Note 34 — Chapter VI · THE STUDY OF NATURE. FUNDAMENTAL POSITIONS.

Diog. vii. 134: δοκεῖ δ’ αὐτοῖς ἀρχὰς εἶναι τῶν ὅλων δύο, τὸ ποιοῦν καὶ τὸ πάσχον. τὸ μὲν οὖν πάσχον εἶναι τὴν ἄποιον οὐσίαν τὴν ὕλην, τὸ δὲ ποιοῦν τὸν ἐν αὐτῇ λόγον τὸν θεόν. τοῦτον γὰρ ὄντα ἀΐδιον διὰ πάσης αὐτῆς δημιουργεῖν ἕκαστα. Such is the teaching of Zeno, Cleanthes, Chrysippus, Archedemus, and Posidonius. Sext. Math. ix. 11: οἱ ἀπὸ τῆς στοᾶς δύο λέγοντες ἀρχὰς, θεὸν καὶ ἄποιον ὕλην, τὸν μὲν θεὸν ποιεῖν ὑπειλήφασι, τὴν δὲ ὕλην πάσχειν τε καὶ τρέπεσθαι. Similarly Alex. Aph. De Mixt. 144; Achill. Tat. Isag. c. 3, 124, E; Plut. Pl. Phil. i. 3, 39; Stob. Ecl. i. 306; 322, according to the passage quoted, p. 101, 2, from Zeno respecting ὕλη: διὰ ταύτης δὲ διαθεῖν τὸν τοῦ παντὸς λόγον ὃν ἔνιοι εἱμαρμένην καλοῦσιν, οἷόνπερ ἐν τῇ γόνῃ τὸ σπέρμα. Sen. Ep. 65, 2: Dicunt, ut scis, Stoici nostri, duo esse in rerum natura, ex quibus omnia fiant: causam et materiam. Materia jacet iners, res ad omnia parata, cessatura si nemo moveat. Causa autem, i.e. ratio, materiam format et quocunque vult versat, ex illa varia opera producit. Esse ergo debet, unde fit aliquid, deinde a quo fiat. Hoc causa est, illud materia. Ibid. 23: Universa ex materia et ex Deo constant … potentius autem est ac pretiosius quod facit, quod est Deus, quam materia patiens Dei. ↑