Note 151 — Front matter (continued 3)
Reading edition
Κ' η φύσις όλη του γελά και γένεται δική του. Ελπίδα, τον αγκάλιασες και του κρυφομιλούσες, Και του σφιχτόδεσες του νου μ' όλα τα μάγια πώχεις. Νιος κόσμος δόξας και χαράς ανθίζει 'ςτην ψυχή του. Αλλ' απαντούν τα μάτια του τρανό θεριό πελάγου.↩