Zes maanden op Cuba.—Havanna. (continued 2)

Na het verloop der 24 uren, die vereischt worden om de aaneengeplakte bladeren los te maken, heeft een gewichtig proces plaats, het bevochtigen van het blad. Men doet dit door het benedenste deel der bladeren te besprenkelen en ze dan te schudden, tot het water zich over de oppervlakte verspreidt. De graad van bevochtiging hangt af van den toestand van ieder blad.

De groote bladeren (capas) blijven een of twee dagen in kisten gepakt. De tripas worden een tot drie dagen op rekken uitgespreid om te drogen, en de lichtere soorten moeten daarna van twee tot vijf weken in geperforeerde vaten worden blootgesteld aan een gelijkmatige warmte van 25–30°, en een vochtigheidsgraad van 70 à 80 percent. De juiste aanbrenging van dien graad van warmte en vocht is het geheim der cubaansche tabaks-industrie.

Waar de wasdom der plant vertraagd is door de hoeveelheid nicotine die zij bevat, kan die belemmerende werking slechts worden opgeheven te Havanna, waar bepaalde microben de nicotinedeelen omzetten in vluchtige ammoniakverbindingen.

Om sterke en fijnere, of gewoner soorten te verkrijgen, worden de bladeren, die op den zelfden tijd zijn geplukt, òf in een vat gedaan, óf met andere vermengd.

Het rollen der sigaren is moeilijk en vereischt langdurige oefening in het losrollen der kleinere bladen en het schikken van deze op een half groot blad. Voor het rollen zelf wordt, al naar de soort der sigaren, van 4 tot 15 minuten vereischt. Men begint het groote blad, de capa, te rollen aan de punt, en zorgt, dat de nerven van het blad in de lengte der sigaar loopen. De tamelijk droge, halve tripas (kleine bladen) worden gewikkeld in de vochtige capa; die zeer zacht en rekbaar is, en ten slotte wordt de gerolde sigaar met een soort gom dicht geplakt.

Dit rollen gebeurt op planken van Amerikaansch eikenhout. Op elke plank worden per dag ongeveer 75 gewone sigaren gerold, of 25 van de fijnste soort. Op 450 van deze planken kunnen dus dagelijks 4000 sigaren worden afgeleverd. Onder het werk worden de torcedores voorgelezen door een kameraad, die boven op een soort estrade is gezeten; zoodoende blijven zij op de hoogte van de politiek, en kunnen ook genieten van spaansche geschiedkundige of romantische werken.

De gemaakte sigaren worden in pakjes van vijftig verdeeld en naar den hoofdopzichter van de werkplaats gebracht, om gekeurd te worden; want de eer der fabriek is ermede gemoeid, dat zij onberispelijk worden afgeleverd.

De man, die de sigaren moet schiften naar de kleur, de grootte en de kwaliteit, heeft geen gemakkelijke taak. Hij wordt escogida genoemd, en moet buitengewoon bedreven zijn in zijn vak. Ik hoorde dat de donkere sigaren, in tinten van zwartbruin, roodbruin, groenachtig bruin en rood, bestemd zijn voor de rookers van Cuba, Zuid-Amerika en Spanje; de lichtere, zuiver bruin, met tinten die naar het geel en groen zweemen, zijn het meest gewild in Amerika, Engeland en Duitschland; naar Frankrijk worden eveneens lichtgekleurde gezonden, maar met bruinachtig gelen tint. Verder worden de sigaren onderscheiden in vier soorten: seco, jugoso, pajiso en brillo; in zestig verschillende grootten tot die van 25 c.M. lengte, die Herculesknodsen worden genoemd; en in zestig formaten, waaraan nog gedurig nieuwe varieteiten worden toegevoegd.

Elf zagerijen leveren de lichte cederhouten kistjes, waarin de sigaren, soms bij vijven en tienen; doch meestal bij vijf en twintig en vijftig stuks worden verpakt. De grootste kisten met sigaren naar Engeland. In Amerika is men gesteld op hermetisch gesloten kisten, doch dit middel is niet voldoende om te beletten, dat dikwijls na zes maanden de sigaren door de larf van een zeker insect worden doorboord. Ze zijn in den regel prachtig versierd, in gekleurd papier met medaillons gewikkeld, en voorzien van het fabrieksmerk. Ook op den binnenkant van de deksels der doozen heeft de teekenaar zijn fantasie den vrijen loop gelaten. Die bontgekleurde prentjes leveren aan zes drukkerijen volop werk.

De vrouwen (despalilladoras de tripas) vormen de meerderheid onder het fabriekspersoneel der sigarenfabrieken. Zij verdienen 3.25 fr. per dag; de mannen (torcedores de capas) van tien tot vijf en twintig francs. De bekwaamste werklieden (escogidores) en de opzichters verdienen 136 pesos of 680 francs per maand.

Een huiselijk tafereeltje op het platteland.

De voornaamste sigarenfabrieken van Havanna zijn, in alphabethische orde genoemd, Aquila de Oro, Cabanas, Corona, Espanola, Flor de Naves, Gener, Imperial, Intimidad, Partagas, Prominente. Veertien fabrieken vormen het engelsche syndicaat Henry Clay, Bock en Co., die in vereeniging met andere syndicaten: Suarez Murias Co., L. Cabanas y Carvayal Co., Havana Commercial Co. de groote Havana Cigar Company hebben opgericht. Gecombineerd met de Habana Tabaco and Cigar Company is dit algemeene syndicaat een amerikaansche trust geworden, met een kapitaal van 50 millioen dollars of 260 millioen francs, waarbij nog gevoegd moeten worden de kapitalen van vijf andere amerikaansche trusts; n.l. 1. de Havana America of Tampa and Key West Comp., die twaalf fabrieken in Florida bezit, waar cubaansche tabak wordt verwerkt; 2. de American Tabaco Comp., die alle sigaren- en cigarettenfabrieken in de Vereenigde Staten vertegenwoordigt; 3. de United Stores Company, die het monopolie heeft van den détailverkoop van alle soorten van tabak in Amerika, 4. de Imperial Company, die de fabricatie en den verkoop der engelsche producten heeft gemonopoliseerd, en ten slotte een vijfde, nog in wording zijnde trust, die zich meer uitsluitend zal wijden aan den verkoop van duitsche sigaren en egyptische cigaretten. Allen met elkander vormen zij “The Consolidated Company of Tabaco, of New-York”, met een kapitaal van 280 millioen dollars.

Waar zulke machten aan het werk zijn, beantwoorden de uitkomsten aan de meest hoopvolle verwachtingen. In 1904 zijn 563 653 centenaars tabak uitgevoerd, een waarde vertegenwoordigend van 25 475 770 dollars.