Note 354 — THEAETETUS.

ἴσως δὲ βέλτιον—μᾶλλον. Zoo men niet erkennen wil, dat Plato zich hier aan eene zekere wijdloopigheid schuldig maakt, die trouwens bij hem dikwijls genoeg gevonden wordt, dan moet men aannemen, dat βέλτιον op den geheelen zin ziet, van σὲ λέγειν tot πολυπραγμονεῖν, en dat het andere lid, dat met dezen zin door middel van βέλτιον vergeleken wordt, geheel verzwegen is. Dit andere lid is dan natuurlijk niet anders dan het volslagen tegendeel van den zin, waar βέλτιον vóórstaat. Overigens is de reden, waarom dit beter is, te zoeken in de eigenaardige methode van Socrates, die zijne toehoorders liever zelf liet vinden, dan dat hij hun oordeel door zijne uitspraken zocht te wijzigen. Het is de eigenschap der Socratische μαιευτική, dat de leermeester zich niet op den voorgrond plaatst, maar alleen den leerling aan het denken helpt. Zie blz. 29 volgg. ↑