← Table of contents
Philosophical transactions, Vol. L. Part I. For the year 1757

Volume 49 — XXXIX. Observationes Anatomico-Medicæ, de Monstro bicorporeo Virgineo A. 1701. die 26 Oct. in Pannonia, infra Comaromium, in Possessione Szony, quondam Quiritum Bregetione, in lucem edito, atque A. 1723. die 23 Febr. Posonii in Cœnobio Monialium S. Ursulæ morte functo ibidemque sepulto. Authore Justo Johanne Torkos, M.D. Soc. Regalis Socio.

Reading edition

[See Tab. XII.]

Read May 23. 1751.

I. PARTUS hic bicorporeus singulare exemplum exhibet admirandarum virium imaginationis maternæ in fœtum utero contentum. Mater enim hujus bicorporis, primis graviditatis suæ mensibus vel potius hebdomadis, attentius contemplabatur canes coëuntes, arctius cohærentes, et capitibus erga se invicem quodammodo conversos, eosque sibi crebrius præfigurabat.

II. In partu, primum prodiit umbilicotenus Helenæ corpus; post tres demum horas editi sunt ejus pedes, cum adnexo corpore altero Judithæ. Helenæ corporis statura erat altior et rectior, Judithæ brevior et obliquior; et quamvis infra lumbos, a tergo, in unum corpus concretæ fuissent, attamen vultu et corporibus, semilateraliter, erga se fuerant conversæ, ut commode sedere, lentoque gradu procedere et recedere potuerint. Unus communi ipsis erat alvi exitus, intra duas nates, seu Helenæ dextrum et Judithæ sinistrum femur, situatus. Unam quoque habebant vulvam, intra quatuor pedes reconitam, ut dum erectis starent corporibus, ne vestigium ejus conspicuum esset. Quoad duos istos excretionum meatus, observatum est, quod, una excretionem alvi moliente, altera quoque nisum egerendi senserit; in reddenda vero urina, quælibet, diverso tempore, stimulos habuerit: quamobrem altera ad urinæ missionem solicitata, altera subinde recessum negavit. Unde in juventute, utut alias semper semet tenerrime amarent et amplexarentur, sæpius altercationes inter ipsas exortæ, et alterutra aliam vel dorso injectam abripuit, vel colluctando eo, quo vellet, protraxit.

III. Anno ætatis sexto, Judithæ paralysis totius partis sinistræ; obtigit ex qua affectione, utut convaluisset, per totam vitam suam debilior, tardior, et stupidior perstitit; e contra Helena semper agilior, docilior, et formosior suit.

IV. Prout diversa erant corpora, ita functionum vitalium, animalium, et naturalium, magna in utroque corpore, tam in sano quam ægroto statu, observata est differentia. Et quamvis variolas et morbillos uno eodemque tempore habuissent, reliqui tamen morbi eis non erant communes. Cum Judith sæpius convelleretur, Helena nec alterata nec debilitata fuit. Helena erat pleuritica. Judith benigniore febre laboravit: alterâ tussi, catarrho, colicâ afflictâ, altera sana exstitit. Hinc etiam quælibet, pro suo diverso statu, diversis medicamentis tractabatur: phlebotomia autem semper in saniore et vegetiore celebrabatur.

V. Anno ætatis decimo sexto, menstrua comparuerunt, quæ deinde per totam vitam, non tamen æquali tempore, modo, et quantitate successere. Subinde alterutra majores hinc sensit molestias; Judith vero crebrius convellebatur, variisque hystericis et pectoris affectionibus obnoxia fuit.

VI. Anno ætatis vicesimo secundo, seu A. C. 1723. die 8 Febr. Judith fortiter convulsa est, postea comatosa, usque ad mortem, quæ die 23 Febr. mane contigit, perstitit. Intra hos dies Helena febricula laboravit, eique accesserunt crebriores lipothymiæ, quibus tandem ita debilitata est, ut integra quamvis mente et loquela, subito, tribusque horæ minutis prius quam Judith, in agonem inciderit: postea vero ambæ, post brevem agonem, uno ferme momento expiraverint.

VII. Corporibus post mortem dissectis, reperta sunt in quolibet corpore viscera singula: In Helena omnia sana; in Judithæ thorace vero cor nimis magnum, fortissimo pericardio velatum, et pulmonum dexter lobus putridus: Arteria aorta et vena cava ex utroque corde descendentes, antequam arteriæ et venæ iliacæ ex iisdem emergerent, inflexæ coadunabantur, et unam arteriam aortam, unamque venam cavam, e corde uno ad aliud procedentes seu reflexas, præsentarunt. In abdomine utrinque viscera omnia sana et integra. Quodlibet corpus suum habuit hepar, splenem, pancreas, renes, vesicam, uterum cum ovariis, tubis Fallopianis, et portione vaginæ, quæ utrinque concurrentes unam communem vaginam efformarunt. Partes genitalium externorum, præter commune orificium vaginæ, cuilibet erant propriæ, velut clitoris, nymphæ, orificium urethræ; alæ seu labia utrinque ad perinæum concurrentia fossulam navicularem densiorem constituerant. Ventriculus cum intestinis, in utrâque, naturaliter erant situata; intestina recta autem utrinque ad os sacrum reflexa et coalita, unum satis amplum et communem canalem constituerunt: os sacrum ad secundam divisionem concretum erat, et unum corpus efformando, in uno utrique ossi sacro communi, osse coccygis, terminabatur.

Ex prærecensitis, sicut causa diversitaris actionum et functionum patet, ita etiam ex arteriarum aortarum, et venarum cavarum, intestinorum quoque rectorum et vaginarum uteri, compagine, coadunatione et harmonia, apparet ratio conformitatis et disparitatis morborum, synthanasiæ, communis nisus egerendæ alvi, possibilis imprægnationis alterutrius, vel fors utriusque virginis, uno eodemque coitu.

Hæc omnia conquisivi et retexui, partim e relationibus fide dignis autoptarum; partim ex ephemeridibus B. Caroli Raygeri, soceri mei, qui, dum viveret, medicum cœnobii dicti ordinarium agebat; partim ex libro cœnobiali, cui B. Vir formulas medicamentorum inscripserat. Dab. Posonii die 3 Julii 1757.

Justus Joannes Torkos, Eques Pannonius, Medic. Doct. et Liberæ Regiæ Civitatis Posoniensis Physicus ordinarius.

The interval between the reading of this paper before the Royal Society and the present publication, was occasioned by the long indisposition, and afterwards death, of their late President Martin Folkes, Esq; who having taken it to his house, with a view of collecting and adding to it some further particulars, it could not be found after his decease. But Dr. Torkos, the writer, being again applied to, immediately transmitted the copy of it printed above: and, in order to supply in some measure the want of what Mr. Folkes's extensive reading and industry might have furnished the public with, in relation to so very remarkable a fact, the following accounts, printed and manuscript, are subjoined as a supplement to the preceding article.

Extract of a Letter of William Burnet, Esq; F.R.S. eldest Son of Dr. Gilbert Burnet, Lord Bishop of Salisbury, to Dr. (afterwards Sir) Hans Sloane, dated at Leyden, May 9. 1708. N. S.[195]

“SIR,

I Send you inclosed the print of a wonderful union of two twin sisters, who are at this time to be seen at the Hague. I saw them, and observed all, that I could think tended to explain the appearance. They are Hungarians, as the lines under the print will shew you. There is there an exact enough description of their condition; only I may add, that in fig. 1. the urinal passage is between the two foremost thighs, as they are in the print. The same is true of the anus in the 2d figure, in such manner, that the situation of these parts is the same to outward appearance as naturally, with this difference, that they are between two different bodies here, whereas in the course of nature they are between the two parts of the same body. It seems probable, that their parts are distinct; but that the most remote labia of each are outwardly visible, and the two contiguous ones are within. There seems to be no cheat in the thing; and the skin, where they are joined, is perfectly smooth, without any scar. They are now about six years old. They speak French and High German. They are very full of action, and talk one more than the other. When one stoops to take up any thing, she carries the other quite from the ground; and that one of them often does, being stronger as well as more lively than the other. They have not their feeling common any where but in the place of their conjunction. This is all I can say about it. If you think it worth while, you will do me an honour in giving the print, and the substance of this account, to the Society; to which, tho' an unworthy member, I would be proud to be capable of any service.”

This letter was read to the Royal Society on the 12th of May 1708[196]; and the print mentioned in it produced; which, being now become extremely difficult to be met with, is thought proper to be engraved again, and inserted here. See Tab. XIII.

Soon after the date of Mr. Burnet's letter the twin sisters were brought to England, and publicly shewn in London, as appears from the following MS. note in a copy of the print bound up by the writer with Fortunius Licetus de Monstris[197], edit. Amstelod. 1665. 4to. in the possession of Thomas Wilbraham, M.D. F.R.S. “Londini 14 Junii 1708. has vidi gemellas (plus annis sex natas) quarum forma et vivacitas elegantior et vegetior quam pictura et descriptio.”

Philos. Trans. Vol. L. Tab. XIII. p. 316.

Illustration from Philosophical transactions, Vol. L. Part I. For the year 1757. Giving some account of the present undertakings, studies, and labours, of the ingenious, in many considerable parts of the world.

Corpora Binarum sic concrevere Sororum,

Non nisi Divina dissocianda manu.

SZÖNY Patria est, vicus COMORÆ co terminus Arci,

Qvæ nunquam Lunæ paruit Imperio.

Amplexa est ulnis HELENAM Lucina priorem,

Horis deinde tribus JUDITHA fuit.

Exitus Urinæ patet unicus, unicus alvo,

Observant numerum cætera membra suum.

Misit ad Ignotos tenuis Fortuna Parentum,

Neu pereat tantæ Fama stupenda rei.

InterIora Latent, neqVeVnt abstrVsa VIDerI:

eXIgVo totVM CorpVs In ære patet.

J. Mynde sc.

Another account of them by an eye-witness in London is in a manuscript volume among those of Sir Hans Sloane, Bart. in the British Museum, intituled, A short History of human Prodigies and monstrous Births, of Dwarfs, Sleepers, Giants, strong Men, Hermaphrodites, numerous Births, and extreme old Age, &c. The name of the writer was James Paris du Plessis. In p. 39. under the Title Two Sisters conjoined, he gives a drawing of them, and the following description: “These two monstrous girls were born at Szony in Hungary in the year 1701. They were born conjoined together at the small of the back. I asked the father and mother, if they could not be separated one from the other? but they answered, No; because the urinary and fœcal vessels and passages were so united, as to have but one issue for the urine, and another for the excrements, betwixt both. They were brisk, merry, and well-bred: they could read, write, and sing very prettily: they could speak three different languages, as Hungarian or High Dutch, Low Dutch, and French, and were learning English. They were very handsome, very well shaped in all parts, and beautiful faces. Helen was born three hours before her sister Judith. When one stooped, she lifted the other from the ground, and carried the other upon her back; neither could they walk side by side. They loved one another very tenderly. Their clothes were fine and neat. They had two bodies, four sleeves; and one petticoat served to the bodies, and their shifts the same. When one went forward, the other was forced to go backward.”

A later and more particular account is contained in p. 41, & seqq. of a book very seldom met with in this country, being printed at Vienna in 1729. intituled, Gerardi Cornelii Drieschii Historia magnæ Legationis Cæsareæ, quam Caroli VI. auspiciis suscepit Damianus Hugo Virmondtius, &c. The following extract, tho' long, will not probably be thought unentertaining.

“Sunt in comitatu Commaroniensi in terris illustrissimi Zichii (pagus Hungaris Szony dicitur) à parentibus colonis, quibus sua vita constat, dum hæc scribo, anno 1701. vii calendas Novembreis procreatæ in lucem duæ filiæ gemellæ, posticâ parte, quâ spina dorsi definit, concretæ, sic ut altera alteram sequi, quo se cunque vertat, cogatur: cætera haud deformes aspectu, nisi concretio illa corporum prodigium efficeret. Binæ singulis manus, totidem pedes, et capita, necnon corpora: suus membris omnibus usus; rationis multò etiam, quod mirere, certior; ut, si sedentes solum videris, neque sciveris, hic monstri notare nihil valeas. Majori natu, quæ lucem citius aspexit tribus horis, Helenæ, minori Judithæ nomen est. Hæc ante annos circiter tres stupore apoplectico tacta linguæ modicum ex eo ac bonæ mentis officium impeditum habuit, simplicitatem quandam ingenii modo ut redoleat. Illa animo semper integro atque spiritu prædita eodem, pudicâ facie, non inconcinnis motibus, intuentium in se oculos ad misericordiam commovet, utpote quæ rationis planè compos, sororis tenerrimè amans, nec status ignara sui, duplicem miseriam tolerat, suam et istius. Ductæ sunt olim infantes per varias regiones ac provincias, Germaniam, Angliam, Galliam, Italiam, Poloniam, Bataviam, Austriam, Moraviam, Hungariam, à medico Hungarico nomine Csuszio, qui easdem certâ pecuniâ ad tempus sibi a parentibus concreditas et elocatas, bonâ eorundem veniâ, paterno à solo âbduxit; unde trium gentium linguis, Germanicâ, Gallicâ, Hungaricâ, hodiedum etiam loquuntur; alias desuetudine usuque interrupto, ætate præsertim nondum satis confirmatâ, omnino dedidicere.

Dux Augustus Saxo Cizius inter purpuratos LXXII patres à constantia religionis, timore erga Deum et caritate in proximum notissimus, archiepiscopus Strigoniensis, veritus, ne frequentes hæ perignationes puellarum adhuc infantium innocentiæ officerent, ac mores denique illarum, ut fieri non raro assolet, planè depavarent, pacto persolutoque pretio à medico redemit, et revocatas domum ad suos virginibus à divâ Ursulâ nuncupatis intra Posonium deinceps educandas commisit, necessariis ad hoc sumptibus benignè subministratis. Ingressæ non diu puerilem ætatem suerant, nonusque illis annus agi cœptus currebat, quando harum in disciplinam virginum tradebantur. Hic legere primum ac scribere, ea, quæ ad fidem necessaria sunt, mente atque animo comprehendere; operas manuum exercere varias, acu præcipuè phrygionicâ pingere, denticulatas affabre fimbrias conficere, et cætera quæ sunt ejusdem generis, edoctæ fuerunt. Vidi ego ex illarum operibus aliqua, quæ magistras hâc in arte fecisse non pudeat. Receptæ autem sunt sacrum hoc in collegium anno secul ix. die XII. kalendas Aprilis, ibi XI mansionis, vitæ XIX jam planè complerunt. Istuc divarum contubernium, quod adhuc constanter incolunt, nunquam postea deseruere. Addita illis e prudentioribus virago, quæ indefinentur adsit, quo velint, ducat, actonibus invigilet, de quibus respondere, ad aliosque referre, si necessum fuerit, aliquando possit. Ex hâc scire quæ cupiebam, remotis arbitris, nullo negotio percepi. Crediderat namque, quod res quoque erat, non curiositatis gratiâ, sed officii, ac boni publici causâ ista à me rogari: quare alios omnes secedere jussi, solus cum eadem remanens, ut quæ, junioribus præsertim aliquot præsentibus, accuratius explicare verecundia illam antea prohibuerat, majori mecum libertate communicaret. Partes, quas vel nominare pudor honestasque vetuit, per quas potus ciborumque fæces et reliqua corporis excrementa (sit verbo venia) ejicimus, non illis his, quibus nobis, constitutæ locis. Illis quidem, ubi nos eas habemus, occlusa sunt omnia; at infernè, quâ parte concretio illa corporum incipit, easdem obtinent utrique communes. Neque tamen cum necessitas alterutram premit ad exonerandum, exempli gratiâ, ventrem, altera se quoque sentit tam inutili pondere gravatam, at satisfaciendum necessario naturæ sit: sed jam huic, jam isti istud imbecillitatis humanæ incommodum perferendum est, sitque etiam, ut cum alvum purgat altera, alteri meatus sit urinarius aperiendus. Muliebria, quæ statis fœminas vicibus incommodant, non uno ambabus tempore veniunt. Octidui quandoque intervallo ac longiori disjuncta sunt. Dum dormit hæc, sæpe vigilat illa, et in alterius labore altera nonnunquam quiescit. Visa una potare est, aut cibo corpus reficere, cum aliud alii agebatur. Sedent, stant, ambulant, jacent semper unà, nec sine incommodo. Non permittit conglutinatio ista corporum, hæ uti actiones separentur. Si colloquuntur, obtortis faciem collis obvertunt. Suavia dant sibi, cum amant, et pugnis impetunt, cum furunt. Donec suæ utrique vires adhuc constabant, si sorte exortæ inter illas aliquando discordiæ essent, hæc, quæ se læsam magis credebat aut fortem, sublatam in humeros aliam alio asportabat. Veruntamen ingenio miti magis ac placido sunt quam incenso aut iracundo, et in communibus malis communem fidem, commune robur adhibent, immissam sibi à Deo miseriam fortitèr sustinentes. Ante triennium in gravi secundò genitæ morbo, de quo nonnulla superiùs facta est mentio est, prior nata sacris omnibus munita ad mortem quoque feliciter obeundam disposita ab sacerdote fuit, quia medicorum pars potior credit aliâ extinctâ aliam haud posse longùm amplius superesse. Id quod probare ex hoc etiam laborant, quod quoties male uni sit, quamvis altera non eadem continuo ægrotatione teneatur, angustias tamen animi certas, hebetationem sensuum, et commotionem quandam viscerum in seipsa experiatur. Equidem dubitandum minimè reor, quin monstrosa hæc bina corpora duplici mente ac spiritu regantur. Nam sive cor faciamus, sive cerebrum statuamus animi sedem, ex utrolibet idem nullo negotio evincitur. Adde tot actiones multiplices, cogitationes rerum diversas, sensa animi varia, quæ, ut aliud nihil sit, isthuc pariter nos docent. Unum præcipue hic admirandum venit, quod commemorare superius memoria excidit; post prodigiosum videlicet hunc difficilemque partum natos esse matri alios liberos, ex eodem patre procreatos, sanos et valentes, corpore, specie ac forma integros, qui monstri nihil admixtum habeant.”

Notes in this chapter

Explore with AITake your curiosity a little further.

Reading settings