυμήσαντος και μετά τριήμερον νεκροφάνειαν ανεγερθέντος εκ νεκρών. Κατά πάντα όμοιον συμβάν διηγείται ο ιατρός Cury περί παιδός ριφθέντος από του παραθύρου διωρόφου οικίας, υποληφθέντος νεκρού μετά τετραήμερον ακινησίαν και έπειτα αναζήσαντος διά του ηλεκτρισμού. Κατά δε τον Durante η τοιαύτη λιποθυμία δύναται και μέχρις οκτώ ημερών να παραταθή. Τοιαύτης οκταημέρου παρατάσεως της νεκροφανείας παράδειγμα μνημονεύεται το εν έτει 1746 της Λαίδης Ρώσσελ, ην κυρυχθείσαν νεκράν υπό των ιατρών, ο παράφορος αγαπών αυτήν σύζυγός της εις ουδένα επέτρεπε να εγγίση, καθήμενος παρά το προσκεφάλαιον του λειψάνου μετά πυροβόλου ανά χείρας. Η ένοπλος αύτη αγρυπνία διήρκεσεν οκτώ όλα ημερονύκτια, μέχρις ου περί τας αρχάς της ενάτης νυκτός η δήθεν μακαρίτις έκρινεν εύλογον να κινηθή και ν' αποτείνη τον λόγον εις τον ακοίμητον αυτής φύλακα. Άξιον μνείας ως αποδεικνύον την αμηχανίαν, εις ην ευρίσκεται πολλάκις ο έχων ν' αποφανθή περί ζωής ή θανάτου, φαίνεται ημίν και το εξής γεγονός, ιστορούμενον υπό του εν Βελγίω ακαδημαϊκού ιατρού Φραγκίσκου: «Εν έτει 1832, ενώ ενέμοντο την πόλιν κακοήθεις πυρετοί, προσεκλήθην παρά τινι κυρία Lemoine, ην εύρον έχουσαν ως ακολούθως. Ο σφυγμός ήτο ανεπαίσθητος, αι κόραι των οφθαλμών έμενον ακίνητοι όταν ανυψούντο τα βλέφαρα και προσεφέρετο φως· τα χείλη και άπασα του σώματος η επιφάνεια πελιδνά· το δέρμα κρύον και ξηρόν αναπνοής ουδ' ίχνος, ούτε επί προσφερομένου εις το στόμα κατόπτρου ούτε διά της δονήσεως του φωτός λαμπάδος, η δε καρδία ήτο κακείνη καθ' ολοκληρίαν σιωπηλή. Μη αρκεσθείς εις ταύτα, έθεσα φιάλην καυστικής αμμωνίας υπό την ρίνα της γυναικός ταύτης, είτα δε κατέφυγον εις δριμυτάτους συναπισμούς αμμωνιώδη εκδόρια και επιθέσεις λειοτριβημένου σκόρδου επί ματαίω. Προς άρσιν και της ελαχίστης αμφιβολίας επυράκτωσα το σιδηρούν πτύον (pêle) της εστίας, και αφού κατέστη ερυθρόν, επέθεσα αυτό εις το έσω των κνημών, χωρίς να παρατηρήσω το ελάχιστον ίχνος ευαισθησίας εις το προ εμού κατακείμενον ψυχρόν και ακίνητον σώμα, το οποίον μετά τας δοκιμάς ταύτας εδικαιούμην να κηρύξω ώριμον προς ταφήν. Αλλ' εν τούτοις η κυρία Λεμουάν ανανήψασα εκ του ληθάργου την επιούσαν, έζησεν ακόμη τριάκοντα έτη».ψ

Ανοίγοντες κατά τύχην τους επί της τραπέζης ημών τόμους, αποσπώμεν μόνον τα παριστώντα τι περίεργον εκ των εν αυτοίς απειραρίθμων παραδειγμάτων προώρου ταφής.

Κατά τον Μαλαλάν, τον Μανασήν, τον Πάγην και τους άλλους χρονογράφους, ο αυτοκράτωρ Ζήνων ο Ίσαυρος αναισθητήσας εκ της μέθης και υποληφθείς νεκρός εκλείσθη εν τω τάφω. Την νύκτα όμως οι φύλακες εταράχθησαν, ακούσαντες γοεράς κραυγάς εξερχομένας εκ του υπογείου· ότε δε ανεώχθη την επιούσαν το μνημείον, ο δυστυχής αυτοκράτωρ ευρέθη αιμοσταγής, κατασπαράξας εν τη απελπισία του τας σάρκας διά των οδόντων.

Ο συγγραφεύς του γνωστού παρ' ημίν μυθιστορήματος Μανών Λεσκώ αββάς Prevost, διερχόμενος εν ώρα θέρους το δάσος Chantilly, έπαθεν εξ αποπληξίας. Ανευρεθείς την επιούσαν ακίνητος και άπνους, εκηρύχθη νεκρός, και μετά την παρέλευσιν της νομίμου προθεσμίας, το σώμα αυτού παρεδόθη εις χειρουργόν τινα, ίνα εξακριβώσει την αίτίαν του θανάτου. Αλλ’ άμα έσχισεν η μάχαιρα την κοιλίαν του αββά και ευθύς ανεπήδησε κρουνός θερμού αίματος, ενώ γοεραί κραυγαί εξήρχοντο του στόματος του ανατεμνομένου. Και ο μεν νεκρός απέθανεν εκ της πληγής, ο δε ιατρός ελιποθύμησεν εκ του φόβου.

Ο καρδινάλιος Σπινόζας, ουχί ο φιλόσοφος, αλλ' ο υπουργός του Φιλίππου Β' της Ισπανίας, υποληφθείς κακείνος ως νεκρός και ανατεμνόμενος, εδάγκασε την χείρα του μαχαιροφόρου ασκληπιάδου.

Ο περιώνυμος Βεζάλε, ιατρός του Καρόλου Κοΐντου, δις έτυχε να επιχείρηση την αυτοψίαν νεκροφανών, οίτινες διεμαρτυρήθησαν εντόνως διά κραυγών. Προς αγνισμόν του εξ απροσεξίας αμαρτήματος κατεδικάσθη ν' αποδήμηση προσκυνητής εις Ιεροσόλυμα.

Ο Φραγκίσκος Κιβίλης, αγράμματος ων, ως οι πλείστοι ευπατρίδαι της αυλής του Καρόλου ΙΒ', μετεχειρίζετο αντί υπογραφής σφραγίδα φέρουσαν την επιγραφήν: «&Τρις αποθανών, τρις ενταφιασθείς και τρις εγερθείς θεία χάριτι εκ νεκρών. Και τω όντι η μήτηρ αυτού έγκυος ούσα απέθανε και ενεταφιάσθη άνευ προηγουμένης καισαρικής εγχειρήσεως προς σωτηρίαν του παιδιού, το οποίον εξήχθη μετά διήμερον εκ των σπλάγχνων της εκταφείσης μητρός. Ο ούτω ιδών το φως Κιβίλης, βαρέως πληγωθείς τριάκοντα μετά ταύτα έτη κατά την πολιορκίαν της Ρουέννης, ετάφη μετά σωρού άλλων νεκρών και διέμεινε πάλιν υπό την γην επί ολόκληρον ημέραν, μέχρις ου ο αναζητών το πτώμα του πιστός υπηρέτης εξέθαψεν αυτόν ζώντα ακόμη και μέλλοντα ν' αποδυθή εις νέους μετ' ολίγον αγώνας. Υποληφθείς και πάλιν ως νεκρός επί του πεδίου της μάχης, εγυμνώθη υπό νυκτοκλεπτών και ετάφη υπό σωρόν αχύρων, όπου διέμεινε τρεις όλας ημέρας, μέχρις ου ανευρέθη έτι ζων υπό των αναζητούντων το σώμα του, ίνα αποδώσωσιν αυτώ τας προσηκούσας επικηδείους τιμάς.

Εκ της απεράντου προ ημών πληθύος έν τελευταίον παραθέτομεν γεγονός, το οποίον έδωκεν εσχάτως αφορμήν εις όντως περίεργον δίκην: «Δύο έμποροι Παρισίων, συνδεόμενοι προς αλλήλους διά στενωτάτης φιλίας, είχον ο μεν υιόν ο δε θυγάτριον, και τα τέκνα των ταύτα εμνήστευσαν προς άλληλα άμα απογαλακτισθέντα. Ο παις και η παιδίσκη νηπιόθεν συναναστρεφόμενοι εν καθημερινή οικειότητι ησθάνθησαν προϊόντων των ετών την φιλίαν αυτών μεταβαλλομένην εις έρωτα διακαή, μέλλοντα μετ' ου πολύ να καθιερωθή διά του γάμου. Τα σχέδια όμως ταύτα ήλθον ν' ανατρέψωσι μετ' ολίγον οικονομικαί δυσχέρειαι, προς αποσόβησιν των οποίων ο πατήρ της νεανίδος ηναγκάσθη να θυσιάση την θυγατέρα, εκδίδων αυτήν άκουσαν εις γάμον πλουσίω τραπεζίτη ερασθέντι αυτής. Η δύστηνος νεάνις, τηκομένη υπό φοβεράς ανίας, κατελήφθη υπό μαρασμού, εξ ου και απέθανε μετά τινας μήνας. Ο δε και μετά τον γάμον διαμείνας πιστός πρώτος μνηστήρ, αφ' ενός μεν θέλων να επανίδη έτι άπαξ την νεκράν φίλην του, αφ' έτερου δε ενθυμούμενος ότι αύτη παιδιόθεν υπέκειτο εις μακράς λιποθυμίας, εδωροδόκησε τον νεκροθάπτην και απεκόμισεν οίκαδε το νύκτωρ εκταφέν σώμα. Αι κατά το φαινόμενον χιμαιρικαί αυτού ελπίδες εστέφθησαν υπό ανελπίστου επιτυχίας. Η νεκρά ανέζησε διά των φροντίδων του και μετά τινας ημέρας το ερωτευμένον ζεύγος μετέβη να κρύψη την ευτυχίαν του εις Αγγλίαν, όπου διέμεινε δέκα ολόκληρα έτη. Το μακρόν τούτο διάστημα χρόνου νομίζοντες ικανόν προς τελείαν λήθην, επανήλθον οι δύο ερασταί μετά την παρέλευσιν αυτού εις Γαλλίαν. Παρά πάσαν όμως προσδοκίαν ο τραπεζίτης ανεγνώρισεν εν περιπάτω την πρώην σύζυγόν του, και, αρνουμένης ταύτης να επανέλθη υπό την συζυγικήν του προστασίαν, απήτησε τούτο δικαστικώς και εκέρδησε την δίκην· ότε όμως έφθασαν οι κλητήρες να εκτελέσωσι την απόφασιν, εύρον κενήν την φωλεάν και πάσαι αι καταβληθείσαι υπό της αστυνομίας προσπάθειαι προς ανεύρεσιν των αποπτάντων πτηνών απέβησαν μέχρι τούδε ανωφελείς».

Μετά την ανάγνωσιν των ανωτέρω, εξ ων, κατά την ομολογίαν πάντων των επιστημόνων, προκύπτει ότι πλην της αρχομένης σήψεως ουδέν άλλο υπάρχει βέβαιον θανάτου σημείον, πας τις απορεί τίνι τρόπω δεν έσπευσαν και τα λοιπά έθνη να μιμηθώσι το παράδειγμα της Γερμανίας ιδρύοντα Άσυλον αμφιβόλου ζωής. Περιοριζόμενοι εις μόνην την Γαλλίαν παρατηρούμεν ότι της αναβολής το αίτιον υπήρξεν αφ' ενός μεν οικονομικόν, πολλών δήμων μη όντων ικανών να επαρκέσωσιν εις την δαπάνην τοιούτων ασύλων, αφ' ετέρου η πολλάκις μεν ψευσθείσα αλλ' επιμένουσα έτι ελπίς ανακαλύψεως βεβαίου τινός του θανάτου σημείου. Ως τοιαύτα προτείνονται σήμερον το &δυναμοσκόπιον& του δόκτορος Collongue, διά του οποίου, επιθετομένου επί του στήθους του νεκροφανούς, διακρίνεται, κατά τας διαβεβαιώσεις του ευρέτου, υπόκωφός τις ζωικός ψιθυρισμός, εφ' όσον ενυπάρχει εν αιτώ ο ελάχιστος λανθανούσης ζωής σπινθήρ· ώστε η έλλειψις παντός τοιούτου ακούσματος πρέπει να θεωρήται ως ασφαλές θανάτου τεκμήριον. Άλλοι πάλιν, εν οις ο Josat, o Nysten, o Marc, θεωρούντες ως δύσχρηστον και επισφαλές το ακουστικών τούτο εργαλείον, προτείνουσιν αντ' αυτού ηλεκτρικήν τινα μηχανήν, ούτω απλοποιηθείσαν, ώστε και εν αυτοίς τοις χωρίοις να δύναται ο ιερεύς ή η τυχούσα νοσοκόμος ν' αποφασίζη, αν επηρεάζωνται υπ' αυτής οι ευρισκόμενοι εν καταστάσει αμφιβόλου ζωής.

Η ΤΙΜΗ ΤΩΝ ΓΥΝΑIΚΩΝ

Προς αποφυγήν παρανοήσεων πρέπει προ παντός άλλου να ειδοποιήσωμεν τον αναγνώστην ότι, ομιλούντες περί της τιμής των γυναικών, δεν μεταχειριζόμεθα την λέξιν καθ' ην έχει σημασίαν όταν λέγωμεν η τιμή των ζαχάρεων, των σιτηρών ή και των ψήφων εν Ύδρα ή Ερμουπόλει.

Αληθές είνε ότι εις μεγαλουπόλεις τινάς της Ευρώπης και ιδίως εν Βιέννη και Παρισίοις η λέξις είνε εύχρηστος και εν τοιαύτη σημασία, προκειμένου περί της αγοραίας τιμής τάξεως τίνος γυναικών θεωρουμένων ως εμπορευμάτων.

Ενταύθα όμως δεν πρόκειται περί τούτου, αλλά μόνον περί της τιμής εκείνης, ην θεωρείται ότι έχασεν ανεπιστρεπτί πάσα κόρη ή δέσποινα, ήτις παρέχει εις άνδρα άνευ προηγουμένης στεφανηφορίας ή άλλον πλην του συστεφανωθέντος την ηδυτάτην των επί της γης απολαύσεων.

Προς απόδειξιν του ασυμβιβάστου της τοιαύτης παροχής προς την θρησκείαν, την ηθικήν και το συμφέρον της κοινωνίας εγράφησαν παρά σοβαρών ανθρώπων πολλοί και ογκώδεις τόμοι, ουδέποτε όμως έλειψαν και άλλοι εξίσου σπουδαίοι, Πλάτωνες, Φουριέροι, Χρύσιπποι, Σαινσίμωνες και Λυκούργοι, κηρύττοντες πρόληψιν αναξίαν λογικών όντων την απονομήν τοσαύτης σημασίας εις πράγμα μη έχον καθ' εαυτό καμμίαν. Και περί μεν της σημασίας του πράγματος δύναταί τις να έχη οιανδήποτε ορέγεται γνώμην, οι δε μόνοι έχοντες προφανώς άδικον είνε όσοι αποδίδουσιν εις τους άνδρας, ότι εκ ζηλοτυπίας και εγωισμού αφήρεσαν επί ποινή ατιμίας από της γυναικός το δικαίωμα της ελευθέρας διαθέσεως εαυτής. Αλλ' οι τοιαύτα ισχυριζόμενοι φαίνονται τελείως λησμονούντες, ότι του τοιούτου περιορισμού θερμαί υπέρμαχοι απεδείχθησαν απανταχού και πάντοτε αυταί αι γυναίκες διά τον απλούστατον λόγον ότι τους μεν άνδρας ζημιώνει καιρίως, ενώ μεγάλον και ψηλαφητόν είνε το εξ αυτού γυναικείον κέρδος.

Όπως πεισθή τις περί τούτου αρκεί να ενθυμηθή, ότι διά της υπεροχής των βραχιόνων και του εγκεφάλου των κατέκτησαν εν ιδρώτι του προσώπου αυτών και κατέχουσιν οι άνδρες πάντα τα επί της γης αγαθά, αι δε γυναίκες μόνον παρ' αυτών δύνανται να λάβωσιν όσα αδυνατούσιν ως επί το πολύ διά της ιδίας εργασίας να πορισθώσι, τροφήν, στέγην, ένδυμα, υπεράσπισιν κατά πάσης προσβολής, πολυτελή κοσμήματα, κοινωνικήν θέσιν, προίκα και πάντα εν γένει τα αναγκαία ή απλώς αρεστά αυταίς. Αντί τούτων πάντων δεν έχουσι να προσφέρωσιν εις τον άνδρα ειμή έν μόνον πράγμα, στιγμάς τινας ηδονής. Ουδέν άλλο πλην τούτου κατέχουσαι, έπρεπεν εξ άπαντος ν' αγωνισθώσιν όπως η αξία του μοναδικού αυτών ανταλλάγματος εξισωθή προς το άθροισμα όλων ομού των ανδρικών.

Τοιαύτη όμως υπερτίμησις αδύνατον ήτο να κατορθωθή άλλως ή δι' αγράφου μεν, αλλ' απαραβάτου μεταξύ γυναικών συμφωνίας, καθ' ην εις ουδεμίαν αυτών επιτρέπεται η παροχή ηδονής ούτε δωρεάν ούτε εις τιμήν κατωτέραν της ορισθείσης, της ισοβίου δηλ. ενώπιον Ιερέως και συμβολαιογράφου υποχρεώσεως του ανδρός να ικανοποιή πάσας της γυναικός τας ανάγκας και τας ορέξεις. Επειδή δε δύσκολον θα ήτο να καταναγκασθώσιν οι άνδρες εις καταβολήν τοιούτου υπερόγκου τιμήματος, αν παρείχοντο αυτοίς ευκαιρίαι ευωνοτέρας απολαύσεως του ποθουμένου, το κοινόν συμφέρον επέβαλεν επιτακτικώς εις τον γυναικείον σύνδεσμον την αυστηράν επιτήρησιν της διαγωγής εκάστον των μελών αυτού και την άμεσον προς παραδειγματισμόν καταδίκην εις ατιμίαν της παραβάτιδος των συμφωνηθέντων.

Αύτη τω όντι ου μόνον εαυτήν ζημιώνει, αλλά και κοινόν κτήμα υποτιμά. Από του γυναικείου αυτομολεί εις το εχθρικόν στρατόπεδον ενθαρρύνουσα εις αντίστασιν τους άνδρας. Το έγκλημα αυτής είνε εξίσου βαρύ ως του προδότου, του προμηθεύοντος λάθρα τροφάς εις φρουράν, ήτις πρόκειται να εξαναγκασθή διά της πείνης εις συνθηκολογίαν. Διά την ένοχον τοιαύτης επιβουλής ούτε συγγνώμη δύναται να υπάρξη ούτε καν επιτρέπεται οίκτος. Ταύτην δύνανται κατά το παράδειγμα του Ιησού να ελεήσωσι και να εξακολουθώσι συναναστρεφόμενοι οι άνδρες, καθήκον όμως πάσης γυναικός είνε ν' αποστρέφη καθ' οδόν το πρόσωπον όπως μη την χαιρετίση, να εξέρχεται της αιθούσης όπου βλέπει αυτήν εισερχομένην, να εγείρεται της τραπέζης όπου έτυχεν η αμαρτωλή να καθήση, να περισυλλέγη τας πτυχάς της εσθήτος της όπως μη μολυνθή εκ της προσψαύσεως της λέπρας, θέσις της προδότιδος δεν είνε πλέον μεταξύ των τιμίων γυναικών, όσαι εύρον ή ζητούσι σύζυγον, αλλ' εν τη ατίμω αγέλη των εταιρών, ήτοι των φυσικών συμμάχων του ανδρός κατά του γυναικείου προς υπερτίμησιν της ηδονής συνασπισμού. Ο πάντα ταύτα ακριβώς εξετάζων άγεται να πιστεύση ότι το δόγμα της γυναικείας τιμής ενδέχεται μεν να είνε κοινωνικώς χρήσιμον, απόλυτον όμως αξίαν δεν έχει καθ’ εαυτό καμμίαν, ουδ' άλλην τινά βάσιν παρά μόνον το γυναικείον συμφέρον. Αληθές είνε ότι το συμφέρον τούτο παρεπείσθησαν οι άνδρες να υπηρετώσιν επί ζημία του ιδίου και ν' αναλάβωσι μάλιστα καθήκοντα εκτελεστού των αποφάσεων του Γυναικείου Αρείου Πάγου, κόπτοντες την κόμην ή και την κεφαλήν της υπ' αυτού εις ατιμίαν καταδικασθείσης. Αλλ' ουδ' εκ των θυσιών τούτων δύναταί τις άλλο ή λογικώς να συμπεράνη παρά μόνον, ότι επόμενον ήτο να ποτισθή δι’ αίματος και το είδωλον της γυναικείας τιμής, όπως πάσα άλλη ανθρωπίνη πρόληψις και πλάνη.

ΤΕΛΟΣ

ΜΕΤΑΦΡΑΣΜΕΝΟΙ από όλους τους λογογράφους μας

ΟΛΟΙ ΟΙ ΑΡΧΑΙΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ εις 120 τόμους δεμένους αξίας ΔΡΑΧΜΩΝ 315 με 10 ΔΡ. κατά μήνα

ΕΞΕΔΟΘΗΣΑΝ ΑΡΙΣΤΟΦΑΝΟΥΣ

ΕΚΚΛΗΣΙΑΖΟΥΣΑΙ Μετάφρ. Πολ. Δημητρακοπούλου……. Δρ. 2 ΟΡΝΙΘΕΣ. Μετάφρ. Πολ. Δημητρακοπούλου …… » 3 ΒΑΤΡΑΧΟΙ. Μετάφρ. Πολ. Δημητρακοπούλου …… » 3 ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ Μετάφρ. Πολ. Δημητρακοπούλου …… » 2 ΝΕΦΕΛΑΙ Μεταφρ. Πολ. Δημητρακοπούλου …… » 2 ΑΧΑΡΝΗΣ. Μετάφρ. Μ. Αυγέρη …… » 2.50

ΙΠΠΗΣ. Μετάφρ. Μ. Αυγέρη ………..» 2.50 ΣΦΗΚΕΣ. Μετάφρ. Μ. Αυγέρη . . ……… » 2.50 ΕΙΡΗΝΗ. Μετάφρ. Μ. Αυγέρη ……….. » 2.50 ΠΛΟΥΤΟΣ. Μετάφρ. Μ. Αυγέρη ………..» 2.50 ΘΕΣΜΟΦΟΡΙΑΖΟΥΣΑ1. Μετάφρ. Μ. Αυγέρη …..» 2.50 Ολόκληρος ο Αριστοφάνης εις 11 τόμ. δεμένους ΔΡ. 32.50

ΞΕΝΟΦΩΝΤΟΣ

ΑΠΟΜΝΗΜΟΝΕΥΜΑΤΑ. Μετάφρ. Κ. Βάρναλη …..» 2.50 ΚΥΡΟΥ ΑΝΑΒΑΣΙΣ. Μετ. Δ. Αναστασοπούλου Αθηναίου, τόμ. 2 » 5. — Και οι 3 τόμοι του Ξενοφώντος δεμένοι » 9. —

ΘΕΟΦΡΑΣΤΟΥ

ΧΑΡΑΚΤΉΡΕΣ. Μετάφρ. Μαρίνου Σιγούρου …..» 1. —

ΘΟΥΚΥΔΙΔΟΥ

ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΙΑΚΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ. Μετάφρ. Ιω. Ζερβού. Τεύχος Α'. Βιβλία Α' και Β’. Δρ. 2.50 Τεύχος Β’. » Γ’ και Δ’. » 2.50 Τεύχος Γ'. » Ε' και ΣΤ.’ Δρ. 2.50 Τεύχος Δ’ » Ζ’ και Η’. » 2.50

Ολόκληρος ο Θουκιδίδης εις 4 τόμ. δεμένους ΔΡ.12. —

ΛΟΥΚΙΑΝΟΥ

ΑΠΑΝΤΑ. Μετάφρ. Ιω. Κονδυλάκη, τόμοι 6 ….» 18. —

ΤΟΜΟΣ Α'. Όνειρον ή βίος του Λουκιανού. — Προς εκείνον όστις είπεν: είσαι Προμηθεύς εις τα έργα σου. — Πλοίον ή ευχαί. — Περί πένθους. — Τίμων ή μισάνθρωπος. — Εγκώμιον μυΐας. — Θεών διάλογοι. — Κρίσεις θεών. — Προς Νιγρίνον επιστολή. — Δίκη φωνηέντων, κλπ.

ΤΟΜΟΣ Β'. — Διάλογοι θαλασσίων θεών. — Αλκυών ή περί μεταμορφώσεως. — Προμηθεύς ή Καύκασος. — Νεκρικοί διάλογοι. — Μένιππος ή νεκρομαντεία. — Φιλοψευδής κλπ.

ΤΟΜΟΣ Γ'. Αληθής Ιστορία. — Τυραννοκτόνος. — Αποκηρυττόμενος. — Φάλαρις λόγος. — Αλέξανδρος ή ψευδόμαντις. — Ο Ηρακλής. — Ο Διόνυσος. — Ψευδολογιστής — κλπ.

ΤΟΜΟΣ Δ'. Δις κατηγορούμενος ή δικαστήρια. — Περί παρασίτων. — Ανάχαρσις. — Προς τον απαίδευτον και πολλά βιβλία αγοράζοντα. — Ικαρομένιππος ή Υπερνέφελος. κλπ.

ΤΟΜΟΣ Ε'. Ιππίας ή περί του λουτρού. — Μακρόβιοι. — Ο θάνατος του Περεγρίνου. — Οι δραπέται. — Περί του ηλέκτρου ή των κύκνων. — Περί του οίκου. — Πατρίδος εγκώμιον κλπ.

ΤΟΜΟΣ ΣΤ’. Εικόνες. — Υπέρ των εικόνων. — Εταιρικοί διάλογοι. — Όνειρος ή αλεκτερυών. — Συμπόσιον ή Λαπίθαι. — Θεών εκκλησία. — Βίων Πράσις. —Ψευδοσοφιστής, κλπ,

Ολόκληρος ο Λουκιανός εις 6 τόμ. δεμένους ……..» 21. —

ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΟΥΣ

ΑΘΗΝΑΙΩΝ ΠΟΛΙΤΕΙΑ. Μετάφρ. Ιω. Ζερβού….. ΔΡ. 3. — ΗΘΙΚΑ Ν1ΚΟΜΑΧΕΙΑ. Μετάφρασις Κ. Ζάμπα….. » 5. — ΠΕΡΙ ΨΥΧΗΣ. Μετάφρ. Π. Γρατσιάτου ….. » 3. — ΜΙΚΡΑ ΦΥΣΙΚΑ. Μετάφρ. Π. Γρατσιάτου …… » 3. —

Και οι 4 τόμοι του Αριστοτέλους δεμένοι » 10. —

ΔΗΜΟΣΘΕΝΟΥΣ

ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΟΛΥΝΘΙΑΚΟΙ. Μετάφρ. Ν. Γκινοπούλου .. ΔΡ. 1. — Ο ΠΕΡΙ ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΛΟΓΟΣ. Μετ. Ν. Γκινοπούλου … » 2. — ΟΙ ΤΕΣΣΑΡΕΣ ΦΙΛΙΠΠΙΚΟΙ. Μετ. Ν. Γκινοπούλου … » 1.50

Και οι τρεις τόμοι του Δημοσθένους δεμένοι » 6. —

Έκαστος τόμος δεμένος επί πλέον λεπ. 10

ΠΛΑΤΩΝΟΣ

ΕΥΘΥΦΡΩΝ ή περί ευσεβείας. Μετάφρ. Αλ. Μωραϊτίδου … » 1.20 ΑΠΟΛΟΓΙΑ ΣΩΚΡΑΤΟΥΣ. Μετάφρ. Αλ. Μωραιτίδου… » 1.50 ΚΡΙΤΩΝ. Μετάφρ. Ν. Γκινοπούλου… » 0.80 ΦΑΙΔΩΝ ή περί ψυχής. Μετάφρ. Αρ. Χαροκόπου… » 2.50 ΚΡΑΤΥΛΟΣ ή περί ορθότητος των ονομασιών. Μετ. Κ. Ζάμπα» 2.50 ΘΕΑΙΤΗΤΟΣ ή περί επιστήμης. Μετάφρ. Κ. Ζάμπα … » 3. ΣΟΦΙΣΤΉΣ ή περί του όντος. Μετάφρ. Κ. Ζάμπα … » 2.50 ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ή περί βασιλείας. Μετάφρ. Κ. Ζάμπα … » 2.50 ΠΑΡΜΕΝΙΔΗΣ ή περί ιδεών. Μετάφρ. Σ. Μελά … » 2. ΦΙΛΗΒΟΣ ή περί ηδονής. Μετάφρ. Κ. Ζάμπα … » 2.50 ΣΥΜΠΟΣΙΟΝ ή περί έρωτος. Μετάφρ. Ν. Κουντουριώτου… » 2.50 ΦΑΙΔΡΟΣ ή περί καλού. Μετάφρ. Κ. Γούναρη… » 2. ΑΛΚΙΒΙΑΔΗΣ Α' και Β' ή περί ανθρώπου φύσεως. Μετ. Καζαντζάκη » 2.50 ΙΠΠΑΡΧΟΣ — ΑΝΤΕΡΑΣΤΑΙ. Μετάφρ. Ε. Ραΐση… » 0.80 ΧΑΡΜΙΔΗΣ ή περί σωφροσύνης. Μετάφρ. Α. Καμπάνη… » 0.80 ΛΑΧΗΣ ή περί ανδρείας. Μετάφρ. Α. Καμπάνη… » 1. ΛΥΣΙΣ ή περί φιλίας. Μετάφρ. Α. Καμπάνη…. » 0.80 ΕΥΘΥΔΗΜΟΣ ή εριστικός. Μετάφρ… » 1.50 ΠΡΩΤΑΓΟΡΑΣ ή σοφισταί. Μετάφρ. Α. Χαροκόπου… » 2. ΓΟΡΓΙΑΣ ή περί ρητορικής. Μετάφρ. Αλ. Φιλαδελφέως… » 3. ΜΕΝΩΝ ή περί αρετής. Μετάφρ. Χ. Παπαντωνίου… » 1.50 ΙΠΠΙΑΣ μείζων και ελάσσων. Μετάφρ. Κ. Ζάμπα… » 2.50 ΜΕΝΕΞΕΝΟΣ ή επιτάφιος. Μετάφρ. Ιω. Ζερβού… » 1. ΠΟΛΙΤΕΙΑ ή περί δικαίου. Μετάφρ. Ιω. Γρυπάρη, τόμοι 2.» 6. ΤΙΜΑΙΟΣ ή περί φύσεως. Μετάφρ. Π. Γρατσιάτου… » 3. ΚΡΙΤΙΑΣ ή ηθικός. Μετάφρ. Α. Χαροκόπου… » 1. ΝΟΜΟΙ και ΕΠΙΝΟΜΙΣ. Μετάφρ. Κ. Ζάμπα, τόμοι 2… » 8. ΑΛΚΥΩΝ — ΕΡΥΞΙΑΣ — ΑΞΙΟΧΟΣ. Μετάφρ. Κ. Μάνεση… » 1. ΔΗΜΟΔΟΚΟΣ — ΣΙΣΥΦΟΣ — ΚΛΕΙΤΟΦΩΝ — ΙΩΝ — ΜΙΝΩΣ… » 2. ΘΕΑΓΗΣ — ΠΕΡΙ ΔΙΚΑΙΟΥ — ΠΕΡΙ ΑΡΕΤΉΣ. Μετ. Λιμπεροπούλου… » 0.80 ΕΠΙΣΤΟΛΑΙ και ΟΡΟΙ. Μετάφρ. » 2. Ολόκληρος ο Πλάτων εις 33 τόμους δεμένους… » 82.20

ΗΡΟΔΟΤΟΥ

ΜΟΥΣΑΙ. Μετ. Α. Σκαλίδου, επιθεωρηθείσα υπό Ιωάννου Ζερβού. Τόμος Α'. Κλειώ — Ευτέρπη Δρ. 3. » Β'. Θάλεια — Μελπομ. — Τερψ. » 3. Τόμος Γ’. Ερατώ — Πολυμνία ΔΡ. 3. » Δ’. Ουρανία Καλλιόπη » 3.

Ολόκληρος ο Ηρόδοτος εις 4 τόμους δεμένους ΔΡ. 14.

ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΥ

ΒΙΟΙ ΠΑΡΑΛΛΗΛΟΙ. Μετάφρ. Αλ. Ραγκαβή… » 3.0 Τόμ. Α'. Θησεύς — Ρωμύλος — Λυκούργος — Νουμάς… » 3.0 Τόμ. Β’. Σόλων — Ποπλικόλας — Θεμιστοκλής — Κάμιλλος — Περικλής — Φάβιος Μάξιμος… » 3.0 Τόμ. Γ’. Αλκιβιάδης — Κοριολλανός — Τιμολέων — Αιμίλιος Παύλος — Πελοπίδας — Μάρκελλος » 3.0 Τόμ. Δ’ Αριστείδης — Μάρκος Κάτων — Φιλοποίμην — Φλαμινίνος — Πύρρος — Μάριος… » 3.0 Τόμ. Ε'. Λύσανδρος — Σύλλας — Κίμων — Λούκουλλος — Νικίας — Κράσσος… » 3.0 Τόμ. ΣΤ’. Σερτώριος — Ευμένης — Αγησίλαος — Πομπήιος … » 3.0 Τόμ. Ζ'. Αλέξανδρος — Ιούλιος Καίσαρ — Φωκίων — Κάτων… » 3.0 Τόμ. Η'. Άγις — Κλεομένης — Τ. Γράκχος, Γ. Γράκχος, Δημοσθένης — Κικέρων… » 3.0 Τόμ. Θ'. Αρταξέρξης — Δημήτριος — Αντώνιος… » 3.0 Τόμ. Ι'. Δίων — Βρούτος — Άρατος — Γάλβας — Όθων… » 3.0

Ολόκληρος ο Πλούταρχος εις 10 τόμ. δεμένους ΔΡ. 35. —

ΕΠΙΚΤΗΤΟΥ

ΕΓΧΕΙΡΙΔΙΟΝ. Μετάφρ. Α. Καμπάνη. … » 0.80

Έκαστος τόμος δεμένος επί πλέον λεπ. 50

ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΦΕΞΗ ΑΡΧΑΙΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΣΥΓΓΡΑΦΕΩΝ

Εκδιδομένη υπό την διεύθυνσιν του Δρος. Ι. ΖΕΡΒΟΥ

ΑΙΣΧΥΛΟΣ

Ο μέγιστος των αρχαίων και νεωτέρων τραγικών ποιητών διά την ισχυράν δραματικότητα, το βαθύν και συχνά προφητικόν της σκέψεως, την λυρικήν έξαρσιν και την αρμονίαν της εννοίας και του ήχου. Αι τραγωδίαι του απότολμοι εις σύνθεσιν και πλοκήν ενέχουν συνάμα ισχυράν την αίσθησιν και την ψυχολογίαν του φυσικού, ώστε δυνατός εις αυτάς εγκλείεται ο παλμός της ζωής. Τοιούτος ο Αισχύλος, αποτελεί την τελειοτέραν ποιητικήν εκδήλωοιν του Ελληνικού μεγαλείου.

Αγαμέμνων, το πρώτον δράμα της Τριλογίας «Ορέστεια», αναφερόμενον εις την δολοφονίαν του Αγαμέμνονος υπό της συζύγου του και του εραστού αυτής. Η σκηνή της προφητικής Κασσάνδρας, οδυρομένης, κρίνεται ως μία των τραγικωτέρων του παγκοσμίου θεάτρου… Δρ. 1.50

Χοηφόροι, το δεύτερον δράμα της Ορεστείας περιέχον την κυρίαν πράξιν, την μητροκτονίαν του Ορέστου, επί της οποίας στηρίζεται το ηθικόν πρόβλημα της Τριλογίας. Με την αναγνώρισιν των αδελφών Ηλέκτρας και Ορέστου και μετά θρήνον επί του πατρικού τάφου, θανατώνει τον Αίγισθον και την μητέρα του ο Ορέστης, τότε δε ο νους του σαλεύεται, τα φάσματα των Ερινύων τον καταδιώκουν και φεύγει εξόριστος. Δρ. 1.50

Ευμενίδες. Εκτυλίσσονται εις τους Δελφούς, όπου ο Απόλλων αποκοιμίζων τας Ερινύας φυγαδεύει τον Ορέστην, και κατόπιν εις τας Αθήνας, όπου κατ' απόφασιν της Αθηνάς δικάζεται ο μητροκτόνος υπό του Αρείου Πάγου και απαλλάσσεται της ποινής του φόνου. Δρ. 1.50

Επτά επί Θήβας. Αναφέρεται το δράμα εις την τραγικήν μοίραν των δύο υιών του Οιδίποδος, οι οποίοι, μονομαχούντες διά την βασιλείαν των Θηβών, αλληλοφονεύονται. Ο ύμνος των Ερινυών και ο παθητικώτατος θρήνος της Αντιγόνης και της Ισμήνης είναι εκ των λυρικωτέρων της αρχαίας τραγωδίας. Δρ. 1.50

Ο «Αγαμέμνων», αι «Χοηφόροι», αι «Ευμενίδες» και οι «Επτά επί Θήβας» μετεφράσθησαν εις στίχους αριστοτεχνικούς, με φιλολογικήν ακρίβειαν και με δύναμιν ύφους υπό του Ι. Ν. Γρυπάρη.

Πέρσαι. Αποτελούν ύμνον των ελληνικών νικών κατά του Πέρσου. Η μεγαλοπρεπής αφήγησις της εν Σαλαμίνι ναυμαχίας κρίνεται ως μοναδικόν υπόδειγμα επικολυρικής περιγραφής, τα δε χορικά θαυμάζονται διά την ηχητικήν προς την έννοιαν εναρμόνισιν. Δρ. 1.50

Προμηθεύς Δεσμώτης, το πλέον μεγαλεπήβολο και υψιπετές έργον του παγκοσμίου θεάτρου, παρουσιάζον τον Προμηθέα προσηλούμενον επί του Καυκάσου κατά διαταγήν του υπερτάτου θεού και προς τιμωρίαν της φιλανθρωπίας του. Το Κράτος του Διός και η Βία προσωποποιούμενα, ο Ήφαιστος, αι Ωκεανίδες Νύμφαι, ο Ερμής, ο Ωκεανός, η Ιώ και ο Προμηθεύς, όλοι δρώντες ανθρωπίνως και παθητικώς, διατηρούσιν εν τούτοις πλήρες το θείον μεγαλείον. Δρ. 1.50

Αι μεταφράσεις των «Περσών» και του «Προμηθέως Δεσμώτου», φιλολογικαί και έμμετροι, απηχούσαι του πρωτοτύπου τον ρυθμόν, υπό του κ. Ι. Ζερβού.

Ικέτιδες. Βασίζονται επί της Ιστορικής παραδόσεως και εξυμνούν την αρετήν και το φιλόξενον των Ελλήνων. Αι Δαναΐδες εξ Αιγύπτου φεύγουσαι τον διά βίας γάμον φιλοξενούνται και προστατεύονται υπό των Αργείων, λυτρούνται δε από τολμηθείσης αρπαγής. Υπέροχος, και παρά τοις αρχαίοις δε θαυμαστός, είνε ο λυρισμός του έργου. Δρ. 1.50

100 ΔΡΑΧ. ΒΙΒΛΙΑ ΑΓΟΡΑΖΕΤΕ ΠΛΗΡΩΝΟΝΤΑΣ ΑΝΑ 5 ΔΡ. ΚΑΤΑ ΜΗΝΑ

ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ Από τους τρείς κορυφαίους Έλληνας τραγικούς ο πλέον προσιτός εις την αρχαιότητα και σήμερον είναι ο Ευριπίδης — δραματικός και περιπαθής, φιλόσοφος δε συνάμα και ψυχολόγος των ανθρωπίνων αρετών και ελαττωμάτων.

Ανδρομάχη. εικονίζει θαυμασίως τα αισθήματα ζηλοτυπίας, μίσους και στοργής. Ο Νεοπτόλεμος, χωρισθείς από την Ανδρομάχην, νυμφεύεται την Ερμιόνην, θυγατέρα του Μενελάου, η οποία μετά του πατρός της Μενελάου συνεννοείται να φονεύσουν τον από του πρώτου γάμου υιόν του συζύγου. Ο πάππος του Πηλεύς τον σώζει, αλλ' ο Μενέλαος μ’ επιβουλήν φονεύει τότε τον Νεοπτόλεμον. Δρ. 1.50

Άλκηστις. Κατά του θεού τον όρον ο Άδμητος θα ελάμβανε την αθανασίαν, αν συγγενής του εθυσιάζετο προς τούτο. Οι γονείς αποφεύγουν, αλλ' η σύζυγος Άλκηστις προσφέρεται πρόθυμα να θυσιασθεί, παρέχουσα κορυφαίον παράδειγμα συζυγικής αφοσιώσεως. Δρ. 1.50

Την Ανδρομάχην και την Άλκηστιν εμμέτρως μετέφρασε με κομψότητα και ακρίβειαν ο κ. Γ. Τσοκόπουλος.

Μήδεια. είναι το τραγικώτερον δράμα του Ευριπίδου· το πάθος της ερωτικής εκδικήσεως εις το έπακρον της εκδηλώσεως του. Προδοθείσα από τον Ιάσονα η Μήδεια καταπνίγει την μητρικήν στοργήν και φονεύει τα δύο τέκνα των, διά να τον εκδικηθή. Δρ. 1.50

Ηλέκτρα. Ο Ορέστης και η αδελφή του Ηλέκτρα θανατώνουν τον φονέα του πατρός των Αίγισθον και την μητέρα των Κλυταιμνήστραν, συνεργόν του πατρικού φόνου. Η κάθαρσις διά του από μηχανής θεού εξάγνισιν των μητροκτόνων. Δρ. 1.50

Ιππόλυτος. από τα νεωτεριστικώτερα έργα του Ευριπίδου. Προς τον υιόν του συζύγου της Θησέως, τον Ιππόλυτον, η Φαίδρα αισθάνεται ανόσιον έρωτα, αποκρουσμένη δε αυτοκτονεί, συκοφαντούσα δι' επιστολής τον υιόν προς τον πατέρα. Ο Θησεύς εξορίζων τον Ιππόλυτον, τον καταράται να εξολοθρευθή υπό του Ποσειδώνος. Η κατάρα πραγματοποιείται, αλλ' η συκοφαντία φανερώνεται και ο Ιππόλυτος αποθνήσκει θρηνούμενος και συγχωρών. Δρ. 1.50

Αι μεταφράσεις της Μηδείας, της Ηλέκτρας και του Ιππολύτου φιλολογικοί υπό του κ. Α. Τανάγρα.

Ιφιγένεια η εν Ταύροις. Η Ιφιγένεια, θυσιαζομένη από τον πατέρα της εις την Αυλίδα, σώζεται υπό της θεάς Αρτέμιδος, εις την χώραν των Ταύρων. Εκεί μητροκτόνος την συναντά ο αδελφός Ορέστης ιέρειαν, αποκομίζει δε μαζί της το άγαλμα της Αρτέμιδος εις Αθήνας. Δρ. 1.50

Η μετάφρασις έμμετρος, με χορικά εις λυρικούς στίχους υπό του κ. Ν. Κυπαρίσση.

Βάκχαι. είναι από τας αρτιωτέρας και πλέον λυρικάς τραγωδίας του Ευριπίδου. Ο Πενθεύς και η μήτηρ του Αγαύη, απιστούντες προς τα θεία, τιμωρούνται υπό του θεού Διονύσου, διότι δεν ηθέλησαν να δεχθούν την λατρείαν του εις τας Θήβας. Δρ. 1.50

Η μετάφρασις έμμετρος, αποδίδουσα τον ρυθμόν και το ύφος του πρωτοτύπου υπό του κ Κ. Βάρναλη.

Έκαστος τόμος δεμένος επί πλέον λεπ. 50

ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ

Φοίνισσαι. Αναφέρονται εις την τραγικήν παράδοσιν της αδελφοκτονίας Ετεοκλέους και Πολυνείκους. Πλήρες επεισοδίων, ως ο θάνατος των δύο αδελφών, η αποδίωξις του Οιδίποδος, η γενναία της Αντιγόνης απόφασις κ.λ. λογίζεται εκ των ωραιοτέρων έργων του Ευριπίδου. Δρ. 1.50

Ικέτιδες. δράμα πολιτικόν και πατριωτικόν, αναγόμενον εις τον ήρωα Θησέα, ο οποίος θάπτει τους προ των Θηβών πεσόντας Αργείους. Ο χορός αποτελείται εκ των μητέρων και τέκνων των πεσόντων παρά τας Θήβας, τα χορικά δε του έργου είναι εκ των περιπαθεστέρων της αρχαίας τραγωδίας. Δρ. 1.50

Τας «Φοινίσσας» και τας «Ικέτιδας» μετέφρασε φιλολογικώς και εμμέτρως, αποδώσας τον ρυθμόν του πρωτοτύπου, ο κ. Ν. Ποριώτης.

Ηρακλής μαινόμενος. Ο Ηρακλής απολυτρώνων τα τέκνα του καταλαμβάνεται κατόπιν υπό μανίας και τα φονεύει. Συνερχόμενος θέλει ν' αυτοκτονήση, αλλά σώζεται υπό του φίλου του Θησέως. Δρ. 1.50

Η μετάφρασις φιλολογικώς αρτία, έμμετρος και διατηρούσα κατά το δυνατόν τας ωραιότητας του πρωτοτύπου υπό του κ. Κ. Βάρναλη.

Ίων. δράμα διακρινόμενον διά την περίτεχνον πλοκήν του, τας μετά τέχνης παρεμβαλλομένας περιπετείας και την απροσδόκητον έκβασιν. Υπόθεσιν έχει τους κινδύνους, την αναγνώρισιν και την αναγόρευσιν έπειτα του Ίωνος ως κληρονόμου τον βασιλέως της Αττικής Ξούθου. Δρ. 1.50

Η μετάφρασις ακριβής και έμμετρος υπό του κ. Πολ. Δημητρακοπούλου.

Ιφιγένεια εν Αυλίδι. Εκ των παθητικωτέρων και καλυτέρων τραγωδιών του Ευριπίδου. Αι προσπάθειαι του Αγαμέμνονος προς σωτηρίαν της θυγατρός, η αργά επελθούσα συμπάθεια του Μενελάου προς το θύμα, η τολμηρά του Αχιλλέως αντίστασις εναντίον του στρατού υπέρ της μνηστής του εντείνουσι την δράσιν και την τραγικότητα, παρεχομένης της λύσεως διά του από μηχανής θεού. Δρ. 1.50

Η μετάφρασις φιλολογικώς πιστή και αρτία υπό του κ. Φραγκιά.

Κύκλωψ. δράμα σατυρικόν, ανάγεται εις την γνωστήν Ομηρικήν περιπέτειαν του Οδυσσέως, την μέθην και τύφλωσιν του Κύκλωπος και την ούτω σωτηρίαν του ήρωος και των συντρόφων του. Τα εις το δράμα κωμικά επεισόδια καθιστώσιν αυτό εξόχως ενδιαφέρον. Δρ. 1.50

Η μετάφρασις φιλολογική, έμμετρος και αρτίως αποδίδουσα το πρωτότυπον υπό του κ. Γ. Τσοκοπούλου.

Ορέστης. δράμα πολύπλοκον και νεωτεριστικόν. Ο Ορέστης υπό των Αργείων καταδικάζεται εις θάνατον, ο δε θείος του Μενέλαος εκ δειλίας τον εγκαταλείπει. Εξαγριούμενος εκείνος θέλει να φονεύσει την σύζυγον του Μενελάου, και την θυγατέρα των Ερμιόνην. Αλλά διά του από μηχανής θεού μεταπείθεται και νυμφεύεται την Ερμιόνην. Δρ. 1.50

Η μετάφρασις φιλολογικώς πιστή και έμμετρος υπό του κ. Η. Βουτιερίδου.

Ρήσος. Είναι εκ των νεωτέρων δραμάτων της Αττικής τραγωδίας, αποδιδόμενον μεν παλαιόθεν εις τον Ευρυπίδην, αλλ' ήδη τασσόμενον μάλλον εις την σχολήν του Φιλοκλέους. Ανάγεται εις το Oμηρικόν επεισόδιον της αρπαγής της Ελένης υπό του Πάριδος. Δρ. 1.50

Η μετάφρασις φιλολογική, αρτία και ρυθμική υπό του κ. Καμπάνη.

100 ΔΡΑΧ. ΒΙΒΛΙΑ ΑΓΟΡΑΖΕΤΕ ΠΛΗΡΩΝ0ΝΤΕΣ ΑΝΑ 5 ΔΡ. ΚΑΤΑ ΜΗΝΑ

Ηρακλείδαι. Αναφέρονται εις την περίθαλψιν των Ηρακλειδών εν τη Αττική και εξυμνούν την τότε ανδρείαν των Αργείων και Αθηναίων ηρώων. Το επεισόδιον, εν ω παραδίδεται εκουσίως εις θάνατον η Μακαρία, χάριν κοινής σωτηρίας, εντείνει την τραγικότητα του δράματος. Δρ. 1.50

Η μετάφρασις έμμετρος, αποδίδουσα το πρωτότυπον, υπό του κ. Κ. Βάρναλη.

Εκάβη. Η βασίλισσα της Τροίας, συγκρατούσα την θλίψιν διά τον θάνατον του υιού της Πολυδώρου, επιτελεί τον όλεθρον του δολοφόνου. Ιδίως το πάθος της εκδικήσεως περιγράφεται εις την Εκάβην με βαθυτάτην ψυχολογίαν. Δρ. 1.50

Η μετάφρασις, αποδίδουσα το πρωτότυπον έμμετρος, υπό του κ. Ν. Ποριώτη.

Ελένη. Αντιθέτως προς την παράδοσιν παριστωμένη ως πιστή σύζυγος η Ελένη κατορθώνει να λυτρωθή του γάμου προς τον αιγύπτιον βασιλέα, βοηθουμένη υπό του συζύγου της Μενελάου. Η αδελφή του αιγυπτίου βασιλέως Θεονόη συμπονούσα και βοηθούσα τους συζύγους είναι εκ των αρίστων του αρχαίου δράματος τύπων. Δρ. 1.50

Τρωάδες. Αποτελούν εξεικόνισιν των φρικαλεοτήτων της αλώσεως της Τροίας. Η σφαγή της Πολυξένης, ο φόνος του Αστυάνακτος, η όψις της πυρπολουμένης πόλεως δίδουν δραματικήν εικόνα της αλώσεως.

Η μετάφρασις «Ελένης» και «Τρωάδων» φιλολογική, ρυθμική και καλλίτεχνος υπό του κ. Α. Καμπάνη. Δρ. 1.50

ΑΡΙΣΤΟΦΑΝΗΣ

Ο μέγιστος κωμικός και σατυριοτής των κακιών, θαυμαστός ηθογράφος επινοητής δαιμόνιος σκηνικής πλοκής. Έχων γυμνότητα φράσεως, προσιτήν εις ωρίμους μόνον ανθρώπους, είναι ουχ ήττον κατ' εξοχήν ηθικολόγος. Αι κωμωδίαι του έχουν τόσην γενικότητα και ζωήν, ώστε είναι πάντοτε σύγχρονοι.

Οι Όρνιθες αποτελούν σάτυραν της πολιτικής και κοινωνικής διαφθοράς και σκώμμα εναντίον των θεωριών περί νέων πολιτευμάτων. Ο μύθος πλέκεται περί δύο πολίτας Αθηναίους, ερχομένους προς τα πτηνά, διά να ιδρύσουν εκεί νέαν πολιτείαν Δρ. 3. —

Οι Βάτραχοι είναι φιλολογικού θέματος κωμωδία, όπου γελοιοποιούνται πολλοί των ποιητών και σατυρίζεται η κατάπτωσις της τέχνης. Ο Ευριπίδης και ο Αισχύλος εισάγονται εις την σκηνήν, ανακηρύσσεται δε ο δεύτερος ύπατος τραγικός. Υπαινιγμοί καταχρήσεων και διαφθορών δίδουν εις τους «Βατράχους» μέγα κοινωνικόν ενδιαφέρον. Δρ. 3. —

Αι Νεφέλαι γελοιοποιούν την περί γυναικείας ελευθερίας ιδεολογίαν και ιδίως τας περί κοινογαμίας και κοινοκτημοσύνης τότε αναφυείσας θεωρίας. Δρ. 2.

Αι Εκκλησιάζουσαι είναι διακωμώδησις των σοφιστών. Τοιούτος εκλαμβάνεται και ο Σωκράτης, περί τον οποίον δρώσι θαυμάσιοι κωμικοί τύποι. Η υπεραπολογία των αρχαίων ηθών και η επίθεσις εναντίον της ανηθικότητος χαρακτηρίζουσιν ιδίως το έργον. Δρ. 2.

Η Λυσιστράτη επικρίνει την πολεμομανίαν των Αθηναίων. Διά να παύση ο Πελοποννησιακός πόλεμος, αι γυναίκες απέχουν κάθε συναφείας με τους άνδρας των, πλέκεται δε ούτω κωμικότατα και σατυρικώτατα ο μύθος. Δρ 2.

Αι μεταφράσεις φιλολογικαί και έμμετροι υπό του κ. Πολ. Δημητρακοπούλου.

200 ΔΡΑΧ. ΒΙΒΛΙΑ ΑΓΟΡΑΖΕΤΕ ΠΛΗΡΩΝΟΝΤΕΣ ΑΝΑ 10 ΔΡ. ΚΑΤΑ ΜΗΝΑ

Έκαστος τόμος δεμένος επί πλέον λεπ. 50

ΑΡΙΣΤΟΦΑΝΗΣ

Ειρήνη. Σατυρίζει την πολυπραγμοσύνην και την φιλοπόλεμον νόσον των Αθηναίων και των άλλων Ελλήνων. Διά κωμικοτάτης και το πλείστον συμβολικής πλοκής εξέρχεται εις το φως η ενταφιασθείσα υπό των θεών Ειρήνη, εξυμνούνται δε τότε τα εξ αυτής αγαθά. Δρ. 2.

Σφήκες. Γελοιοποιούν την μανίαν των Αθηναίων διά δικαστήρια και δίκας, παρουσιάζουν δε τα ηθικά και κοινωνικά άτοπα εκ της τότε δικαστικής καταστάσεως. Οι δικασταί εμφανιζόμενοι ως χορός Σφηκών, ενώ τάχα υπερασπίζουν, διακωμωδούσι τους δικαστικούς θεσμούς. Δρ. 2.50

Αχαρνής. Χορός Αχαρνέων αγροτών επικρίνει τους ρήτορας και τους πολιτικούς ως αιτίους του Πελοπον. πολέμου και της ολέθριας διά τας Αθήνας φιλοδόξου πολιτικής. Τα επεισόδια εκ των ευφυεστέρων της αρχαίας κωμωδίας παρέχουν ζωντανήν εικόνα του τότε αστικού βίου. Δρ. 2.50

Ιππής. Κωμωδία καυτηριάζουσα δεινώς τον δημοκόπον Κλέωνα, τον βυρσοδέψη και την στρατηγίαν αυτού εις Πύλον. Ο χορός απετελέσθη εκ της τάξεως των Ιππέων, διότι ούτοι είχον καταδικάσει άλλοτε τον Κλέωνα διά δωροδοκίαν. Πολλά των τότε πολιτικών και κοινωνικών ηθών των Αθηναίων σατυρίζονται εις το έργον τούτο. Δρ. 2.50

Πλούτος. η γενικωτέρου θέματος και παραστατικωτέρα κωμωδία του Αριστοφάνους. Γέρων ενάρετος και πτωχός, συμμορφούμενος με χρησμόν, συναντά τον Πλούτον, τυφλόν. Θεραπεύσας αυτόν πλουτεί ως και άλλοι ενάρετοι, διότι αποκατέστη τότε η πρέπουσα τάξις και έπαυσεν η επικράτησις της ανηθικότητος, η προκύψασα πριν εκ της τυφλώσεως του Πλούτου. Η πλοκή διαπνέεται υπό δριμυτάτης σατύρας του τότε κοινωνικού βίου. Δρ. 2.50

Θεσμοφοριάζουσαι. σάτυρα ευφυεστάτης πλοκής εναντίον του Ευρυπίδου, ο οποίος διά να σωθεί από τας γυναίκας ο πενθερός του, καταφεύγει εις την βοήθειαν δύο γυναίων. Δρ. 2.50

Αι μεταφράσεις Ειρήνης, Σφηκών, Αχαρνέων, Ιππέων και Πλούτου, έμμετροι, αποδίδουσαι ζωντανά τον ποιητήν και το ύφος του υπό του κ. Μ. Αυγέρη.

ΛΟΥΚΙΑΝΟΣ

Κομψός το ύφος, πυρρωνιστής την σκέψιν, σκώπτης και χαριτολόγος ο Λουκιανός, περιέλαβεν εις τας διηγήσεις, τους διάλογους ανθρώπων και νεκρών και εις τας ποικίλας μελέτας του όλον τον αρχαίον κόσμον.

ΤΟΜΟΣ Α'. Όνειρον ή βίος του Λουκιανού. ―Προς εκείνον όστις είπεν: είσαι Προμηθεύς εις τα έργα σου. ― Πλοίον ή ευχαί. ―Περί πένθους. ― Τίμων ή μισάνθρωπος. ―Εγκώμιον μυίας. — Θεών διάλογοι. — Κρίσεις θεών. — Προς Νιγρίνον επιστολή. — Νιγρίνος ή περί φιλοσοφικού χαρακτήρος — Δίκη φωνηέντων.

ΤΟΜΟΣ Β'. — Διάλογοι θαλασσίων θεών. — Αλκυών ή περί μεταμορφώσεως. — Προμηθεύς ή Καύκασος. — Νεκρικοί διάλογοι. — Μένιππος ή νεκρομαντεία — Φιλοψευδής ή απιστών — Πως πρέπει να γράφεται η ιστορία.

ΤΟΜΟΣ Γ'. Αληθής ιστορία. — Τυραννοκτόνος. — Αποκηρυτόμενος. — Φάλαρις λόγος. — Αλέξανδρος ή ψευδόμαντις. — Ο Ηρακλής. — Ο Διόνυσος. — Ψευδολογιστής.

ΤΟΜΟΣ Δ'. Δις κατηγορούμενος ή δικαστήρια. — Περί παρασίτου. — Ανάχαρσις. — Προς τον απαίδευτον και πολλά βιβλία αγοράζοντα. — Ότι δεν πρέπει να πιστεύωμεν εύκολα την διαβολήν. — Ζευς ελεγχόμενος. — Ρητόρων διδάσκαλοι. — Ικαρομένιππος ή Υπερνέφελος.

ΤΟΜΟΣ Ε'. Ιππίας ή περί του λουτρού. — Μακρόβιοι, — Ο θάνατος του Περεγρίνου. — Οι δραπέται. — Περί του ηλέκτρου ή των κύκνων. — Περί του οίκου. — Πατρίδος εγκώμιον. — Περί των διψάδων. — Περί ορχήσεως. — Ευνούχος. — Βίος Δημώνακτος. — Διάλεξις με τον Ησίοδον. — Χάρων ή επισκοπούντες.

ΤΟΜΟΣ ΣΤ'. Εικόνες. — Υπέρ των εικόνων. — Εταιρικοί διάλογοι. — Όνειρος ή αλεκτρυών. — Συμπόσιον ή Λαπίθαι. — Θεών εκκλησία. — Βίων Πράσις. — Αλιεύς. — Ψευδοσοφιστής. — Περί Συρίης Θεού. — Ζευς τραγωδός.

Το όλον έργον τόμοι 6, Δρ. 18. —

Την αδράν και φιλολογικώς αρτίαν μετάφρασιν του Λουκιανού συνεπλήρωοεν ο κ. Ι. Κονδυλάκης, εφάμιλλον του πρωτοτύπου εις ύφος και κομψότητα.

ΣΟΦΟΚΛΗΣ

Απαράμιλλοι εις δραματικόν και πλαστικόν κάλλος αι τραγωδίαι τον Σοφοκλέους είναι άφθαστα πρότυπα της δραματικής τέχνης όλων των λαών και των αιώνων. Αρμονικός υμνητής της φύσεως ο Σοφοκλής, θαυμαστός ανατόμος του πάθους, φιλοσοφικός ερευνητής της ψυχής και του ηθικού κόσμον εξυψώνει, φωτίζει και γοητεύει με σκέψιν, λυρισμόν, περιπάθειαν και καλλιτεχνικήν αρτιότητα.

Αντιγόνη. Παρουσιάζει αντίμαχα τον φυσικόν νόμον — του αίματος την φωνήν ― προς τον κοινωνικόν νόμον που επικρατεί μεν και συντρίβει διά του θανάτου της Αντιγόνης, δεν ισχύει όμως να ταπεινώση την ευγένειαν του φυσικού της στοργής νόμου. Μετάφρασις, αποδίδουσα ζωντανόν το πρωτότυπον, θαυμασίως αρμονική και καλλίτεχνος υπό του κ. Κ. Χρηστομάνου. Δρ. 1.50

Ηλέκτρα. Η αλεπάλληλος διαδοχή τραγικών γεγονότων και η συχνή μετάπτωσις αισθημάτων και παθών δίδουν εις το δράμα τούτο νεωτεριστικώτερον τύπον. Μετά την αναγνώρισιν των δύο αδελφών Ορέστου και Ηλέκτρας αποτολμάται υπ' αυτών ο φόνος της μητρός και του εραστού της προς εκδίκησιν της πατρικής δολοφονίας. Δρ. 1.50

Η μετάφρασις έμμετρος, φιλολογικώς δε πιστή υπό του κ. Μ. Αυγέρη.

Οιδίπους Τύραννος. Ο τραγικός θρύλος της ακουσίας πατροκτονίας του Οιδίποδος και του γάμου με την μητέρα του δραματοποιείται εις το έργον τούτο ως αποκάλυψις θεόθεν επερχομένη και ευρίσκουσα εξιλασμόν διά της αυτοκτονίας της αιμομίκτου μητρός και της εκούσιας τυφλώσεως του Οιδίποδος. Δρ. 1.50

Τραχίνιαι. Υπόθεσιν έχουν τον οικτρόν θάνατον του Ηρακλέους δι' ερωτικών φίλτρων της συζύγου του Δηιάνειρας, ακουσίως παρασυρθείσης από υπερβολικήν αγάπην. Η ακουσία δολοφόνος αυτοκτονεί και ο Ηρακλής πριν αποθάνη γνωρίζει την αθωότητά της. Δρ. 1.50

Αι μεταφράσεις του Οιδίποδος Τυράννου και των Τραχινιών, έμμετροι και αρμονικώς αποδίδουσαι τα πρωτότυπα, υπό του κ. Α. Καμπάνη.

Φιλοκτήτης. Ο Νεοπτόλεμος, διά να λάβη τα πατρικά όπλα από τον Φιλοκτήτην σύμφωνα με χρησμόν, μεταχειρίζεται κατ' αρχάς δόλον, ως συνεβούλευσεν ο Οδυσσεύς. Αλλά συγκινούμενος από την γενναιοψυχίαν του ήρωος μετανοεί, φανερώνει τον δόλον και παραιτείται των σχεδίων του. Ο Ηρακλής, εμφανιζόμενος από μηχανής θεός, συμβιβάζει τα διεστώτα και δίδει την λύσιν σύμφωνον προς την Ομηρικήν παράδοσιν. Δρ.1.50

Η μετάφρασις φιλολογική και καλλίτεχνος υπό του κ. Ζαχ. Παπαντωνίου.

Αναφέρεται εις τον Ομηρικόν ήρωα παραφρονήσαντα κατά θείαν βουλήν διά την αλαζονείαν του. Συνελθών ο Αίας και αισχυνόμενος αυτοκτονεί. Κατ' επέμβασιν του αδελφού αυτού Τεύκρου και του αντιπάλου του Οδυσσέως κηδεύεται λαμπρώς διά τον ηρωισμόν και την άλλην αυτού αγαθότητα. Δρ. 1.50

Μετάφρασις έμμετρος, αποδίδουσα το πρωτότυπον υπό του κ. Κ. Βάρναλη.

Οιδίπους επί Κολωνώ. το ύστατον του Σοφοκλέους δράμα, παρουσιάζον τας τελευταίας περιπετείας του Οιδίποδος και καταλήγον εις τον θάνατόν του παρά τον Κολωνόν. Η έξαρσις, ο λυρισμός προς εξύμνησιν των Αθηνών, το μεγαλείον του αποθνήσκοντος ήρωος, αναδεικνύουν το δράμα εν των αριστουργημάτων του παγκοσμίου θεάτρου. Δρ. 1.50

Η μετάφρασις καλλιτεχνική, έμμετρος, υπό του κ. Η. Βουτιερίδου.

ΠΛΑΤΩΝ

Εις τους θαυμασίους διά την έννοιαν και δια την τέχνην διαλόγους του Πλάτονος απέδωκε την διδασκαλίαν του Σωκράτους, διετύπωσε δε υψίστης γενικότητος ιδικάς του θεωρίας περί κόσμου και ανθρώπου, περί ψυχής και νου, περί πολιτείας και ηθικής, επιδράσας βαθύτατα επί του Χριστιανισμού και επί των κοινωνικών αντιλήψεων της νεωτέρας εποχής μέχρι σήμερον. Οι διάλογοί του αποτελούντες αρτίαν εγκυκλοπαιδικήν διδασκαλίαν της αρχαίας σοφίας έχουν τόσην φυσικότητα, περιγραφήν, γοργότητα και χάριν, ώστε δύνανται να χαρακτηρισθούν ως φιλοσοφικά δράματα.

Φαίδων. είναι υψηλή και μεγάλη μελέτη περί ψυχής. Εν μέσω των μαθητών του ο Σωκράτης εις τας τελευταίας ώρας της ζωής του διδάσκει με ηρεμίαν και γαλήνην τον θείον προορισμόν του ανθρώπου και προσάγει ισχυρά επιχειρήματα υπέρ της μετά θάνατον ζωής. Η λιτή δραματική αφήγησις του διά κωνείου θανάτου του Σωκράτους εις το τέλος του διαλόγου είναι μία από τας θαυμασιωτέρας σελίδας της παγκοσμίου φιλολογίας. Η μετάφρασις πιστή και σαφής υπό του κ. Αρ. Χαροκόπου. Δρ. 2.50

Κρίτων. αποτελεί φωτεινήν διδασκαλίαν φιλοπατρίας και υποταγής εις τους νόμους. Ο μέγας φιλόσοφος, παρακινούμενος υπό του Κρίτωνος να φύγη διά να μη υποστή την άδικον τιμωρίαν, αρνείται και εξηγών τους λόγους της αρνήσεως διδάσκει διατί και πώς πρέπει να αγαπώμεν και να σεβώμεθα την πατρίδα και τους νόμους αυτής. Η μετάφρασις φιλολογική και καλλιτεχνική υπό του κ. Ν. Γκινοπούλου. Δρ. 0.80

Θεαίτητος. είναι οψιγενές του Πλάτωνος έργον, όπου διερευνώνται τα της ανθρωπίνης γνώσεως και καθορίζεται το τι είναι επιστήμη. Η ενάργεια της σκέψεως, η βαθύτης του νοήματος και η ακρίβεια της φιλοσοφικής διατυπώσεως καθιστώσι τον Θεαίτητον ένα των εξοχωτέρων Πλατωνικών διαλόγων.

Η μετάφρασις κριτικωτάτη, φιλολογική και σαφής υπό του κ. Κ. Ζάμπα. Δρ. 3. —

Κρατύλος. με βαθυτάτην παρατηρητικότητα και εύληπτον ανάλυσιν εξετάζει ο διάλογος ούτος πώς παρήχθη η γλώσσα, πώς πρέπει ν' αποβλέπωμεν εις την μουσικήν ετυμολογίαν των λέξεων και μέχρι τίνος σημείου η σκέψις δύναται να χειραφετηθή από τας ατελείας της γλώσσης.

Η μετάφρασις κομψή συνάμα και πιστή υπό του κ. Κ. Ζάμπα. Δρ. 2.50

Σοφιστής. είναι τολμηροτάτη φιλοσοφική έξαρσις προς εξακρίβωσιν των ορίων της ανθρωπίνης νοήσεως, δι' ο και θεωρείται ως η μεταφυσική του Πλάτωνος, είναι δε ο κατά την λογικήν πολυτροπώτερος και οξύτερος των διαλόγων του. Η αρτία φιλολογική του μετάφρασις υπό του κ. Κ. Ζάμπα. Δρ. 2.50

Πολιτικός. φιλοσοφικώς αναλύει την ανθρωπίνην ενέργειαν εις πράξιν και θεωρίαν, διά μεγάλου δε μύθου κατόπιν παρουσιάζει άλλο νέον πολίτευμα και υποδεικνύει τας ατελείας των υπαρχόντων πολιτευμάτων, αποτελών ούτω την κατ' εξοχήν κοινωνιολογικήν μελέτην του μεγάλου φιλοσόφου.

Η μετάφρασις φιλολογική υπό του κ. Κ. Ζάμπα. Δρ. 2.50

Xαρμίδης. αποτελεί επισκόπησιν της ηθικής, εξετάζει δε κυρίως τι είναι σωφροσύνη και συμπεραίνει ότι και αυτή, όπως τόσαι άλλαι ηθικαί αξίαι, είναι σχετική και επομένως υπό πολλάς επόψεις απροσδιόριστος.

Η μετάφρασις εφιλοτεχνήθη υπό του κ. Α. Καμπάνη. Δρ. 0.80

Ιππίας μείζων και ελάσσων. Εις τον «Ιππίαν μείζονα» ο Σωκράτης φέρει εις αντιφάσεις τον σοφιστήν Ιππίαν, προκαλών αυτόν να ορίση το ωραίον. Μετά υποδείξεις συγκεκριμένων ωραίων πραγμάτων, τας οποίας ο Σωκράτης γελοιοποιεί, ερευνάται αν ωραίον είναι το πρέπον ή το χρήσιμον ή το ικανόν ή γενικώτερον ακόμη αν τοιούτον είναι το αγαθού αίτιον ή θετικώτερον απλώς το ηδονικόν την όρασιν και την ακοήν. Όλους τούτους τους ορισμούς ελέγχει ο Σωκράτης ως ατελείς, υποδεικνύον εν τούτοις ως ευχάριστον και επαρκή διά τον νουν την τοιαύτην πολλαπλήν και διαφορότροπον επισκόπησιν των γενικών ζητημάτων. — Όμοιον έχει συμπέρασμα ο «Ιππίας ελάσσων», έχων όμως άλλο κατ' ουσίαν θέμα, ήτοι αν και κατά πόσον η αλήθεια διαφέρει του ψεύδους. Δρ. 2._

Η μετάφρασις φιλολογική και σαφής υπό του κ. Κ. Ζάμπα.

Φαίδρος. Διάλογος περιμάχητος, προκαλέσας οτέ μεν επαίνους, οτέ δε επικρίσεις από της αρχαιότητος διά τας παρατόλμους περί ηθικής ιδέας του, αι οποίαι αναπτύσσονται τεχνικώτατα εις ύφος ρητορικόν και με παραστατικόν λυρισμόν. Πραγματεύεται περί έρωτος, περί ωραιότητος και περί σχετικών συναισθημάτων της ψυχής, αντικρούων δε και συμπληρών ένα σχετικόν λόγον του Λυσίου αποδεικνύει συνάμα ότι η ρητορική μόνον διά της φιλοσοφίας δύναται ν' αναχθή εις τέχνην. Ζωηρά, χαρίεσσα και κομψή είναι η εν αρχή περιγραφή του τόπου του διαλόγου. Δρ. 2. —

Η μετάφρασις φιλολογικώς πιστή και γλαφυρά υπό του κ. Κ. Γούναρη.

Αλκιβιάδης — Αλκιβιάδης δεύτερος Η αυτοεπίγνωσις, το «γνώθι σαυτόν», και βαθύτερον ακόμη η θεωρία του έσω ημών κόσμου τίθεται εις τον Αλκιβιάδην ως αφετηρία και βάσις της εξυψώσεως του ανθρώπου. Αφού πρακτικώς διευκρινισθή ότι χωρίς την αυτοεπίγνωσιν δεν έχομεν ορθήν αντίληψιν του δικαίου και του ωφελίμου, γενικεύεται κατόπιν της αυτοεπιγνώσεως η ιδέα και παρουσιάζεται η εξ αυτής ωφέλεια ως η κατ’ εξοχήν τελειοποιούσα τον άνθρωπον και εξυψούσα προς το θείον. Ούτως αι αντιλήψεις του διαλόγου τούτου είναι ο πυρήν όλης της Νεοπλατωνικής φιλοσοφίας. Ο συναπτόμενος διάλογος «Αλκιβιάδης δεύτερος», αφορμώμενος εκ του ότι προσεύχονται οι άνθρωποι ζητούντες πολλάκις επιβλαβή πράγματα, άγεται εις το ότι αγνοούμεν τι είναι το ωφέλιμον και τι το αγαθόν. Δρ. 2.50

Η μετάφρασις πιστή και φιλολογική υπό του κ. Ν. Καζαντζάκη.

Ίππαρχος — Αντερασταί. Ερευνάται εις τον Ίππαρχον τι είναι η αγάπη του κέρδους και γενικώτερον η τάσις της εκ των άλλων ωφελείας και επικρατήσεως και κατά πόσον είναι αυτή βλαβερά και άδικος. Αφού δε δειχθή η σχετικότης των τοιούτων αντιλήψεων, συμπεραίνεται ως φυσική ροπή η φιλοκέρδεια. — Εις τους «Αντεραστάς» εξετάζεται τι είναι φιλοσοφία και κατά πόσον και πώς αύτη ωφελεί, κατακρίνονται δε οι επιδεικνύοντες απλήν πολυμάθειαν ως σοφίαν Δρ.0.80

Η μετάφρασις φιλολογική και ακριβής υπό του κ. Ε. Ραΐση.

Ερυξίας, Αξίοχος, Αλκυών. Ο «Ευρυξίας» ερευνά τι είναι πλούτος και κατά πόσον είναι ωφέλιμος. — Εις τον «Αξίοχον» γίνεται επισκόπησις της περί ψυχής εσωτέρας πίστεως του ανθρώπου και προβάλλεται εμμέσως η πίστις αύτη εις εκμηδένισιν του φόβου του θανάτου. Εις την «Αλκυόνα» ποιητικώς μετά τινος μυστικισμού διεξηγείται η μεταμορφωτική της ύλης δύναμις της φύσεως. Δρ. 1. —

Η μετάφρασις φιλολογική, πιστή και σαφής υπό του κ. Γ. Μάνεση.

Παρμενίδης. Ο Παρμενίδης και ο Ζήνων υποστηρίζουν δογματικώς την ενιαιότητα του Σύμπαντος, αποδεικνύοντες διά πληθύος μεταφυσικών ισχυρισμών το αδύνατον της πολλαπλότητος των όντων. Ο Σωκράτης όμως δι’ αλλεπαλλήλων ερωτήσεων περιάγει αυτούς εις αντιφάσεις, ώστε να προκύψη βαθύτερον του διαλόγου συμπέρασμα η σχετικότης των ανθρωπίνων γνώσεων και το εσφαλμένον πάσης δογματικής θεωρίας. Δρ. 2. —

Η μετάφρασις φιλολογική, σαφής και περίτεχνος υπό του κ. Σπ. Μελά.

Συμπόσιον ή περί έρωτος. — Εις συμπόσιον εορταστικόν της νίκης του Πλουσίου ποιητού Αγάθωνος αποφασίζουν οι συνδαιτυμόνες να είπη έκαστος εγκώμιον του έρωτος. Τελευταίος ο Σωκράτης ορίζων πρώτον ότι έρως, ως κοινώς εννοείται, είναι επιθυμία του κάλλους, διηγείται διάλογον μετά της φίλης του Διοτίμας· εις την διήγησίν του περιλαμβάνεται ο μύθος περί γενέσεως του Έρωτος, ενέχων υψηλήν και βαθυτέραν μυστικότητα, παρουσιάζων δε τον ερωτικόν πόθον ιδεολογικώς ως φιλοσοφικήν έφεσιν, τάσιν προς ευδαιμονίαν άμα και αθανασίαν. Η απρόοπτος έλευσις του Αλκιβιάδου μεθύοντος και σκώπτοντος μεν φαινομενικώς, αλλά κατ' ουσίαν επαινούντος τον Σωκράτην, παρέχει παραστατικήν βεβαίωσιν της Σωκρατικής ιδεολογίας, την οποίαν συνεχιζομένην διακόπτει εωθινή εισβολή κωμαστών. Δρ. 2.50

Η μετάφρασις καλλιεπής και φιλολογική υπό του κ. Ν. Κουντουριώτου.

Ευθύδημος. Αποτελεί σφοδράν επίθεσιν και επίκρισιν εναντίον των αμφιγνωμιών, των στρεβλών συλλογισμών και της κενότητος των σκέψεων και των γνώσεων των σοφιστών, ιδίως όχι των επιφανών και φιλοσοφούντων, αλλά των κοινών και ρητορευόντων. Υπαινιγμοί εις τον διάλογον τούτον γίνονται περί του Αντισθένους και του Ισοκράτους. Δρ. 1.50

Η μετάφρασις πιστή και σαφής υπό του κ. Α. Χαροκόπου.

Μένων. Από τους πλέον λιτούς των διαλόγων αλλά δεικνύων την ευρύτητα και το πολυσχιδές της πλατωνικής σκέψεως εξετάζων και αναλύων την αρετήν, αν και κατά πόσον είναι εις τον άνθρωπον έμφυτος. Η εν αυτώ μαθηματικώς διατυπουμένη σκέψις, η αλληλουχία και το ακριβές των συλλογιστικών επιχειρημάτων και ο περιορισμός του ζητήματος πλησιάζουν τον διάλογον τούτον εις την λεγομένην ήδη θετικήν φιλοσοφίαν. Δρ. 1.50

Η μετάφρασις φιλολογική και εις ύφος σαφές υπό του κ. Χαρ. Παπαντωνίου.

Φίληβος ή περί ηδονής. — Εις την ερώτησιν πού βασίζεται το αγαθόν, ο μεν Φίληβος απαντά προβάλλων την ηδονήν, ο δε Σωκράτης αντιπροβάλλει την φρόνησιν. Και αφού καταδειχθή ότι δια τον άνθρωπον σημαντικωτέρα είναι η φρόνησις καθό πεπερασμένη και αντιληπτή, συμπεραίνεται ότι ο συνδυασμός φρονήσεως και ηδονής άγει εις το αγαθόν. Δρ. 2.50

Ο «Φίληβος» μετεφράσθη πιστώς και εις ύφος σαφές υπό του κ. Κ. Ζάμπα.

Θεάγης — Περί δικαίου — Περί αρετής. Εις τον Θεάγην ο Πλάτων εξετάζει τι είναι σοφία και αν δύναται αύτη να διδαχθή, θέτει δε ως βάσιν της μορφώσεως και επιδόσεως εκάστου την εσωτερικήν φυσικήν του κλίσιν. Εις τον διάλογον τούτον γίνεται υπό του Σωκράτους εκτενής λόγος περί του γνωστού δαιμονίου αυτού. — Εις τον «περί δικαίου» διερευνάται αν η αντίληψις του δικαίου είναι έμφυτος ή επίκτητος. — Εις τον «περί αρετής», ομοίως σκοπείται αν είναι διδακτή ή όχι η αρετή, και εξάγεται το συμπέρασμα ότι είναι δώρον εκ θείας βουλήσεως προερχόμενον. Δρ. 0.80

Η μετάφρασις φιλολογική και ακριβής υπό του κ. Σ. Λιμπεροπούλου.

ΠΛΑΤΏΝ

Πρωταγόρας. Μετά ωραίαν και ειρωνικήν περιγραφήν των επιδείξεων και των φαντασμένων τρόπων των σοφιστών διεξάγεται συζήτησις μεταξύ του Σωκράτους και του Πρωταγόρα περί αρετής. Eπιδεξίως ο Σωκράτης φέρων εις αδιέξοδον τον σοφιστήν, αποδεικνύει πρώτον ότι η αρετή είναι αυτοδίδακτος, μεταστρέφων δε κατόπιν παρουσιάζει αντιθέτως αυτήν ως αποτέλεσμα γνώσεως. Δρ. 2.

Κριτίας. Αναφερόμενος εις την μυθολογουμένην χώραν Ατλαντίδα, της οποίας παρέχει ποιητικήν και εξόχως παραστατικήν περιγραφήν, διατυπώνει πολιτικόν και κοινωνικόν σύστημα ιδεώδες, συνδυασμόν μοναρχίας και ομοσπονδιακής οργανώσεως. Δρ. 1._

Αι μεταφράσεις του Πρωταγόρα και του Κριτία φιλολογικώς πισταί και εις γλαφυρόν και σαφές ύφος υπό του κ. Α. Χαροκόπου.

Λάχης. Θέτει ως βάσιν της ανατροφής την ανδρείαν, ηθικώς άμα και υλικώς λαμβανομένην. Εξετάζων τι είναι ανδρεία και μη καταλήγων εις ορισμόν, εξάγει εκ τούτου συμπέρασμα ότι θεωρητικώς και απολύτως δεν δύνανται να καθορισθώσιν αι αρεταί. Δρ. 1._

Λύσις. Διάλογος μεταξύ του Σωκράτους και ωραίων εφήβων εν τη παλαίστρα, πραγματευόμενος περί της φιλίας της αρμοζούσης εις τους νέους προς τους πρεσβυτέρους και γενικώτερον περί της φιλίας ως ατομικής και κοινωνικής αρετής. Δρ. 0.80

Ο «Λάχης» και ο «Λύσις» μετεφράσθησαν με κομψόν φιλολογικόν ύφος σαφώς και πιστώς υπό του κ. Α. Καμπάνη.

Απολογία Σωκράτους. Το δράμα της δίκης και καταδίκης του Σωκράτους, κυρίως δε η υπ' αυτού απολογουμένου απλή και σοφή ιστόρησις της ζωής και της διδασκαλίας του, αποτελούσα την εναντίον των κατηγόρων του υπεράσπισιν, περιέχονται εις τον διάλογον τούτον. Δρ. 1.50

Ευθύφρων. Εξετάζει και αναλύει με βαθύτητα φιλοσοφικήν και ελευθερόφρονα το τι είναι οσιότης, ήγουν ευσέβεια, αρετή και νομιμοφροσύνη. Επικρίνων την πρόληψιν και την κατά τύπους και κατά παράδοσιν ευσέβειαν, θέτει ως αφετηρίαν και γνώμονα της αληθούς ηθικής την έμφυτον και κατά συνείδησιν ηθικότητα. Δρ. 1.20

Η «Απολογία Σωκράτους» και ο «Ευθύφρων» μετεφράσθησαν πιστώς, εις ύφος ζωντανόν και καλλίτεχνον υπό του κ. Α. Μωραϊτίδου.

Γοργίας. Συζήτησις του Σωκράτους μετά του διασήμου της αρχαιότητος σοφιστού, του διδάσκοντος ότι η τυπική μόρφωσις — η λεγομένη σήμερον επιστημονική πολυμάθεια — επαρκεί εις ανύψωσιν και ανάδειξιν του ανθρώπου. Θέμα της συζητήσεως είναι αν η ρητορική κατορθώνει να παράσχη την υπεροχήν, τούτο δε αποκρούει ο Σωκράτης, αποδεικνύων ότι αληθής μόρφωσις είναι μόνον η θεμελιουμένη επί της φιλοσοφίας. Δρ.3. —

Η μετάφρασις φιλολογική και σαφής υπό του κ. Αλ. Φιλαδελφέως.

Μενέξενος. Μοναδικός εις το είδος του διάλογος του Πλάτωνος, διότι αποτελών δήθεν εγκώμιον πεσόντων Αθηναίων, συνταχθέν υπό της Ασπασίας, είναι πράγματι λεπτή και ειρωνική σάτυρα της φλυάρου ρητορείας και των ρητόρων της εποχής εκείνης, των οποίων μιμείται με θαυμαστήν τέχνην το ύφος και την παραλογιζομένην σοφιστείαν. Δρ. 1. —

Η μετάφρασις φιλολογικώς πιστή και περίτεχνος μετ' εξηγηματικού προλόγου υπό του κ. Ι. Ζερβού.

Τίμαιος. Αποτελεί σύστημα μεταφυσικής φιλοσοφίας περί γενέσεως του κόσμου και περί φύσεως του ανθρώπου, έχει δε πολλήν συγγένειαν με τας Πυθαγορείους θεωρίας. Ο Τίμαιος αναπτύσσει τας βαθυτάτας εν τω διαλόγω μυστικιστικάς ιδέας «περί κόσμου φύσεως», ο δε Σωκράτης διευκρινίζει, συντελεί εις την ενάργειαν και την παραστατικότητα την ιδιάζουσαν εις το πλατωνικόν ύφος. Δρ. 3. —

Η μετάφρασις φιλολογικώς αρτία και σαφής υπό του κ. Π. Γρατσιάτου.

Ίων, Μίνως, Δημόδοκος, Σίσυφος, Κλειτοφών. Ο πρώτος των διαλόγων τούτων ελέγχει την επιπόλαιον γνώσιν, ορίζει δε εμμέσως εις τι συνίσταται η μερική και η συνολική γνώσις. — Ο «Μίνως» αναφέρεται εις τας περί δικαίου και αρετής γενικάς και σχετικάς αντιλήψεις. — Ο « Δημόδοκος», αφορμώμενος εκ του ερωτήματος αν και παρά τίνων πρέπει να ζητώμεν συμβουλάς, ανάγεται γενικώτερον εις την εξέτασιν του τρόπου και του ποιού της επικτήτου μορφώσεως. — Ο «Σίσυφος» αναλύει τι είναι σκέψις πρακτική και θεωρητική και πόσον είναι ωφέλιμος. Ο «Κλειτοφών» επισκοπών τας ηθικάς αντιλήψεις αποδεικνύει την σχετικότητα αυτών. Δρ.2.

Η μετάφρασις φιλολογική και σαφής υπό του κ. Ν. Καζαντζάκη. Δρ. 2. —

Πολιτεία. Το πρωτοτυπώτερον και πλαστικώτερον των πλατωνικών έργων, αποτελούμενον εκ 10 βιβλίων. Το πρώτον βιβλίον πραγματευόμενον περί δικαιοσύνης είναι αφετηρία διατυπώσεως έπειτα ιδανικού πολιτεύματος. Η οριζομένη ισότης δικαιωμάτων των πολιτών, η διακανόνισις ίσης εργασίας, η κατανομή των πολιτών εις τρεις τάξεις, η εξίσωσις ανδρών και γυναικών, η κοινογαμία και κοινοκτημοσύνη, ο αποκλεισμός των ποιητών, ο περιορισμός της αυξήσεως του πληθυσμού, αι πρωτόρρυθμοι γενικαί περί του κοινωνικού και του αστικού δικαίου αρχαί, συνδυαζόμεναι εις οργανικόν σύστημα εις την «Πολιτείαν» του Πλάτωνος, υπήρξαν αφετηρίαι πλείστων φιλοσοφικών, κοινωνιολογικών και πολιτικών θεωριών. Ώστε και από της απόψεως ταύτης είναι εκ των σημαντικωτέρων δημιουργημάτων της ανθρωπίνης σκέψεως. Δρ. 6. —

Η μετάφρασις πιστή, σαφής και γλαφυρά υπό του κ. I. Ν. Γρυπάρη.

Νόμοι και Επινομίς. Το ωριμώτερον και πραγματικώτερον του Πλάτωνος, εις 12 βιβλία. Ο διάλογος, εις τον οποίον δεν παρουσιάζεται πλέον διδάσκων ή ελέγχων ο Σωκράτης, αλλά κάποιος ανώνυμος Αθηναίος, ήτοι ο Πλάτων, διεξάγεται εις μιας ημέρας πορείαν από Κνωσού μέχρι του άντρου του Διός. Μετέχουσι δε αυτού ο Μέγιλος, Λακεδαιμόνιος, και ο Κλεινίας, Κρης, ήτοι αντιπρόσωποι των δύο περιφήμων αρχαίων πολιτευμάτων. Περιγραφαί χαρακτήρων και επεισόδια και προσωποποιίαι δεν υπάρχουν, έκαστος δε των διαλεγομένων παρίσταται απλώς ως εκπροσωπών ωρισμένην θεωρίαν, ίνα διατυπωθή τελικώς η ώριμος φιλοσοφική αντίληψις του Πλάτωνος εις πολιτικόν σύστημα επιδεκτικόν εφαρμογής και πραγματοποιήσεως. — Η προσηρτημένη «Επινομίς» αποτελεί συνέχειαν των «Νόμων» και ενιαχού επεξήγησιν αυτών. Δρ. 8. —

Η μετάφρασις φιλολογική και σαφής υπό του κ. Κ. Ζάμπα.

Επιστολαί και όροι. Αι υπό της αρχαιότητος ήδη αποδιδόμεναι εις τον Πλάτωνα επιστολαί αναφερόμεναι εις τας φιλοσοφικάς αυτού αντιλήψεις και παρέχουσαι λεπτομερείας περί του βίου του. — Μετά των επιστολών συνεξεδόθησαν οι «Όροι», ήτοι ερμηνεία των ειδικών λέξεων και φιλοσοφικών όρων, των εις χρήσιν υπό του Πλάτωνος. Δρ. 2. —

ΗΡΟΔΟΤΟΣ

Πατήρ της Ιστορίας ωνομάσθη ο Ηρόδοτος, του οποίον η πιστοποιηθείσα εξ άλλων πηγών ακρίβεια της αφηγήσεως αμιλλάται προς την γοητείαν τον ύφους.

Μούσαι. είναι το θαυμάσιον έργον, το ιστορούν την ζωήν των αρχαίων Ασιατικών εθνών, των βαρβάρων λαών, της Αιγύπτου και της Ελλάδος. Οι εθνικοί και θρησκευτικοί μύθοι, αι περιγραφαί τόπων, ηθών και εθίμων και ποικίλα επεισόδια, παρεμβαλλόμενα, παρέχουν άφθαστον χάριν εις το βιβλίον, του οποίου τα εννέα τεύχη ωνόμασαν διά τούτο οι αρχαίοι με τα ονόματα των εννέα Μουσών. Τόμοι 4. Δρ. 12. —

Η μετάφρασις υπό Α. Σκαλίδου, επιθεωρηθείσα υπό του κ. I. Ζερβού.

ΘΟΥΚΥΔΙΔΗΣ

Η αμερόληπτος ακρίβεια, η κριτική βαθύνοια, η συντομία του λόγου και η αδρότης του νοήματος ανέδειξαν τον Θουκυδίδην κορυφαίον ιστορικόν του κόσμου.

Πελοποννησιακός πόλεμος είναι η θαυμασία ιστορία του εμφυλίου μακρού πολέμου των Ελλήνων, αποτέλεσμα του οποίου υπήρξεν η ανεπανόρθωτος εξασθένισις της Ελλάδος. Ανατρέχων εις τα απώτατα αίτια ο Θουκυδίδης εξηγεί τα της αναπτύξεως του Ελληνισμού από των αρχαιοτάτων χρόνων, περιγράφει την σύστασιν και την ζωήν των καθέκαστα πολιτειών, παρέχει δε συγχρόνως ούτως αρτίαν εικόνα της εθνικής των Ελλήνων ζωής. Τόμοι 4. Δρ. 10

Η μετάφρασις πιστή υπό του κ. Ι. Ζερβού.

ΔΗΜΟΣΘΕΝΗΣ

Ο Δημοσθένης κρίνεται ως ο μεγαλύτερος του κόσμου ρήτωρ και οι λόγοι του είναι το τελειότερον υπόδειγμα ρητορικής τέχνης. Δυνατοί και ακριβείς την φράσιν, ακαταμάχητοι εις επιχειρήματα, είναι καλλιτεχνήματα σκέψεως και φράσεως.

Ο περί του στεφάνου λόγος. είναι απολογία του πολιτικού του βίου. Τόσον δε πλούτον εις εξάρσεις και ρητορικά τεχνάσματα περιέχει, ώστε δύναται ναποτελεσθή εξ αυτού αρτία διδασκαλία της ρητορικής. Δρ. 2. —

Οι τρεις Ολυνθιακοί. είναι φανέρωσις της πολιτικής του Φιλίππου και επίκρισις της αδρανείας των Αθηναίων. Κρίνονται ως οι κατ' εξοχήν πολιτικοί λόγοι του Δημοσθένους. Δρ. 1. —

Οι τέσσαρες Φιλιππικοί αποτελούν δριμυτάτην επίθεσιν κατά του Φιλίππου και πρόκλησιν εις άμεσον κατ' αυτού ενέργειαν προς σωτηρίαν της Ελλάδος. Δρ. 1.50

Αι μεταφράσεις ακριβείς, διατηρούσαι κατά το δυνατόν την δύναμιν και την ανθηρότητα του πρωτοτύπου, έγιναν υπό του κ. Ν. Γκινοπούλου.

ΘΕΟΦΡΑΣΤΟΣ. Το κατ' εξοχήν ηθογραφικόν και ψυχολογικό τούτο έργον του φιλοσόφου συγγραφέως, απομείναν έκτοτε πρότυπον εις το είδος του. Αποτελεί περιγραφήν και σάτυραν κοινωνικών και ατομικών κακιών και ελαττωμάτων. Δρ 1. —

Η μετάφρασις πιστή και γλαφυρά υπό του κ. Μ. Σιγούρου.

ΟΜΗΡΟΣ

Το μέγιστον και ανυπέρβλητον ποιητικόν μνημείον της παγκοσμίου σκέψεως αποτελούν αι δύο θαυμασταί εποποιίαι Ιλιάς και Οδύσσεια του Ομήρου. Ό,τι παρήγαγαν οι αρχαίοι της Ανατολής πολιτισμοί εις γνώσιν, εις θρησκευτικάς δοξασίας και μύθους και σύμβολα, εις ηθικάς αντιλήψεις και εις δημιουργήματα τέχνης, πολλαπλασιασθέντα εκ της πλουσίας Ελληνικής διανοήσεως και διυλισθέντα δια της καθαράς και λεπτής Ελληνικής αισθητικής, απέληξαν εις τον Όμηρον ως απόσταγμα ποιήσεως, πλαστικότητος και κάλλους. Ούτως απετελέσθησαν αι δύο εποποιίαι, πηγαί αστείρευτοι πάσης τέχνης, πρότυπα ιδεώδη και άφθαστα πάσης ποιήσεως.

Ιλιάς. Το κυρίως ηρωικόν έπος, ορμώμενον από της έριδος Αγαμέμνονος και Αχιλλέως, ιστορεί όλα τα κατόπιν και επεισοδιακώς όλα τα πρότερον συμβάντα του Τρωικού πολέμου. Θεοί, ήρωες, παραδόσεις, περιπέτειαι, περιγραφαί αποτελούν εις την Ιλιάδα κόσμον κινούμενον και ζώντα με όλην την ενάργειαν της αληθείας μέσα εις το φως εξόχου ποιήσεως.

ΤΕΥΧΟΣ Α'. Αι έξ πρώται ραψωδίαι: Α. Λοιμός — μήνις — Β. Όνειρος — Βοιωτία ή κατάλογος νέων — Γ. Όρκοι. Τειχοσκοπία. Αλεξάνδρου και Μενελάου μονομαχία — Δ. Ορνίων σύγχυσις. Αγαμέμνονος επιπώλησις — Ε. Διομήδους αριστεία — Ζ. Έκτορος και Ανδρομάχης ομιλία. Δρ. 1.50

ΤΕΥΧΟΣ Β'. Αι έξ επόμεναι ραψωδίαι: Η. Έκτορος και Αίαντος μονομαχία. Νεκρών αναίρεσις — Θ. Κόλος μάχη — Ι. Πρεσβεία προς Αχιλλέα, Λιταί — Κ. Δολώνεια — Λ. Αγαμέμνωνος αριστεία — Μ. Τειχομαχία. Δρ. 1.50

ΤΕΥΧΟΣ Γ'. Αι έξ επόμεναι ραψωδίαι: Ν. Μάχη επί ταις ναυσίν — Ξ. Διός απάτη — Ο. Παλίωξις παρά των νεών — Π. Πατρόκλεια — Ρ. Μενελάου αριστεία. — Οπλοποιία. Δρ. 1.50

ΤΕΥΧΟΣ Δ'. Αι έξ τελευταίαι ραψωδίαι Τ. Μήνιδος απόρ[;;;;]. — Υ. Θεομαχία — Φ. Μάχη παραποτάμιος — Χ. Έκτορος αναίρεσις — Ψ. Άθλα επί Πατρόκλω — Ω. Έκτορος λύτρα. Δρ. 1.50

Η μετάφρασις ρυθμική, σαφής και πιστή υπό του κ. Ιω. Ζερβού.

ΟΔΥΣΣΕΙΑ Το πολυσύνθετον και πολυμερές έπος, το ιστορούν την δεκαετή περιπλάνησιν του Οδυσσέως μετά τον Τρωικόν πόλεμον. Οι πολιτισμοί, αι θρησκείαι, αι ιστορίαι, τα ήθη των τότε και των μυθολογουμένων λαών περιλαμβάνονται και περιπλέκονται εις την θαυμασίαν περιπετειώδη ποιητικήν αφήγησιν.

ΤΕΥΧΟΣ Α' Αι έξ πρώται ραψωδίαι: Α. Θεών αγορά. Αθηνάς παραίνεσις προς Τηλέμαχον — Β. Ιθακησίων αγορά. Τηλεμάχου αποδημία. — Γ. Τα εν Πύλω — Δ. Τα εν Λακεδαίμονι — Ε. Οδυσσέως σχέδια — Ζ. Οδυσσέως άφιξις εις Φαίακας. Δρ. 1.50

ΤΕΥΧΟΣ Β' Αι έξ επόμεναι ραψωδίαι: Η. Οδυσσέως είσοδος προς Αλκίνουν — Θ. Οδυσσέως σύστασις προς Φαίακας. — Ι. Αλκίνου απόλογοι, Κυκλώπεια — Κ. Τα περί Αιόλου και Λαιστρυγόνων και Κίρκης — Λ' Νέκυια — Μ. Σειρήνες, Σκύλλα, Χάρυβδις, βόες Ηλίου. Δρ. 1.50

ΤΕΥΧΟΣ Γ' Αι έξ επόμεναι ραψωδίαι: Ν. Οδυσσέως απόπλους παρά Φαιάκων και άφιξις εις Ιθάκην — Ξ. Οδυσσέως προς Εύμαιον ομιλία — Ο. Τηλεμάχου προς Εύμαιον άφιξις — Π. Τηλεμάχου αναγνωρισμός Οδυσσέως — Ρ. Τηλεμάχου επάνοδος εις Ιθάκην — Σ. Οδυσσέως και Ίρου πυγμή. Δρ. 1.50

ΤΕΥΧΟΣ Δ' Αι έξ τελευταίαι ραψωδίαι: Τ. Οδυσσέως και Πηνελόπης ομιλία. Αναγνωρισμός υπό Ευρυκλείας — Υ. Τα προ της μνηστηροφονίας — Φ. Τόξου θέσις — Χ. Μνηστηροφονία — Ψ. Οδυσσέως υπό Πηνελόπης αναγνωρισμός — Ω. Σπονδαί. Δρ. 1.50

Η μετάφρασις έμμετρος, σαφής και πιστή υπό Ιακ. Πολυλά.

ΘΕΟΚΡΙΤΟΣ

Ο πλησιέστερος εις ημάς και συγγενέστερος αρχαίος ποιητής, υμνητής του έρωτος και της φύσεως, του οποίου το έργον εν συνόλω έχει πολλάς ομοιότητας και αναλογίας με την δημοτική μας ποίησιν.

Ε Ειδύλλια. Τα σωζόμενα πονήματά του, βουκολικά, ερωτικά και άλλα, διαπνέονται από ζωήν και χάριν, παρέχοντα δε ζωντανήν εικόνα του αρχαίου βίου παρουσιάζουν και καταπληκτικήν νεωτεριστικότητα.

Η μετάφρασις έμμετρος, και αρτίως αρμονική υπό του κ. Ι. Πολέμη. Δρ. 2. —

ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ Ο πολυσχιδέστερος κ' εγκυκλοπαιδικώτερος των φιλοσόφων, του οποίου το έργον υπήρξε και η βάσις όλης της νεωτέρας επιστήμης και φιλοσοφίας.

Ηθικά Νικομάχεια. είναι το νεωτεριστικόν έργον του, εις το οποίον εξετάζονται, αναλύονται και διατυπούνται από θεωρητικής συνάμα και πρακτικής απόψεως αι αρχαί της κοινωνικής και της ατομικής ηθικής. Δρ. 5

Η μετάφρασις φιλολογική και σαφής υπό του κ. Κ. Ζάμπα.

Περί ψυχής. Εις το περιλάλητον τούτο έργον διετύπωσεν ο Αριστοτέλης τας μεταφυσικάς περί ψυχής θεωρίας του, βασιζομένας επί των δεδομένων του φυσικού κόσμου και του ορθού λόγου. Υπήρξαν δε αύται αφετηρία πλείστων εκ των νεωτέρων μεταφυσικών συστημάτων. Δρ. 3. —

Μικρά Φυσικά. Τα πορίσματα των προ αυτού φυσικών και φιλοσόφων, μάλιστα δε τα εξαγόμενα της κολοσσαίας αυτού προσωπικής εργασίας διετύπωσεν ο Αριστοτέλης εις το έργον τούτο, βαθύ και διαφωτιστικόν των τότε φυσικών και βιολογικών γνώσεων. Δρ. 3. —

Τα «Περί Ψυχής» και τα «Μικρά Φυσικά» με φιλολογικήν ακρίβειαν, καλλιέπειαν και σαφήνειαν μετέφρασεν ο κ. Π. Γρατσιάτος.

Αθηναίων Πολιτεία. Ιστορία πολιτική και πολιτειακή των Αθηνών, η κυριωτέρα της μεγάλης «περί πολιτευμάτων» συγγραφής του Αριστοτέλους. Θαυμάζεται εν αυτή η λιτότης, και η τάξις της συγγραφής, παρεχούσης πλείστας πολιτειακάς μελέτας. Δρ. 3. —

Η μετάφρασις με αποκατάστασιν του ελλείποντος κειμένου και με εισαγωγήν περί του βίου και του έργου του Αριστοτέλους υπό του κ. Ι. Ζερβού.

ΞΕΝΟΦΩΝ

Λαξευτής του λόγου, υπερέχων εις σαφήνειαν, λιτότητα και περιγραφικότητα ο Ξενοφών αποτελεί το υπόδειγμα της Αττικής καλλιεπείας και είναι είς των μεγαλυτέρων ιστορικών και ηθικολόγων της παγκοσμίου φιλολογίας.

Τα Απομνημονεύματά του είναι η περίληψη της διδασκαλίας του Σωκράτους, περιέχουν δε κυρίως τας ηθικάς αντιλήψεις του μεγάλου φιλοσόφου. Δρ. 2.50

Η μετάφρασις υπό του κ. Κ. Βάρναλη.

Κύρου Ανάβασις. Ιστορία της εκστρατείας του νεωτέρου Κύρου και ιδίως η αφήγησις της επιστροφής των δέκα χιλιάδων Ελλήνων υπό την στρατηγίαν του Ξενοφώντος. Η περιγραφή των χωρών και των λαών της Ασίας ενισχύει την ζωηρότητα και το ενδιαφέρον της ιστορικής αφηγήσεως. Δρ. 5. —

Η μετάφρασις αρτία υπό του κ. Δ. Αναστασοπούλου του Αθηναίου.

ΕΠΙΚΤΗΤΟΣ

Εγχειρίδιον. Αι περί κόσμου, περί ανθρώπου, περί ηθικής γνώμαι του επιφανούς στωικού φιλοσόφου συνεκεντρώθησαν εις το έργον τούτο. Δρ. 0.80

Η μετάφρασις αριστοτεχνική υπό του κ. Α. Καμπάνη.

90 ΔΡΑΧ. ΒΙΒΛΙΑ ΑΓΟΡΑΖΕΤΕ ΠΛΗΡΩΝΟΝΤΕΣ ΑΝΑ 5 ΔΡ. ΚΑΤΑ ΜΗΝΑ

ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΣ

Ο μέγιστος μ.Χ. Έλλην συγγραφεύς και φιλόσοφος. Οι «Παράλληλοι βίοι» του είναι βιογραφίαι, καθ' ας εις έκαστον Έλληνα αντιπαραβάλλεται ο αντιστοιχών κατά χαρακτήρα, δράσιν και περιπετείας Ρωμαίος· είναι δε φιλοσοφικαί, ηθικολογικαί, διδακτικαί και μάλιστα πηγαί πολυτιμόταται της ιστορίας. Τα ανέκδοτα, η ζωηρότης της παραστάσεως, η ενάργεια της περιγραφής, αι σκέψεις, η εμβριθής κρίσις, καθιστώσαι τους «Παραλλήλους Βίους» μελέτην τερπνήν και μορφωτικήν.

Θησεύς — Ρωμύλος — Λυκούργος — Νουμάς. — Ο ήρως των Αθηνών παραβάλλεται προς τον ιδρυτήν της Ρώμης. Και ο νομοθέτης της Σπάρτης Λυκούργος προς τον Ρωμαίον Νουμάν. Τόμος Α'. Δρ. 3.

Σόλων — Ποπλικόλας, Θεμιστοκλής — Κάμιλλος, Περικλής — Φάβιος Μάξιμος. — Ο νομοθέτης των Αθηνών αντικρύζεται προς τον μεταρρυθμιστήν Ποπλικόλαν. Ο δε νικητής των Περσών Θεμιστοκλής προς τον Κάμιλλον. Τέλος ο πολιτικός Περικλής προς τον συνετόν πολιτικόν της Ρώμης Φάβιον Μάξιμον. Τόμος Β'. Δρ. 3. —

Αλκιβιάδης — Κοριολανός, Τιμολέων — Αιμίλιος Παύλος, Πελοπίδας — Μάρκελλος. — Ο επιτήδειος και αλλοπρόσαλλος Αθηναίος συγκρίνεται προς τον ικανόν, αλλά πολεμήσαντα την πατρίδα του Κοριολανόν. Ο ενάρετος δε Τιμολέων προς τον αγαθόν στρατηγόν της Ρώμης. Και των Θηβών ο υπερασπιστής παραβάλλεται προς τον Μάρκελλον. Τόμος Γ'. Δρ. 3. —

Αριστείδης — Κάτων, Φιλοποίμην — Φλαμινίνος, Πύρρος — Μάριος. — Ο Αριστείδης τίθεται παράλληλος προς τον Κάτωνα. Ο τελευταίος της Ελλάδος στρατηγός προς τον Φλαμινίνον. Και ο ηρωικός Πύρρος προς τον στρατηγόν Μάριον. Τόμος Δ'. Δρ. 3. —

Λύσσανδρος — Σύλλας, Κίμων — Λούκουλος, Νικίας — Κράσσος. — Ο κακώς αποθανών βασιλεύς της Σπάρτης παραβάλλεται προς τον ομότυχον Σύλλαν. Ο Αθηναίος Κίμων προς τον ομοίως παραγνωρισθέντα στρατηγόν Λούκουλλον. Και ο δυστυχήσας στρατηγός Νικίας προς τον Κράσσον. Τόμος Ε. Δρ. 3. —

Σερτώριος — Ευμένης, Αγησίλαος — Πομπήιος. — Η από μικρών ανύψωσις εις μεγάλα του Σερτωρίου και του Ευμενούς παραλληλίζονται. Ομοίως του Αγησιλάου και του ενδόξου Πομπηίου η πρώτη λαμπρά τύχη και η κατόπιν συμφορά. Τόμος ΣΤ' Δρ. 3. —

Αλέξανδρος — Ιούλιος Καίσαρ, Φωκίων — Κάτων. — Οι δύο μέγιστοι και δυναστικοί της Ελλάδος και της Ρώμης στρατηγοί παραλληλίζονται. Εις τους επομένους δύο βίους ο Φωκίων συγκρίνεται προς τον Κάτωνα. Τόμος Ζ'. Δρ. 3. —

Άγης και Κλεομένης — Τιβέριος και Γάιος Γράκχος, Δημοσθένης — Κικέρων. — Οι δύο αναμορφωταί της Σπάρτης αντιπαραβάλλονται προς τους δύο Ρωμαίους. Και ο υπέροχος Δημοσθένης προς τον μεγάλον της Ρώμης ρήτορα. Τόμος Η' Δρ. 3. —

Αρταξέρξης — Δημήτριος, Ο πολιτικός των Περσών βασιλεύς παραλληλίζεται προς τον Δημήτριον. Έπεται δε μόνος ο βίος του Αντωνίου. Τόμος Θ'. Δρ. 3. —

Δίων — Βρούτος, Άρατος — Γάλβας, Όθων. — Ο περιπετειώδης βίος του Συρακουσίου Δίωνος παραβάλλεται προς τον βίον του Βρούτου. Του δε στρατηγού των Αχαιών Αράτου προς τον του αυτοκράτορος Γάλβα. Έπεται δε ο βίος του αυτοκράτορος Όθωνος. Τόμος Γ. Δρ. 3. —

Το όλον έργον τόμοι δέκα Δρ. 30. —

ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΗ ΚΑΙ KOIΝΩΝΙΟΛΟΓΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΦΕΞΗ Εκδιδομένη υπό την διεύθυνσιν του Δρος I. ΖΕΡΒΟΥ

E. Haeckel Η καταγωγή του ανθρώπου Μετ. Α. Φαρμακοπούλου

Εμβριθής ερμηνευτής και εκλαϊκευτής της Δαρβινίου θεωρίας της εξελίξεως ο Χαίκελ εξετάζει εις το βιβλίον του τούτο και αναλύει τα της εξελίξεως του ζωικού βασιλείου μέχρι του ανθρώπου και τους σταθμούς της προόδου αυτού μέχρι του σημερινού τύπου. Δρ. 2. —

J. Loubboor Πώς να ζήτε Μετ. Θ. Φλωρά

Είναι έν από τα χρησιμότερα και τερπνότερα σοβαρά βιβλία διά κάθε αναγνώστην. Αφηγηματικόν, μεστόν ωφελίμων γνωμών φιλοσοφικών και εμπειρικών, με ανέκδοτα και με συμπερασματικήν σκέψιν απηρτισμένον, αποτελεί πρακτικόν οδηγόν της χρησιμοποιήσεως της ζωής. Δρ. 8. —

Η θεωρία της συγκινήσεως W. James Μετ. Ν. Καζαντζάκη

Θεμελιώδης ενέργεια του ανθρωπίνου οργανισμού είναι η συγκίνησις, ήτοι αφ' ενός η εκ του εξωτερικού κόσμου αίσθησις και αντίληψις και αφ’ ετέρου η υποκειμενική διαμόρφωσις και φανέρωσις, από των πλέον στοιχειωδών και κοινών συγκινήσεων μέχρι των πλέον συνθέτων και τελειοτέρων. Τοιουτοτρόπως εξετάζων και αναλύων την συγκίνησιν ο Τζέιμς παρέχει πρωτοτύπως και διαφωτιστικώς ιδίαν θεωρίαν φυσιολογικής ψυχολογίας. Δρ. 3

Fr. Paulhan Η ηθική της ειρωνείας Μετ. Χ. Δαραλέξη

Μετά φιλοσοφικήν επισκοπήσιν των ανθρωπίνων σκέψεων και των κοινωνικών σχέσεων, επί τη βάσει δε της φυσιολογικής ψυχολογίας εξετάζει το βιβλίον τούτο και αναλύει την ειρωνείαν ως σκέψιν και ως έκφρασιν και χαρακτηρίζει την ηθικήν και την ανήθικον όψιν αυτής εις τας καθημερινάς εκδηλώσεις και εις τας καλλιτεχνικάς και γενικωτέρας μορφάς αυτής. Δρ. 8.—

K. Dastre Η ζωή και ο θάνατος Μετ. Στρατηγοπούλου

Από βιολογικής και φιλοσοφικής απόψεως εξετάζεται και εξηγείται το φαινόμενον της ζωής και το εναλλάσσον φαινόμενον του θανάτου εις τον ενόργανον κόσμον, ιδίως δε εις τον άνθρωπον. Η έκθεσις και εξέλεγξις όλων των σχετικών θεωριών, τα κρατήσαντα εκάστοτε δόγματα, τα δεδομένα της ζωικής ιστορίας, τα εκ της χημείας και γενικώς εκ της επιστήμης συμπεράσματα παρατίθενται παράλληλα με την παρεχομένην θεμελιώδη δι’ επιστημονικών τρόπων εξήγησιν της ζωής και του θανάτου. Δρ. 4. —

Gast. Danville Η ψυχολογία του έρωτος Μετ. Χ. Δαραλέξη

Επιστημονική αλλά και ποιητικά διατυπωμένη εξήγησις του ανθρωπίνου έρωτος εις όλας τας εκδηλώσεις αυτού δίδεται διά του έργου τούτου, που περιέχει συνάμα ό,τι διά τον έρωτα εγνωμάτευσεν η φιλοσοφία, η ποίησις και η επιστήμη από της αρχαιότητος μέχρι σήμερον. Συμπέρασμα δε προκύπτει ότι ο έρως είνε φυσική και όχι ανώμαλος, υπερτέρα και όχι έκφυλος λειτουργία της ζωής. Δρ. 3. —

Tolstoi Η νέα ζωή Μετ. Σ. Φραγκοπούλου

Το πλέον ριζοσπαστικόν κοινωνιολογικόν έργον του Τολστόη είναι «Η νέα ζωή» που εξετάζει με ζοφερά χρώματα τας σημερινάς κοινωνίας, εικονίζει θαυμαστά την αθλιότητα των εργατικών τάξεων, βαίνουσαν από του κακού εις το χειρότερον, διδάσκει δε την απλοποίησιν των κοινωνικών συνθηκών και τον φυσικόν και αγροτικόν βίον ως το μόνον μέσον σωτηρίας από της αθλιότητος. Δρ. 2.50

B. Dangennes Η θέλησις Μετ. Η. Οικονομοπούλου

Ό,τι σχετικόν με την άσκησιν και την ενίσχυσιν της θελήσεως και όσα είνε τα εξ αυτής ωφελήματα του ατόμου και της κοινωνίας, περιελήφθησαν εις το βιβλίον τούτο. Μεθοδικά ταξινομημέναι και ερμηνευμέναι, με αφηγηματικότητα δε και χάριν, παρετέθησαν αι περί θελήσεως γνώμαι αρχαίων και νέων σοφών μαζί με τα διδάγματα της κοινωνικής πείρας. Δρ. 3. —

John Gaird Η φιλοσοφία της θρησκείας Μετ. Π. Γρατσιάτου

Η επιστημονική και μεταφυσική δικαιολογία της θρησκείας επί τη βάσει της ανέκαθεν σκέψεως της ανθρωπότητος και σύμφωνα με τας νεωτέρας γνώσεις διατυπούται σαφώς και μεθοδικώς εις το φιλοσοφικόν τούτο έργον, θεωρούμενον υπό της κριτικής ως κλασσικόν εις το είδος του. Δρ. 8. —

Ιω. Ζερβού Ιστορία της Ιδέας

Η εξέλιξις των ανθρωπίνων ιδεών, θεολογικώς, μεταφυσικώς και επιστημονικώς και τα εξαγόμενα των ιδεών τούτων εις θρησκευτικάς πίστεις, εις ηθικά δόγματα και εις τας άλλας κοινωνικάς εφαρμογάς διατυπώνονται εις τα δύο βιβλία του έργου — τον Γαβατάμαν και τον Αστάρην — περιληπτικώς και κατά τρόπους μεταφορικούς, χωρίς να παραβλεφθή εκ τούτου η ακρίβεια. Ως συνάθροισμα και ολοκλήρωσις των ιστορουμένων ιδεών προκύπτει τέλος κεντρική φιλοσοφική ιδέα, εξηγούσα, συναρμόζουσα και ενώνουσα όλας τας ανέκαθεν κοινωνικάς πίστεις και φιλοσοφικάς δοξασίας. Δρ. 4. —

E. Haeckel Ο Μονισμός Μετ. Α. Φαρμακοπούλου

Εξετάζον από βιολογικής απόψεως και ιδίως σύμφωνα με την κρατούσαν θεωρίαν της εξελίξεως ο Χαίκελ την κίνησιν, την σύνθεσιν και την ανάπτυξιν της ύλης παρουσιάζει τον Μονισμόν, ήτοι την απλήν και εξ ενός στοιχείου σύστασιν της ύλης ως την μόνην πραγματικών και εναργώς αληθή φιλοσοφικήν περί του κόσμου αντίληψιν. Δρ. 2. —

V. Hugo Φιλοσοφία και φιλολογία Μετ. Γερ. Βουτσινά

Με oξυδέρκειαν και με δύναμιν εις ύφος εναργές και ποιητικόν ο Ουγκώ διερευνά εις αυτό το έργον του την παγκόσμιον σκέψιν ως προς την καλλιτεχνικήν ιδίως εκδήλωσιν αυτής. Η ανάλυσις του έργου του Αισχύλου κατά συμπαραβολήν με το έργον του Σαίξπηρ εκτεινόμεναι περιλαμβάνουν γενικήν επισκόπησιν του αρχαίου ιδεώδους και του νεωτέρου. Δρ. 2.50

John Lubbock Αι απολαύσεις της ζωής Μετ. Α. Μαρπουτσόγλου

Αισιόδοξος ο συγγραφεύς εξετάζει τα αγαθά και τα δεινά, τας ευτυχίας και τας συμφοράς της ζωής, παρουσιάζων δε μέγα το πλεόνασμα των απολαύσεων, διδάσκει πώς και εις τας ταλαιπωρίας ακόμη να ευρίσκωμεν την απόλαυσιν και να κατορθώνωμεν την αποσόβησιν ή ελάττωσίν των. Δρ. 3. —

Richard Ο Σοσιαλισμός Μετ. Η. Οικονομοπούλου

Μελέτη της ιστορίας του σοσιαλισμού, έκθεσις περιληπτική των νεωτέρων σοσιαλιστικών συστημάτων και των εφαρμογών των, ιδίως δε εξέλεγξις αυτών σύμφωνα με τας αντιλήψεις της συγχρόνου οικονομολογικής επιστήμης είναι το έργον τούτο, το οποίον παρέχει ιδίως πολλάς και πολυτίμους περί του σοσιαλισμού γνώσεις και πληροφορίας. Δρ. 3. —

Pappalardo Η Τηλεπάθεια Μετ. Α. Καμπάνη

Όλα τα φαινόμενα παλαιά και νέα, όσα εξηκριβώθησαν σχετικά με την εξ αποστάσεως αίσθησιν, ήτοι τα φαινόμενα της τηλεπαθείας ή άλλως λεγομένης έκτης αισθήσεως, συνάμα δε και όλας τας διατυπουμένας υπό διαφόρων υποθέσεις προς εξήγησιν του φαινομένου, συνεκέντρωσεν ο συγγραφεύς μεθοδικά εις το βιβλίον αυτό, ώστε η ανάγνωσίς του παρέχει σαφή ιδέαν του τι είναι και πώς κρίνεται σήμερον η τηλεπάθεια. Δρ. 2.50

Rousseau Περί της ανισότητος των ανθρώπων Μετ. Α. Καμπάνη

Είναι το τολμηρότερον έργον του Ρουσσώ, περιέχον περιληπτικώς τας φιλοσοφικάς του ιδέας όπως ανεπτύχθησαν εις το «Κοινωνικόν Συμβόλαιον», εις τας «Εξομολογήσεις» του κ.τ.λ. Υποστηρίζει ότι τα δεινά της ανισότητος προέκυψαν εκ του πολιτισμού και υποδεικνύει την επαναστροφήν του ανθρώπου εις την αρχέγονον κατάστασιν. Δρ. 3. —

Rousseau Κοινωνικόν συμβόλαιον Μετ. Ι. Ζερβού

Βασιζόμενος ο Ρουσσώ εις την ιδέαν ότι αι κοινωνίαι εσχηματίσθησαν βαθμηδόν και με το να συμβληθούν μεταξύ των οι άνθρωποι, εξετάζει κατά πόσον το Κοινωνικόν αυτό Συμβόλαιον είναι διατηρήσιμον και δίκαιον ή δικαιοφανές. Και καθ' όσον οι πλειότεροι άνθρωποι αδικούνται από τους ολίγους κρίνει ο Ρουσσώ ως δικαίαν την επανάστασιν. Από κοινωνιολογικής απόψεως το Κοιν. Συμβόλαιον είναι σπουδαιότατον έργον, ιστορικώς δε υπήρξεν η κυριωτέρα θεωρητική διδασκαλία της Γαλ. Επαναστάσεως. Δρ. 3. —

Schopenhauer Συγγραφείς και Ύφος Μετ. Α. Ζάρκου

Ο μέγας της Γερμανίας νεώτερος φιλόσοφος, βαθύς και πρωτότυπος, υπερέχει συνάμα και εις κομψότητα ύφους. Εις την σειράν δε των έργων του, των υπό τίτλον «Πάρεργα και Παραλειπόμενα» περιέλαβε το υπό τον άνω τίτλον σύγγραμμα, όπου με διαύγειαν φιλοσόφου και πείραν μεγάλου καλλιτέχνου ορίζει τους κανόνας του καλού ύφους, τους τρόπους της διατυπώσεως των ιδεών και εν γένει της συγγραφής, επιτίθεται δε δριμύτατα εναντίον των διαστροφέων της γλώσσης και των κενολόγων καλλιτεχνών. Δρ. 3. —

200 ΔΡΑΧ. ΒΙΒΛΙΑ ΑΓΟΡΑΖΕΤΕ ΠΛΗΡΩΝΟΝΤΕΣ ΑΝΑ 10 ΔΡ. ΚΑΤΑ ΜΗΝA

Th. Ribot Αι ασθένειαι της προσωπικότητος Μετ. Π. Ψηλορείτη

Αι μελέται του επιφανούς φυσιολόγου και ψυχολόγου κ. Ριμπώ περί της ατομικότητος ήτοι περί του πώς η προσωπικότης εσχηματίσθη εις τον άνθρωπον, πώς λειτουργεί, πώς σχετίζεται με τον εσώτερον οργανισμόν, ήτοι τον νουν, και πώς με τον εξωτερικόν, ήτοι το σώμα, και πώς ευρίσκεται μέσα εις το αντικειμενικόν περιβάλλον, συγκεντρούνται εις το έργον τούτο. Συνάμα δε καθορίζεται έως πού υπάρχει φυσιολογική ενέργεια του προσώπου και από πού αρχίζει αύτη να γίνεται νοσηρά. Ώστε εν συνόλω τα έργον είναι φυσιολογική φία διαλευκαίνουσα και εξηγούσα κυριώτατα ηθικά και ψυχικά φαινόμενα. Δρ. 3

Th. Ribot Αι ασθένειαι της βουλήσεως. Μετ. Π. Ψηλορείτη

Το σπουδαιότερον κεφάλαιον της ψυχολογίας είναι το περί βουλήσεως. Η βούλησις αληθινά είναι η αφετηρία οιασδήποτε ενεργείας και εκδηλώσεως του ανθρώπου, συναφής με την νόησιν, επιδρώσα επ' αυτής και υφισταμένη την επίδρασίν της. Ειδικεύων τας ψυχολογικάς μελέτας του ο κ. Ριμπώ εξηγεί εις «τας Ασθενείας της βουλήσεως» πώς μορφώνεται κληρονομικώς και προσωπικώς η θέλησις, πώς εξωτερικεύεται κάθε της ενέργεια και πώς επιδρά εις την πνευματικήν παραγωγήν, εις την ψυχικήν φανέρωσιν και εις την κοινωνικήν κατάστασιν του ατόμου. Δρ. 3

Louis Figuler Η επαύριον του θανάτου Μετ. Α. Πολυμέρη

Επί τη βάσει της αστρονομίας, φυσικής, βιολογίας κλ. ο συγγραφεύς παρουσιάζει ως αναμφισβήτητον την ύπαρξιν ψυχής και μελλούσης μετά θάνατον ζωής. Αι θεμελιώδεις επιστημονικαί γνώσεις καθώς και όλη η φιλοσοφία τον ιδεολόγων και των θρησκειών, διατυπωμέναι με απλότητα και με σαφήνειαν, κάμνουν εξαιρετικά ενδιαφέρουσαν και πολύ διδακτικήν την ανάγνωσιν του έργου, του οποίου η έκδοσις εξακολουθεί να έχη μεγάλην επιτυχίαν εις την Γαλλίαν και αλλαχού. Δρ. 4

Ludwic Buchner Ο Δαρβινισμός Μετάφρ. Λ. Φαρμακοπούλου

Ο διάσημος φυσιοδίφης και βιολόγος της Γερμανίας Βύχνερ εξηγεί εις το σύγγραμμα τούτο τους νόμους και τας υποθέσεις της Δαρβινικής θεωρίας περί εξελίξεως και επιλογής των ειδών, περί ιεραρχίας των όντων κλ., συνάμα δε εξάγει γενικά συμπεράσματα περί της αρχής και περί του προορισμού του ανθρώπου κατά τρόπον, ώστε να δύναται κάθε αναπτύξεως αναγνώστης να μάθη εύκολα την έκτασιν, τας λεπτομερείας και τα βιολογικά και φιλοσοφικά πορίσματα της Δαρβινικής θεωρίας. Δρ. 4

Leon Tolstoi Τα Ευαγγέλια. Μετάφρ. Σ. Ζησίδη

Επιχειρών να συστηματοποιήση την χριστιανικήν διδασκαλίαν επί τη βάσει των Ευαγγελίων και καθ' όσον περιέχουν αυτά γενικάς εντολάς, κατήρτισεν ο Τολστόη σύνολον εκ των τεσσάρων Ευαγγελιστών λαμβάνων υπ’ όψιν του και την όλην χριστιανικήν παράδοσιν. Θεμελιώδης ιδέα του Νεοχριστιανού φιλοσόφου είναι να συναρμόση την σημερινήν κοινωνικήν αντίληψιν και ζωήν προς τα χριστιανικά δόγματα, σύμφωνα με τας ιδικάς του φιλοσοφικάς αντιλήψεις. Το πολύκροτον έργον αυτό του Τολστόη μετεφράσθη επισταμένως υπό του κ. Ζησίδη. Δρ. 2.60

Louis Buchner Ο κατ’ επιστήμην άνθρωπος. Μετ. Αν. Φαρμακοπούλου

Το έργον διαιρούμενον εις τρία μέρη εξετάζει από βιολογικής κυρίως απόψεως: Πόθεν ερχόμεθα; Ποίοι είμεθα; Πού βαίνομεν; Η πρωτογενής του ανθρώπου κατάστασις, η κατ’ εξέλιξιν καταγωγή του, η σημερινή φυσιολογία και η κοινωνική, ηθική και πολιτική του υπόστασις εκτίθεται με το αναλυτικόν πνεύμα και την εξαιρετικήν ευρυμάθειαν του διασήμου επιστήμονος, τον οποίον απέδωκε με ακρίβειαν ο γνωστός συγγραφεύς δημοσιολόγος κ. Φαρμακόπουλος. Δρ. 4.

A. Debay Φιλοσοφία του γάμου. Μετ. Θ. Ορφανίδου

O φυσιολόγος συγγραφεύς, του οποίου όλα τα έργα εσημείωσαν καταπληκτικήν επιτυχίαν εκδόσεων εν Γαλλία και πανταχού της Ευρώπης, πραγματεύεται τα του έρωτος, της ευτυχίας, της συζυγικής πίστεως, της ζηλοτυπίας, της μοιχείας, του διαζυγίου, της αγαμίας από βιολογικής και ηθικής απόψεως. Η μετάφρασις έγινεν εκ της 115ης εκδόσεως. Δρ. 3.

A. Fouille Η φιλοσοφία του Σωκράτους. Βράιλα Αρμένη

Το δίτομον σπουδαίον σύγγραμμα του Φουγιέ περί της φιλοσοφίας του Σωκράτους ως ιδεολογίας και ως ηθικής συνέπτυξεν ό Έλλην συγγραφεύς εις βιβλίον γενικώς προσιτόν διά την σαφήνειαν, την λογικήν μέθοδον και το ύφος του. Εις αυτό διευκρινίζονται αι Σωκρατικαί αντιλήψεις επί τη βάσει των έργων του Πλάτωνος και του Ξενοφώντος, φαίνεται δε εναργώς το ύφος και η έκτασις της διδασκαλίας του μεγάλου φιλοσόφου. Δρ. 2.

Ernest Renan Ο Αντίχριστος. Μετ. Η. Οικονομοπούλου

Ο φιλόσοφος και καλλιτέχνης συγγραφεύς, ο μέγας Ασσυριανολόγος και Εβραϊστής Ρενάν εξιστορεί με το θαυμάσιον ύφος του τα της παραδόσεως περί Αντιχρίστου κατά τους πρώτους μετά Χριστόν χρόνους επί τη βάσει των αυθεντικών κειμένων. Η φανέρωσις της τότε κοινωνικής και πολιτικής καταστάσεως, η ανάπτυξις της Χριστιανικής θρησκείας και όλα τα συναφή θέματα φιλοσοφικά και ιστορικά καθορίζονται εις το έργον τούτο. Δρ. 3.

Max Nordau Ψυχολογική φυσιολογία. Μετ. Η. Οικονομοπούλου

Υπέρμαχος των ηθικών της κοινωνίας βάσεων, απολογητής των παλαιών αξιών κατά τρόπον όχι δογματικόν, αλλά oρθολογιστικόν, παρουσιάζεται o Νορντάου εις το έργον του υπό τον τίτλον «Ψυχολογική φυσιολογία του πνεύματος και της ιδιοφυΐας». Καταπολεμεί την επαναστατικήν ροπήν εις την ιδεολογίαν και ιδίως αναλύει και καθορίζει από φυσιολογικής απόψεως τι είναι ο ορθός νους, η ιδιοφυΐα και η μεγαλοφυΐα. Δρ. 2.

C. Flammarion Ο Θεός εν τη φύσει Μετάφρασις Α. Ζάρκου

Τας επιστημονικάς περί του σύμπαντος γνώσεις, κυρίως τας αναγομένας εις τον ευρύν ορίζοντα των φυσικών νόμων και της αστρονομίας, παρουσιάζει εις το βιβλίον του αυτό ο Φλαμμαριών. Αφορμώμενος από το δόγμα του Θεϊσμού και καταλήγων εις αναγνώρισιν της λογικής και της αρμονίας του κόσμου, από τους πλέον γενικούς νόμους έως εις τας ελαχίστας λεπτομερείας των υπάρξεων, παρουσιάζει με πειστικότητα την υπόστασιν Ανωτάτου Όντος δημιουργού της ζωής. Δρ. 4.

Leon Tolstoi Η σονάτα του Κρούτζερ. Μετ. Σ. Φραγκοπούλου

Υπό τύπον διηγήματος, με ιδιαιτέραν φιλολογικήν αξίαν συνάμα δε και με δύναμιν συλλογισμού, αναπτύσσει ο Τολστόη τας γνώμας του περί γάμου και περί των αιτίων της ανηθικότητος καθώς και τας βασιζομένας εις τον Χριστιανισμόν αρχάς του περί ατομικής και κοινωνικής ηθικής. ΔΡ. 2.

Leon Tolstoi Το σχολείον Γιασνάιας Πολιάνας. Μετάφρ. Βλ. Σκορδέλη

Είναι αι ιδέαι του Τολστόη περί εκπαιδεύσεως και ηθικής ανατροφής των παίδων, βασιζόμενοι εις φυσιολογικάς, ψυχολογικάς και κοινωνικάς παρατηρήσεις. Προς εφαρμογήν αυτών ο συγγραφεύς ίδρυσε πρότυπον σχολείον εις το κτήμα του Γιασνάια Πολιάνα και τα συμπεράσματα και ταποτελέσματα της διδασκαλίας περιλαμβάνει επίσης εις το βιβλίον, το οποίον ούτως είναι μεγίστου κοινωνικού και παιδαγωγικού ενδιαφέροντος. Δρ. 3.

C. Flamarrion Το άγνωστον και τα ψυχολογικά προβλήματα Μετάφρ. Αλ. Γεωργιάδου

Τα ανεξήγητα φαινόμενα, τα θετικώς ήδη βεβαιούμενα υπό παρατηρητών και επιστημόνων αξιοπίστων, εκτίθενται εις το βιβλίον τούτο του αστρονόμου μεταφυσικού. Εμφανίσεις και εκδηλώσεις θνησκόντων, οπτασίαι, τηλεπάθεια, δράσις εξ αποστάσεως, ψυχικαί επικοινωνίαι, προφητείαι και προρρήσεις του μέλλοντος και όνειρα αξιοσημείωτα εξηγούνται ούτως, ώστε να προκύπτη το συμπέρασμα, ότι υπάρχει ψυχή, έχουσα δυνάμεις αγνώστους εις την επιστήμην, ενεργούσα πέραν των αισθήσεων και προγινώσκουσα το πεπρωμένον. Δρ. 3.

Leon Tolstoi Η ανάστασις. Μετ. Oικονομοπούλου

Πολέμιος του ηθικού καθεστώτος, μισών τας προλήψεις και τα συμβατικά ψεύδη, υπέρμαχος της ισότητος και της αλληλοβοηθείας παρουσιάζει ο Τολστόη υπό καλλιτεχνικόν τύπον αφηγήσεως τα άτοπα της σημερινής κοινωνίας και υποδεικνύει τρόπους εξαγνίσεως του ανθρώπου. Αφ' ότου εδημοσιεύθη «η Ανάστασις» εξακολουθεί να διαδίδεται καταπληκτικώς και η εξ αυτής επίδρασις εν Ρωσία και αλλαχού είναι μεγίστη. Δρ. 3.

Leon Tolstoi Αι νέαι ιδέαι Μετ. Οικονομοπούλου

Επιτομή της ιδεολογίας και των ηθικών και κοινωνικών αρχών του Τολστόη είναι το βιβλίον τούτο, εις το οποίον εξετάζονται πώς είναι τώρα και πώς πρέπει να είναι η Ζωή, ο Άνθρωπος, η Κοινωνία, η Θρησκεία, η Εξουσία, η Πατρίς, ο Πλούτος, η Εργασία, η Επιστήμη, η Τέχνη, ο Έρως, η Γυνή, το Αγαθόν, η Αλήθεια κλ. Πολλά αξιώματα και γνωμικά εξ όλων των έργων του Τολστόη περιλαμβάνονται επίσης εις το βιβλίον τούτο. Δρ. 2.

Max Nordau Ο εκφυλισμός. Μετ. Αγγέλου Βλάχου

Ιατρός και φρενολόγος o Νορδάου ενέκυψεν εις την μελέτην της συγχρόνου κοινωνίας και των νοσηρών εκδηλώσεών της· συμπέρασμα των μελετών του είναι «ο Εκφυλισμός», όπου περιγράφονται αι παθολογικοί πνευματικαί τάσεις του κοινού και των καλλιτεχνών και ιδεολόγων. Πολλοί συγγραφείς και ποιηταί νεώτεροι, ο Ίψεν, ο Τολστόη, ο Ζολά, ο Βάγνερ, ο Βερλαίν, ο Γκωτιέ κλ., παρουσιάζονται ως έκφυλοι· εν τέλει δε αποδεικνύονται τα μέτρα αντιδράσεως εναντίον της προϊούσης κοινωνικής εκφυλίσεως. Δρ. 2.

Max Nordau Ψυχολογικά παράδοξα Μετ. Ν. Κουντουριώτου