Note 189 — Front matter (continued 3)
Reading edition
Το πέλαο ξάφνου μακριά μουγγοβολά και σειέται. Αχ! τ' άλογο της Αραπιάς καλά χαλινωμένο, Και με του Τούρκου τ' άρματα νους Ιταλού και Γάλλου. Σε λίγο μένουν άφραχτα τα λίγα στήθια πώχει. Ακοίμητη σαι που ποτέ, βροντή, δεν ησυχάζεις;↩