Note 21 — Chapter IV · AUTHORITIES FOR THE STOIC PHILOSOPHY: ITS PROBLEM AND DIVISIONS.
Oswald J. (Oswald Joseph) Reichel translation
Sext. Math. vii. 13: καὶ Ἀρίστων δὲ ὁ Χῖος οὐ μόνον, ὥς φασι, παρῃτεῖτο τήν τε φυσικὴν καὶ λογικὴν θεωρίαν διὰ τὸ ἀνωφελὲς καὶ πρὸς κακοῦ τοῖς φιλοσοφοῦσιν ὑπάρχειν, ἀλλὰ καὶ τοῦ ἠθικοῦ τόπου τινὰς συμπεριέγραψε καθάπερ τόν τε παραινετικὸν καὶ τὸν ὑποθετικὸν τόπον· τούτους γὰρ εἰς τίτθας ἂν καὶ παιδαγωγοὺς πίπτειν·—(almost a literal translation is given of these words by Seneca, Ep. 89, 13)—ἀρκεῖσθαι δὲ πρὸς τὸ μακαρίως βιῶναι τὸν οἰκειοῦντα μὲν πρὸς ἀρετὴν λόγον, ἀπαλλοτριοῦντα δὲ κακίας, κατατρέχοντα δὲ τῶν μεταξὺ τούτων, περὶ ἃ οἱ πολλοὶ πτοηθέντες κακοδαιμονοῦσιν. Seneca, Ep. 94, 1: Eam partem philosophiæ, quæ dat propria cuique personæ præcepta … quidam solam receperunt … sed Ariston Stoicus e contrario hanc partem levem existimat et quæ non descendat in pectus usque; at illam habentem præcepta [? ad vitam beatam] plurimum ait proficere ipsa decreta philosophiæ constitutionemque summi boni, quam qui bene intellexit ac didicit, quid in quaque re faciendum sit, sibi ipse præcepit. This is then further expanded following Aristo. ↑