Note 36 — Chapter X · ETHICS. THE GENERAL PRINCIPLES OF THE STOIC ETHICS. ABSTRACT THEORY OF MORALITY.

Diog. 89: τήν τ’ ἀρετὴν διάθεσιν εἶναι ὁμολογουμένην καὶ αὐτὴν δι’ αὑτὴν εἶναι αἱρετὴν, οὐ διά τινα φόβον ἢ ἐλπίδα ἤ τι τῶν ἔξωθεν· ἐν αὐτῇ τ’ εἶναι τὴν εὐδαιμονίαν, ἅτ’ οὔσῃ [-ης] ψύχῃ [-ης] πεποιημένῃ [-ης] πρὸς ὁμολογίαν παντὸς τοῦ βίου. Sen. De Clem. i. 1, 1: Quamvis enim recte factorum verus fructus sit fecisse, nec ullum virtutum pretium dignum illis extra ipsas sit. Id. Ep. 81, 19. Ep. 94, 19: Æquitatem per se expetendam nec metu nos ad illam cogi nec mercede conduci. Non esse justum cui quicquam in hac virtute placet præter ipsam. Id. Ep. 87, 24: Maximum scelerum supplicium in ipsis est. Benef. iv 12: Quid reddat beneficium? dic tu mihi, quid reddat justitia, &c.; si quicquam præter ipsas, ipsas non expetis. M. Aurel. ix. 42: τί γὰρ πλέον θέλεις εὖ πριήσας ἄνθρωπον; οὐκ ἀρκῇ τούτῳ, ὅτι κατὰ φύσιν τὴν σήν τι ἔπραξας, ἀλλὰ τούτου μισθὸν ζητεῖς; When man does good, πεποίηκε πρὸς ὃ κατεσκεύασται καὶ ἔχει τὸ ἑαυτοῦ. Id. vii. 73; viii. 2. See pp. 230, 1; 236, 4. ↑