Note 1003 — Chapter II · THE TREATMENT OF PENITENTS IN DIFFERENT EXTERNAL CIRCUMSTANCES

Frassinetti, l. c. p. 283. We will not leave unnoticed two special dangers to which Aertnys calls attention: (1) Siquando Confessarius, junior præsertim advertat pœnitentem aliquam carnali amore sibi adhærere asperis verbis eam retundat, et si hoc non sufficiat ad alium Confessarium remittat, idque tum præcipue faciendum est, cum et Confessarius sensualem affectum in se sentit; alioquin incautus Confessarius seipsum et pœnitentem magno periculo exponet. (2) He then reminds confessors that the devil especially likes to direct his efforts against priests, as, at one blow, he ruins not only one, but many other souls if he succeeds in corrupting a priest. Inde nonnunquam contingit, ut procaces feminæ consilium ceperint insidias parandi virtuti alicujus Sacerdotis, simulando conversionem, infirmitatem, aut quid aliud excogitando, ut paulatim ad seductionem devenirent. Evenit quoque, ut salax puella prolixam seriem obscænitatum in Confessione enarret et inverecunde describat, eo animo, ut turpes commotiones in Confessario suscitet. Confessarius debere ejusmodi serpentes a se repellere, res ipsa monet. And Berardi (Praxis Confess. n. 1099) adds: “Cavendum quoque est ab illis puellis, quæ ex curiositate malitiosa cupiunt interrogari a Confessariis, ut addiscant ea quæ adhuc ignorant et in hunc finem semper affirmative respondent. Sunt etiam aliæ adhuc magis malitiosæ, quæ, sive ex libidine, sive ut postea in conversationibus rideant de Confessario, non solum ad quaslibet interrogationes affirmative respondent, sed etiam ruborem fingunt et enixe petunt, ut interrogentur. Ab his scopulis interdum difficile est cavere; sed utile erit, quod Confessarii juniores sciant, quousque malitia feminæ pertinqere possit.” Cf. Eccle. 25, 26.