← Table of contents
Die Reden Gotamo Buddhos. Mittlere Sammlung, erster Band

Note 38 — FÜNFTER THEIL ZWEITES BUCH DER PAARE

Karl Eugen Neumann translation

lies: mā h’eva te rittakam eva ahosi tucchakam eva ahosi viññāṇam anidassanam anantaṃ sabbato paham. Siehe die Schlussverse des Kevaṭṭasuttantam, Dīghanikāyo vol. I. p. 223. Die Variante pabhaṃ wäre von √bhañj abzuleiten; cf. bhaṃgo, pabhaṃgu, pabhaṃguṇo: Jātakam vol. I. p. 392 lin. ult., p. 393 lin. 3., Dhammapadam v. 148, Therīgāthā v. 140, Itivuttakam p. 37, Saṃyuttakanikāyo vol. III. p. 32. Doch ist in siṇhalesischer wie barmanischer Schrift das bha dem ha sehr ähnlich, und eine Verwechslung mag schon früh aufgekommen sein. — Zum Folgenden vergl. die vier Verse am Ende des Dhammahadayavibhaṉgasuttam (im Suttasaṉgaho No. 13), deren zweiter lautet:

Tāva dīghāyukā devā Sattā cavanti saṉkhayā: N’atthi koci bhavo nicco — Iti vuttam mahesinā.

Bis durch die höchste Götterwelt Reibt alle Wesenheit sich auf: »Kein Dasein hat Beharrlichkeit« — Das ist das Wort des Meisterherrn.

Aller tieferen Ursprünglichkeit solcher Stellen eingedenk, wollen wir uns inzwischen erinnern, dass es auch bei uns, selbst in den ödesten Zeiten, nie gänzlich an Männern gefehlt hat, von denen das stolze Wort BRUNOS gilt: »Vidimus quantum satis est.« Man sehe nur z. B. den höchst merkwürdigen Brief PETRARCAS, de reb. fam. VIII., 8. Auf die Frage, was er vom Leben halte, antwortet der Vielerfahrene einem vertrauten Freunde u. a.: »Videtur mihi vita haec labyrinthus errorum, desertum horribile, limosa palus, habitatio ferarum, terra infelix, fons curarum, mare miseriarum, grata phrenesis, pondus infaustum, ficta fabula, falsa laetitia, verus dolor, cupiditas infinita, sitis insatiabilis, famelica nausea, fugax forma, latens praecipitium, abdita retia, officina scelerum, catena consuetudinum, rerum unci, prolixa brevitas, latae angustiae, calles inexplicabiles, passus impliciti, circulorum motus, statio instabilis, rota volubilis, manens cursus, concors discordia, bellum inexorabile, obliviosa peregrinatio, spirans mors, viventium infernus, longum funus, pomposa vanitas, superba miseria, miseranda felicitas. En, amice, qualis mihi haec videtur, quae tam multis exoptatissima ac gratissima vita est; necdum tamen conceptum omnem meae mentis expressi: peior enim est multo miseria, quam a me, seu quocumque hominum, dici possit. Sed quo es ingenio, ex his paucis totum, reor, animum loquentis introspicis. Unum tot in malis habe bonum, quod ad bonam et aeternam vitam, nisi dexter trames deseratur, via est.« Und gewiss ließe sich eine ariyapaveṇi durch Länder und Jahrhunderte hindurch ohne Mühe herstellen.

Explore with AITake your curiosity a little further.

Reading settings