EEN WANHOPIG PACHTER.

Kalm en vriendelijk lag de pachthoeve van Mac Karthy te midden der goudgele korenvelden, omgeven door dichtbegroeide heuvels.

Vol zorgen en met gefronst voorhoofd stond de pachter, een groote, welgebouwde man met gebruind gelaat en welig blond kroeshaar, een man van ongeveer veertig jaar, op den drempel van zijn woning.

Hij keek een jachtwagen na, waarin een vroolijk heerengezelschap naar het kasteel reed, dat op eenigen afstand zichtbaar was.

Naast hem stond zijn vrouw met roodgeweende oogen. Een ongeveer vijfjarige knaap hield zich vast aan haar schort, terwijl zij een kind van nauwelijks een jaar in haar armen hield.

Een meisje en een jongen van 7 en 9 jaar speelden met de zorgeloosheid der jeugd in den hof.

Het rijtuig waarin het gezelschap heenreed, dat hier in de buurt een pic-nic had gehouden, behoorde aan den eigenaar van het kasteel, Lord Edwards oom, Lord Raynald Lister, wiens karakter wij reeds hebben leeren kennen.

Hij had stil laten houden bij de boerderij en den pachter naar buiten laten roepen.

In tegenwoordigheid van zijn gasten had hij hem zonder mededoogen er aan herinnerd, dat de laatste betalingstermijn verstreken was!

Als hij den volgenden dag de pacht niet tot op den laatsten cent had betaald, zou de Lord hem met zijn gezin uit het huis laten zetten, zooals het iemand toekwam, die niet in staat was, het luttele bedrag, dat hij aan zijn heer verschuldigd was, op tijd te voldoen!

„Och, heb nog wat geduld, Mylord!” had de pachter gebeden. „Gij weet, Lord Raynald, dat ik altijd stipt was, evenals mijn vader en voorvaderen, die deze akkers hebben bebouwd! Maar de pacht is te hoog en de mislukte oogst— —”

„Papperlapap!” riep de Lord hoonend uit. „Ik weet het wel, de mislukte oogst en het slechte weer hebben schuld! Ik wil daar niets meer van hooren! Jullie kunt niet huishouden en ik heb een pachter noodig, die dat wel kan!

„Als je morgen niet betaalt, kan je met je heele familie naar den duivel loopen!

„Begrepen?”

De pachter richtte zich op en keek den Lord met vasten blik aan.

„Ik zal u alles betalen, maar gij moet mij uitstel geven, want, weet wel, Lord Raynald Lister, dat ik hier erfpachter ben en dat ook ik van mijn goed recht in de Vereenigde Koninkrijken gebruik wensch te maken?

„Men kan mij niet voetstoots wegjagen, zooals gij dat denkt te doen, vooral niet, als buiten mijn schuld de oogst mislukt is!”

„Wat? Jij, ellendige boer, hebt den treurigen moed, mij zoo te durven brutaliseeren? Dat is het gevolg van het optreden van mijn broer en ik begrijp wel, op wiens hulp je vertrouwt!

„Maar ik trek mij niets van al je klaagliederen en protesten aan. Geld wil ik zien! Het mij toekomende bedrag zult ge mij morgen uittellen, anders laat ik je door de politie van deze hoeve jagen, die mij toebehoort, al zou je op je bloote knieën om genade smeeken!

„Onthoud dat.

„En Lord Edward Lister, die hongerlijder, is zoo arm als een kerkrat en kan je niet helpen!

„Mijn woord is hier wet en wat ik zeg, dat gebeurt!”

Met tranen in de oogen knielde nu Mary, de vrouw van den pachter, bij het rijtuig neer:

„O, Lord Raynald, heb medelijden, ter wille van de kinderen!”

Maar de pachter richtte haar met zijn krachtige hand op en beval haar, in huis te gaan.

Toen zij haar man aankeek, begreep zij, dat zij gehoorzamen moest en met haar kind op den arm wankelde zij snikkend naar huis.

„Verneder je niet nutteloos!” sprak haar man op scherpen toon.

„Die man heeft een steenen hart.”

„Hond, durf je mij beleedigen?”

„Op scheldwoorden antwoord ik niet! Is dit alles, wat Uwe Lordschap mij te zeggen heeft?”

„Goddam! Loop naar den duivel, onbeschaamde boer!”

„Dan behoef ik niet ver te gaan!” antwoordde de boer op kalmen toon, terwijl hij zich omkeerde om naar huis te gaan— —

Nu was de pachter weer met zijn vrouw en kinderen alleen, het hart vervuld van zorg en kommer.

Zij keken het rijtuig met het rumoerige gezelschap na.

Pachter Mac Karthy en zijn nog steeds weenende vrouw hadden angst voor de toekomst. Ach, zij dachten minder aan zichzelf, dan aan het harde lot, dat hun kinderen wachtte.

De pachter maakte een handbeweging, alsof hij zeggen wilde:

Wat helpt het! De strijd moet gestreden worden.

Plotseling keek hij verbaasd op.

Van de tegenovergestelde zijde als die, waarin de jachtwagen was verdwenen, zag hij twee ruiters naderen. Het was duidelijk te zien, dat zij naar zijn hoeve kwamen. In razende snelheid naderden zij en het leek, alsof de paarden vleugels hadden.

Mac Karthy sloeg zijn handen samen en keek met groote spanning.

„Mary! Kijk eens! Zij komen naar ons huis toe! Als dat—”

„Dat zal toch niet reeds de politie zijn?” riep de pachtersvrouw, terwijl zij haar jongste kind vaster aan haar borst drukte.

„Domme vrouw, spreek toch niet van politie! Neen, ik dacht aan iemand anders! En als ik dien voorsten ruiter goed zie— —!

„Dat is niemand anders dan— —”

„Wien bedoel je toch? Ik heb allen moed verloren. O, Mac, wat moet er van onze kinderen worden! Wat moeten wij zelf beginnen? Denk je, dat we van elkaar zullen moeten scheiden en— —?”

„Houd nu toch je mond, jij!— —Ja, hij is het—hij is het! O, ik wist wel, dat hij zijn ouden Mac Karthy niet in den steek zou laten!”

„Maar wien bedoel je toch, Mac? Zeg het toch, spreek dan toch! Ik verga van angst en zenuwachtigheid! Wie is het?”

„Jij bent met blindheid geslagen, Mary! Anders zou je toch dien langen, slanken man, die den ander een heel eind vooruit is, herkennen! Zet je oogen wijd open! Herken je hem nu nog niet?

„Nu wordt alles weer goed! Ja, ik zie het! Het is onze jonge Lord! Maar wat komt hij doen, weet hij iets van ons ongeluk?” vroeg Mary.

Gedurende dit gesprek waren de beide ruiters genaderd en eindelijk sprong Lord Lister van zijn hijgend, dampend ros, waarvan hij den pachter de teugels toewierp.

„Fred,” sprak hij, „je oude beenen hebben zich dapper gehouden, dat moet ik zeggen! Je hebt het paardrijden nog niet verleerd!”

Daarop wendde hij zich tot den pachter, schudde dezen de hand en reikte toen zijn slanke rechter aan Mary, welke deze wilde kussen, wat de trotsche Engelschman echter belette.

„Nu, Mac Karthy, daar zijn wij, om op ons erfgoed de zaakjes eens op te knappen. Weest nu allebei maar volkomen gerust! Van de voornemens van mijn waarden oom zal niet veel komen. Ik zal hem nog wel weten te dwingen! Gij zijt hier erfpachters en uw voorouders hebben met en onder de mijne hier menigen strijd gestreden.

„Het zou wat moois zijn, als het geslacht der Mac Karthy’s om een ellendig beetje geld in den vreemde en in de ellende gedreven zou kunnen worden!

„Ik zal er voor zorgen, dat de pacht lager wordt! Zij zal u niet als een last drukken voortaan! Gij moet vroolijk en welgemoed uw werk kunnen doen als erfpachter, en, evenals uw voorvaderen, als vrije, fiere mannen hier den ouden grond bebouwen!”

„O, Lord Lister,” sprak de pachter met vochtige oogen, „als gij dat zoudt kunnen bewerken! Dan zou ik u zegenen en mijn kinderen en kindskinderen na mij!

„Wat wij volgens recht en billijkheid verschuldigd zijn, willen wij graag betalen! De pacht echter, die uw oom ons heeft opgelegd, is veel te hoog en maakt ons, pachters, allen tot bedelaars!”

„Dit zal geregeld worden, Mac Karthy, ik geef u mijn woord erop! Ik zal met mijn dierbaren oom spreken! Maar vertel mij eerst eens, hoe hoog het door u verschuldigde bedrag is.”

De pachter zweeg een oogenblik.

„Hij heeft ons allen opgeslagen en ik moet nu 450 pond opbrengen!” antwoordde hij op zachten toon.

„Maar hebt gij dat kunnen aannemen, gij en de andere pachters? Dat hadt ge u niet moeten laten welgevallen! Dat is immers belachelijk, zoo’n hoog bedrag voor uw kleine hoeve! Neem mij niet kwalijk, Mac Karthy, maar dat was een groote dwaasheid!

„Gij hadt er u met alle kracht tegen moeten verzetten. Hij had er ook niet het recht toe, u zulke hooge lasten op te leggen, want alles staat officieel beschreven in het archief van het kasteel Canaroon!

„Nu, ik zal de zaak weer voor u opknappen!

„Rijd jij weer vooruit, Fred! Ik kan je nog geen rust gunnen. Kijk eens, of het oude dienstpersoneel nog in het kasteel is. Fluister den ouden getrouwen een enkel woord van mij in het oor, onderzoek, of ik ongemerkt in het archief kan komen en laat de deur voor mij open. Ik zou graag onverwacht willen verschijnen.

„Je kunt je paard, evenals ik het zal doen, in den ouden stal links van het park brengen, want wij zullen de dieren misschien noodig hebben, als wij heelhuids uit Canaroon willen vertrekken!”

Fred knikte zielsvergenoegd en vol zelfbewustzijn. Hij was er trotsch op, zijn heer te mogen helpen en deze opdracht leek hem eenvoudig kinderspel.

Hij zat reeds weer op zijn bruinen hengst en reed weg.

De Lord nam zijn portefeuille en stelde Mac Karthy 100 biljetten van vijf pond ter hand.

„Laat je behoorlijk kwitantie geven! Of misschien is het nog beter, als Mary het bezorgt. Span je kleinen wagen in, Mac, breng haar naar het kasteel en wacht buiten tot zij terugkomt met de kwitantie!

„Duld echter geen enkele onbeschaamdheid, Mary! Geneer je niet tegenover den ouden vrek! Beroep je op de erfpachtspapieren, die in het archief berusten en eisch op beslisten toon, dat de pacht weer verlaagd wordt. Gij zult u uw goede recht toch niet laten ontnemen!”

„O, mijnheer, hoe kan ik u ooit genoeg danken! Ja, nu ziet de zaak er anders uit! Ik geloof ook, dat Mary de zaak beter kan afdoen dan ik. Zij heeft haar mond op de rechte plaats!

„Misschien ook zou ik buiten mij zelf zijn van woede als ik tegenover den ouden woekeraar stond en als ik er aan dacht, hoeveel leed hij ons berokkend heeft. En ik ben er zeker van, dat hij u op gemeene wijze uw erfenis ontstolen heeft!”

Lord Lister glimlachte over den woordenvloed van den braven pachter, die anders weinig spraakzaam was.

„Dus flink erop los! Er is haast bij de zaak! Neem het geld, Mary, kleed je aan en spoed u dan naar het kasteel, waar gij moet doen wat ik u heb gezegd.”

Bij die woorden nam hij de teugels, die Mac Karthy om een boom had gebonden, weer op, sprong in het zadel en reed met een vriendelijken groet in snellen draf naar het oude kasteel zijner vaderen.

Spoedig had hij den ouden witten muur bereikt, die het reusachtige park rondom het slot omgaf en hij wendde zich naar den paardenstal, waar hij Fred’s bruintje reeds zag staan. Hij bracht zijn paard ook daarheen, nam een tamelijk omvangrijk pakje uit zijn zadeltasch en keek met scherpen blik om zich heen, of niemand in de buurt was.

Nadat hij zich had vergewist dat hij niet bespied werd, haalde hij een zwartzijden masker te voorschijn en bevestigde dit voor zijn gelaat. Hij drukte zijn zachten sporthoed diep over het voorhoofd en sloop behendig het door Fred opengelaten parkhek binnen.

Hier sloeg hij een door struikgewas, slingerplanten en onkruid bedekt, blijkbaar niet meer in gebruik zijnd pad in. Het was buitengewoon moeilijk zich hier een weg te banen.

Maar de jonge Lord kende hier elk plekje uit zijn gelukkige kinderjaren en was zelfs verheugd te bemerken, dat blijkbaar niemand in langen tijd zijn voet hier had gezet.