HET ZUGTEN DER WEDERGEBOORNE OVER DE OVERBLIJFSELEN VAN 'T VLEESCH.

O* God wat is het schoon en zoet, Wanneer men uwen wille doet, En van uw wegen niet en glijd, Ter rechter noch ter linker zijd'. Maar ach! wat is 't een zware last, Dat ons de zond' zoo ligt verrast, En brengt ons, buiten ons' vermoen. Om tegen u gebod te doen. Hoe zou mijn harte zijn verlicht, Zoo mijnen weg mocht zijn gericht Om te bewaren uwe Wet, Die gij den mensch hebt ingezet! Dan zoud ik, Heere, voor uw aanschijn Alzoo beschaamt niet langer zijn, Wanneer ik zoude merken, maar Op uw geboden allegaar. Och! dat mij zoo de zonde boeid, Dat ik niet vrij en ongemoeid Hier loopen mag in mijne baan, Ach dat ik moet zoo langzaam gaan! Een oprecht willen tot het goed Bevind ik wel in mijn gemoed, Maar aan 't volbrengen mij het schort, En daar in koom ik veel te kort. Den ouden mensch noch in mij leefd, Die mijnen geest steeds wederstreefd, En doet mij zulk een groot geweld, Dat ik niet weinig ben ontsteld. Inwendig heb ik groot vermaak In uwe Wet; maar (droeve zaak!) 't Vleesch tegen mijnen geest zich kant, En neemt ook somtijds d' overhand. Het goede dat ik zeer bemin, En garen wil met hart en zin, Dat doe ik niet; maar dikwijls 't kwaad Dat mijne ziel verfoeid en haat. Och ik elendig droevig mensch! Wie zal mij geven mijnen wensch, Dat ik eens moge zijn bevrijd Van dezen mijnen zwaren strijd! O Jezus! gij die alles werkt, En die verslagen harten sterkt; Geeft dat den ouden mensch verhuist, En laat mij zijn met u gekruist. Want gij voor ons gestorven zijt, Opdat wij zouden 't aller tijd Der zonder lichaam doen te niet, En niet meer volgen haar gebied. Laat mij eens zeggen onbevreesd; Nu leev' ik eenmaal na den geest, Ik leve nu alzoo niet meer Gelijk ik heb gedaan wel eer. Maar Christus zelve leefd in mij, Die maakt mij van de zonden vrij: Is 't vleesch schoon niet volkomen dood. Zoo vrees ik nochthans geenen nood. 'k Heb Christum door 't geloof gevat, Die mij heeft eeuwig lief gehad, En voor mij door zijn dood voldaan: Wat zal mij dan noch tegenstaan? Hier op wil ik vertrouwen vast, Tot dat ik van des lichaams last Zal zijn verlost, en vleesch en bloed Niet zal ontrusten mijn gemoed. God heeft belooft met eige stem, Dat in het nieuw Jeruzalem Gerechtigheid haar wooning heeft, En niets het welk ontuchtig leeft. Daar zal ik doen, mijn God! en Heere! Al wat ik wil, na mijn begeere; Want ik en zal dan willen niet Dan 't geen gij zelfs wilt dat geschied. Och dat ik haast mocht komen daar! Och dat doch haast verschenen waar Die zal'ge lang gewenschte tijd! Hoe zal mijn hart dan zijn verblijd! Hoe zullen wij U dienen Heere, Wanneer geen vleesches zwakheid meer Ons ooit kan brengen tot den val, Noch zonden-strijd meer wezen zal!