De Gulden Winkel der Konstlievende Nederlanders, GESTOFFEERD MET VEEL TREFFELIJKE, HISTORISCHE, FILOSOFISCHE, POËTISCHE, MORALE EN SCHRIFTUURLIJKE LEERINGEN; VERMAKELIJK EN STICHTELIJK VOOR ALLE STANDEN VAN MENSCHEN. (1613.) (continued 2)

De vliênde, vlugge tijd, al toornig en verbolgen Voorlooper, overlang, dat ik op 't lest zal volgen, Gewisse tijding bracht, en dat, al wat men ziet, Ik met mijn komste zal vermeluwen[406] tot niet. Niets hier ter wereld is, al schijnet[407] nog zoo zoete, Al blinkt het nog zoo schoon, of 't loopt mij te gemoete. De zonne met zijn toorts, de mane met heur lamp, De dag met zijn wit hoofd, de nacht met heuren damp, De zomer groen van 't loof, de winter wit van 't sneeuwe, Verliezen zich in mij, als met een luid' geschreeuwe: Het jaar, het ronde jaar, dat op twelf[408] voeten gaat Zich altijd tot mij wendt met een beweegd gelaat. Te mijwaarts spoedet zich de gulden loop der sterren, De mensche in zijn geboort beschouwt mij al van verren. De tijd, die met zijn zein[409] maait alles in dit dal, Ik dapper eens in't lest zijn vleugels korten zal. De mensch denkt minst om mij, daar meest aan is gelegen, Dewijl ik roede of kroon, den vloek of ook den zegen, Den Hemel of de Hel, het leven of de dood, Hem eindelijken zal toewerpen in den schoot, Wanneer ik 't wrankel rad van alle dingen wende. Nu denkt eens wie ik ben, en radet mij in 't ENDE.