IV. De theevisite.
Reading edition
Kleine Loe krijgt theevisite; Op het mooiste aangekleed Zit ze in haar leuningstoeltje, Voor d’ ontvangst geheel gereed.
Op haar tafeltje staat alles. Op een blaadje ’t theeservies Heel licht blauw met rozeknopjes Een geschenk van Tante Wies.
Naast het blad op ’t tafelkleedje, Blauwe schaaltjes keurig net; Met gekleurde poppeschuimpjes, Bitterkoekjes en banket.
Op heel kleine stoeltjes zitten: Joopje in ’t matrozenpak, Roosje in haar witte jurkje Beiden heel op hun gemak.
Voor de dames grooter stoelen Naast de kleintjes van de pop; Daarnaast staat een voetenbankje En daar zit het poesje op.
O, daar komen de vriendinnen Met haar kindren op den arm. “Dag, Mevrouwtje, Wel hoe gaat het? Foei wat is ’t verbazend warm!”
Zie je ’t nog gelukkig niet.
“Ja,” zegt Loe, “maar hier is ’t heerlijk, In de kamer is het koel— Gaat u zitten, lieve dames, Net voor ieder is een stoel.”
“En, wat zal u nu gebruiken, Zeker wel een kopje thee?”— Heel graag, met veel melk en suiker.— Waarom kwam uw kind niet mee?”
“Och,’t is ziek,” zucht Carolientje “Gist’ren brak ’t in eens zijn hoofd. ”’k Heb zoo vreeselijk moeten schreien, Toen heeft Pa m’ een nieuw beloofd.”
“Mijne heeft een arm gebroken. En dat is de schuld van Piet,” Zegt Phie, “maar met lange mouwen Zie je ’t nog gelukkig niet.”
“Ja, die broertjes zijn toch lastig,” Zegt heel neuswijs Antoinet. “Zoo gezellig onder meisjes Hebben wij de meeste pret.”
Tikketakke gaan de lepels, Suiker, melk en thee smaakt goed. Knibbelknabbel gaan de tandjes— En de meisjes zijn heel zoet.
Zachtjes gaat de tuindeur open, Om een hoek gluurt broertje Bob. “Zeg, mag ik ook binnenkomen, Of heb jullie alles op?”
Zachtjes gaat de tuindeur open
En hij stapt parmantig binnen; Met hem komen Kees en Roel, Vragen ook, om thee met koekjes En het wordt een dolle boel.
”’k Wou nog wel een beetje suiker.” “Geef mij nog een kopje, Loe.” Bob en Kees en Roeltje likken, Eten nog een koekje toe.
’t Duurt niet lang, of op is alles. Koekjes, melk en suiker, thee.— “Kom,” zegt Roeltje, “Nu den tuin in!” En de dames hollen mee.
Romlig liggen nu de kopjes Op ’t bemorste tafelkleed, Waarvan poes de druppels oplikt En de koekjeskruimels eet.
De verlaten poppekindren Staren treurig voor zich uit, Want hun moeders stoeien buiten Met haar broertjes tot besluit.
