Note 8 — Chapter IV · AUTHORITIES FOR THE STOIC PHILOSOPHY: ITS PROBLEM AND DIVISIONS.
Oswald J. (Oswald Joseph) Reichel translation
Cic. Acad. ii. 42, 129: Herillum, qui in cognitione et scientia summum bonum ponit: qui cum Zenonis auditor esset, vides quantum ab eo dissenserit, et quam non multum a Platone. Fin. ii. 13, 43: Herillus autem ad scientiam omnia revocans unum quoddam bonum vidit. iv. 14, 36: In determining the highest good, the Stoics act as one-sidedly, as if ipsius animi, ut fecit Herillus, cognitionem amplexarentur, actionem relinquerent. v. 25, 73: Sæpe ab Aristotele, a Theophrasto mirabiliter est laudata per se ipsa rerum scientia. Hoc uno captus Herillus scientiam summum bonum esse defendit, nec rem ullam aliam per se expetendam. Diog. vii. 165: Ἥριλλος … τέλος εἶπε τὴν ἐπιστήμην. Ibid. vii. 37. With less accuracy, it is asserted by Iambl. in Stob. Ecl. i. 918, that we are raised to the society of the gods, κατὰ Ἥριλλον, ἐπιστήμῃ. ↑