Note 179 — Chapter X · ETHICS. THE GENERAL PRINCIPLES OF THE STOIC ETHICS. ABSTRACT THEORY OF MORALITY.
Oswald J. (Oswald Joseph) Reichel translation
Plut. C. Not. 9, 1: τῆς ἀρετῆς καὶ τῆς εὐδαιμονίας παραγινομένης πολλάκις οὐδ’ αἰσθάνεσθαι τὸν κτησάμενον οἴονται διαλεληθέναι δ’ αὐτὸν ὅτι μικρῷ πρόσθεν ἀθλιώτατος ὢν καὶ ἀχρονέστατος νῦν ὁμοῦ φρόνιμος καὶ μακάριος γέγονεν. So Sto. Rep. 19, 3. In explanation of these words, Ritter, iii. 657, aptly refers to Stob. ii. 234 (γίγνεσθαι δὲ καὶ διαλεληθότα τινὰ σοφὸν νομίζουσι κατὰ τοὺς πρώτους χρόνους), and Philo, De Agric. p. 325: Those yet inexperienced in wisdom παρὰ τοῖς φιλοσόφοις διαλεληθότες εἶναι λέγονται σοφοί· τοὺς γὰρ ἄχρι σοφίας ἄκρας ἐληλακότας καὶ τῶν ὅρων αὐτῆς ἄρτι πρῶτον ἁψαμένους ἀμήχανον εἰδέναι, φασι, τὴν ἑαυτῶν τελείωσιν. μὴ γὰρ κατὰ τὸν αὐτὸν χρόνον ἄμφω συνίστασθαι τήν τε πρὸς τὸ πέρας ἄφιξιν καὶ τὴν τῆς ἀφίξεως κατάληψιν, ἀλλ’ εἶναι μεθόριον ἄγνοιαν, κ.τ.λ. Sen. Ep. 75, 9, likewise investigates the same point, but ranges those who have not yet attained the consciousness of perfection among advancers, but not among the wise. Prantl’s conjecture (Gesch. d. Logik, i. 490, 210), that the σοφὸς διαλεληθὼς is connected with the fallacy known as διαλανθάνων, appears to be questionable. ↑