Note 148 — Front matter (continued 3)
Reading edition
Κι' ανάμεσα 'ςτής θάλασσας και τ' ουρανού τα κάλλη, Που ναι . . . 'ςτο φως δεμένα, 'ςτην αγάπη, Είσαι κ' εσύ, κατσάβραχο, σα νύφη στολισμένο. Στ' άνθη γελάς κ' είσ' όμορφο, χάσμα του βράχου μαύρο. Κι' άφησες τ' όμορφο κλαδί για του γιαλού την πέτρα, Κι' ασάλευτό σαι κατά δω, πουλάκι γυρισμένο· Πες μου μη δεν είναι της γης τα μάγια της φωνής σου;↩