Note 2 — ER DAAGT EEN ONVERWACHTE BONDGENOOT OP.

Onze held, wiens nieuwsgierigheid sterk geprikkeld was door het denkbeeld om het hol van een Hooglandschen Cacus te bezoeken, verzuimde echter niet zich te vergewissen of zijn gids te vertrouwen was. De Baron verzekerde hem, dat de uitnoodiging zeker niet zou gedaan zijn, indien er het minste gevaar te duchten ware, en dat hij niets anders dan een weinig vermoeienis te vreezen had. En daar Evan hem voorstelde om, bij hunne terugkomst, een dag ten huize van zijn opperhoofd door te brengen, waar hij verzekerd kon zijn van behoorlijk verzorgd en bij uitstek welkom te wezen, scheen er niets zeer verschrikkelijks in de onderneming te zijn. Wel is waar verbleekte Rose toen zij er van hoorde spreken; maar haar vader, die de moedige weetgierigheid van zijn jongen vriend toejuichte, deed geen poging om die te matigen, door een ophef van gevaar, dat inderdaad niet bestond; en nadat er een reiszak met eenige weinige benoodigdheden op de schouders van een soort van jager gebonden was, ving onze held zijn tocht aan met een jachtgeweer in de hand, vergezeld door zijn nieuwen vriend Evan Dhu, en gevolgd door genoemden jager en twee Hooglanders, het gevolg van Evan; een hunner droeg op zijn schouder een bijl met een langen steel, een Lochaber bijl2 genoemd, terwijl de ander een lang ganzenroer met zich voerde. Evan gaf Eduard op zijn vraag te kennen, dat dit krijgshaftig gevolg in geenen deele voor zijn veiligheid vereischt werd, maar alleen, zoo als hij zeide, terwijl hij zijn plaid met zekere deftigheid ophaalde en schikte, om welvoegelijk en gelijk het Vich Ian Vohr’s zoogbroeder betaamde, op Tully-Veolan te verschijnen. „Ha!” voegde hij er bij, „gij zijt zelf een Saksischen duinhé-wassel (een Engelsch edelman), en gaarne zou ik hebben dat gij het opperhoofd, met zijn sleep aan, zaagt.”