Note 13 — Chapter X · ETHICS. THE GENERAL PRINCIPLES OF THE STOIC ETHICS. ABSTRACT THEORY OF MORALITY.

Diog. vii. 105: τῶν ἀδιαφόρων τὰ μὲν λέγουσι προηγμένα τὰ δὲ ἀποπροηγμένα. προηγμένα μὲν τὰ ἔχοντα ἀξίαν· ἀποπροηγμένα δὲ τὰ ἀπαξίαν ἔχοντα. By ἀξία, the three meanings of which are discussed, they understand here μέσην τινὰ δύναμιν ἢ χρείαν συμβαλλομένην πρὸς τὸν κατὰ φύσιν βίον. 107: τῶν προηγμένων τὰ μὲν δι’ αὑτὰ προῆκται, τὰ δὲ δι’ ἕτερα, τὰ δὲ δι’ αὑτὰ καὶ δι’ ἕτερα.… δι’ αὑτὰ μὲν ὅτι κατὰ φύσιν ἐστί. δι’ ἕτερα δὲ ὅτι περιποιεῖ χρείας οὐκ ὀλίγας. ὁμοίως δὲ ἔχει καὶ ἀποπροηγμένον κατὰ τὸν ἐναντίον λόγον. Essentially the same account, only somewhat fuller, in Stob. Ecl. ii. 142. Conf. Cic. Acad. i. 10, 36; Fin. iii. 15, 50; iv. 26, 72; Sext. Pyrrh. iii. 191; Math. xi. 60; Alex. Aphr. De An. 157. Zeno (in Stob. 156; Cic. Fin. iii. 16, 52) explains the conception προηγμένον, and its distinction from ἀγαθόν: προηγμένον δ’ εἶναι λέγουσιν, ὃ ἀδιάφορον ὂν ἐκλεγόμεθα κατὰ προηγούμενον λόγον … οὐδὲν δὲ τῶν ἀγαθῶν εἶναι προηγμένον, διὰ τὸ τὴν μεγίστην ἀξίαν αὐτὰ ἔχειν. τὸ δὲ προηγμένον, τὴν δευτέραν χώραν καὶ ἀξίαν ἔχον, συνεγγίζειν πως τῇ τῶν ἀγαθῶν φύσει οὐδὲ γὰρ ἐν αὐλῇ τὸν προηγούμενον εἶναι τὸν βασιλέα, ἀλλὰ τὸν μετ’ αὐτὸν τεταγμένον. ↑