PINXTER-ZANG, OP DE STEM VAN MARIA LOF-ZANG.

Na Kristus' Hemelvaart, De Apostelen, vergaard Eendrachtelijk te gader, Verwachtten voor haar hoofd Den Trooster, die beloofd Haar was van God den Vader. De[1] Pinkster-feest verscheen, Als snellijk viel beneên De Geest, daar elk op hoopte; Die, als een winds gedruisch, Terstond vervulde 't huis, En met een vier haar[2] doopte. De Twaalve zag men hier Omschenen met een vier, Omstraald met vierge tongen; Haar sprake zonder tolk Verbaasde 't uitheemsch volk, Van alzins ingedrongen. "O, wonder is 't," zegt de een, "Dat die van Galileên Al 's werelds talen konnen!" Een ander zegt: "zij zijn Verzopen in den wijn, En van den drank verwonnen!" "Neen, neen!" roept Cefas blij, "'t Is Joëls profecij, Die God aan ons vervulden; Ten ende Jakobs huis Werd kondig[3], wie aan 't kruis Nam op hem 's werelds schulden." Den hamer Gods hier sprak, De steenen harten brak; [Pg 97a] Wij zijn vol schuld bevonden Aan 's Heeren bloed; wat raad? "Elk een," zegt Peter, "laat' Afwasschen al zijn zonden!" Drie duizend zielen daar, Boetvaardig, wonderbaar, Zich Kristus niet en schamen; Zij volgen Jezus' wet, Zij waken in 't gebed, En zijn één ziel te zamen.