Note 101 — Front matter (continued 3)
Reading edition
Ξάφνου ο Άδης μουρμουρίζει. Ξάφνου εστάθηκε η φωνή Της παρθένας, οπού πέφτει Στην αγκάλη του εραστή. Τ' όμορφο κοράσι πέφτει Στην αγκάλη του εραστή. Σαν τ' αυλάκι 'ς την πεδιάδα Την ανθούσιμη κυλά, Λίγη παίρνοντας μοσχάδα. Πολλή αφίνοντας δροσιά. Και το παν κατασωπαίνει . . . . . . . . . . . Ουδέ φύλλο, ουδέ ζωΰφι, Ουδέ ρεύμα, ουδέ πνοή. Και χωρίς να ξέρω πώς, Για το θάνατο μιλούσε Πως θε νά τανε γλυκός. Μη μακρύς καιρός με βάλη 'Σ αλλουνού την αγκαλιά.↩