Note 126 — Front matter (continued 3)
Reading edition
↩ Κρίνος τ' ανάστημα ψηλό, που ο ήλιος το φωτίζει, Στέκει 'ςτο πέλαο σαν αφρός χωρίς να το συγχύζη. Κυπαρισσένιο και χυτό τ' ανάστημα σηκώνει. Κυπαρισσένιο ανάστημα με χάρι αντισηκώνει. Κ' είχε τ'ς αγκάλαις ανοιχταίς π' αστράφτανε σαν κρίνοι. Εις την αγάπη τ' Ουρανού, που τόσα δόξα εντύθη, Μ' αγάπη ανταποκρίνεται, που τ'ς έτρεμαν τα στήθη. Κι' ανάβρυσε κάθε ομορφιά και κάθε καλωσύνη. Τέλος 'ςεμέ που βρίσκομουν ομπρός της μέσ' 'ς τα ρείθρα, Εγώ το σίδερο κι' αυτή η πετροκαλαμήθρα, Σ τη μυστική γαλήνη εγώ στημένος μέσ' 'ς τα ρείθρα Μνέσκω σαν κατά τον Βοριά η πετροκαλαμήθρα· Ωσάν Βοριάς αυτή, κ' εγώ σαν πετροκαλαμήθρα.↩