Note 91 — Neunter Abschnitt. Des Dichters Alter. Seine Religionsansichten. Sein Tod.
Reading edition
Oberthür
in der Schrift, welche Anm.
[9]
angeführt worden ist, S. 30, giebt diese Stelle mit der Bemerkung, daß
Ignaz Gropp
solche in einer geschriebenen Chronik gefunden habe. Die Stelle, worüber die Recension des
Oberthür'schen
Buches in den
Götting. Gel. Anz.
1818 S. 2054-56 zu vergleichen, lautet so:
In novi monasterii ambitu, vulgo
Lorenzgarten,
sepultus est
Waltherus
sub arbore. Hic in vita sua constituit in suo testamento, volucribus super lapide suo dari blanda
(blada?)
et potum; et quod adhuc die hodierna cernitur, fecit quatuor foramina fieri in lapide, sub quo sepultus est, ad aves quotidie pascendas. Capitulum vero N. M. hoc testamentum volucrum transtulit in semellas, dari canonicis in suo anniversario, et non amplius volucribus. In ambitu præfati horti, vulgo
im Creuzgang,
de hoc Walthero adhuc ista carmina saxo incisa leguntur:
Pascua qui volucrum vivus Walthere fuisti, Qui flos eloquii, qui Palladis os oblivisti, Ergo quod aureolam probitas tua poscit habere, Qui legit, hic dicat: Deus istius miserere.
Nach einer neueren Mittheilung im
Morgenblatt
1821 Nr. 19 sind diese vier gereimten Hexameter auch in die Würzburger Handschrift, Bl. 212b, eingezeichnet. (Statt
oblivisti
heißt es hier besser
obiisti
, statt
poscit
steht
possit
.) Voran stehen die Worte:
De milite Walthero dicto von der Vogelweide, sepulto in ambitu novi monasterii Herbip.; in suo epitaphio sculptum erat: etc.