Note 142 — Front matter (continued 3)
Reading edition
Ήταν εντύπωση ανεκδιήγητη, οποίαν κανείς ίσως δεν εδοκίμασε, είμη ο πρώτος άνθρωπος, όταν επρωτοανάπνευσε, και ο ουρανός, η γη, και η θάλασσα πλασμένα γι' αυτόν, ακόμη εις όλη τους την τελειότητα, αναγαλλιάζανε μέσα εις την ψυχή του, — Γλυκειά ζωή, που το πουλί μισοπλασμένο ακόμα Είχε πρωτύτερα αισθανθή με τον κηλαιδισμό του, Και τον αέρα εχτύπουνε με το ζεστό φτερό του· Κι' ο αέρας ο αμόλυντος, το δέντρο που 'χε ανθίση, Το καρτερούσαν ν' ανεβή να πρωτοκηλαϊδήση, — Έως οπού εις τη μέθη του νοός και της καρδιάς του, τον έπιασε, σύμβολο του θανάτου, ο ύπνος, όθεν αυτός έμελλ' έπειτα να ξυπνήση, και ευρεθή σιμά του Της ομορφιάς βασίλισσα και να γενή δική του.↩