II
Reading edition
Kiam ili estis foririntaj, Cindrulino, kies koro estis tre malĝoja, sidiĝis kaj ĉagrenege ekploris; sed dum ŝi sidiĝis malgaja, pensante pri la malboneco de siaj fratinoj, voĉo alvokis ŝin el la ĝardeno, kaj ŝi eliris por vidi kiu ĝi estis.
Ĝi estis ŝia bapto-patrino, bona, maljuna Feino.
«Ne ploru, Cindrulino, ŝi diris, vi ankaŭ iros al la balo, ĉar vi estas bona, afabla knabino. Alportu al mi grandan kukurbon.»
Cindrulino obeis, kaj la Feino, tuŝante ĝin kun sia vergeto, ĝin ŝanĝis en grandan veturilon. Poste ŝi ŝanĝis raton en veturigiston, kaj musojn en lakeojn. La Feino tuŝis ankaŭ Cindrulinon kun sia vergeto, kaj la vestaĉoj[1] de l' malriĉa knabino fariĝis belegaj vestoj, ornamitaj per multe-kostaj puntoj kaj juveloj; ŝiaj malnovaj ŝuoj fariĝis ĉarma paro da vitraj pantofloj, kiuj ŝajnis diamantoj. La Feino ordonis, ke ŝi iru al la balo kaj sin amuzadu, sed certe lasu la balĉambron antaŭ ol la horloĝo sonorigos la dekduan horon.
«Se vi tion ne faros, ŝi diris, viaj belegaj vestoj de nove fariĝos vestaĉoj.»
Tiam Cindrulino eniris la veturilon kaj forveturis kun siaj lakeoj, tre belege, kaj alvenis al la reĝa kortego, kie ŝi estis entuziasme ricevata.
Cindrulino en la balo.
La plej belega junulino en la balo ŝi estis, kaj la princo volis danci nur kun ŝi.
Sed ŝi rapidis foriri iom antaŭ la fiksita horo, kaj ŝi havis tempon por senvestiĝi antaŭ ol ŝiaj fratinoj alvenis hejme. Ili diris al ŝi, ke alestis la balon mirinda princino, pri kiu la princo entuziasmiĝis. Ili nesciis, ke la princino estis Cindrulino mem.
