KLINKERT[1] OP DE WONDERLIJKE REIZE VAN DEN HOORNSCHEN MEERMAN[2] WILLEM CORNELISZ. SCHOUTEN.
Reading edition
Als over Hooren blies de faam haar gulden hooren, Hoe Schouten d' aardenkloot op nieuws was omgegaan[3], [34a] Niet meer als andre, door de Straat van Magellaan, Maar de engte van Lemair, zoo niemand deê te voren;— "Nu is," sprak Ferdinand[4], "mijn eeren-krans verloren!" Draak vuur en vlam uitspoog, en Thomas[5] zag men staan Versuft door wangeloof; Van Noord sprak welberaân: 't Is oly in het vier[6], om na iets nieuws te sporen[7]!" En Spilbergh naauwlijks nog 't gerucht en kwam verrassen: "Nu leggen" (riep hij) "al mijn spillen in der asschen[8]!" O, Magellaan! vaartwel, Draak, Candish, Olivier, En Spilberg, die tot nog geweest zijt trouwe makkers; 't Is heel met ons gedaan; de Schout[9] komt met zijn rakkers[10], Fluks jongens! op een zij, en pakt u weg van hier!"