Note 145 — Chapter X · ETHICS. THE GENERAL PRINCIPLES OF THE STOIC ETHICS. ABSTRACT THEORY OF MORALITY.
Oswald J. (Oswald Joseph) Reichel translation
Plut. C. Not. 10, 4: ναὶ, φασίν· ἀλλὰ ὥσπερ ὁ πῆχυν ἀπέχων ἐν θαλάττῃ τῆς ἐπιφανείας οὐδὲν ἧττον πνίγεται τοῦ καταδεδυκότος ὀργυίας πεντακοσίας, οὕτως οὐδὲ οἱ πελάζοντες ἀρετῇ τῶν μακρὰν ὄντων ἧττόν εἰσιν ἐν κακίᾳ καὶ καθάπερ οἱ τυφλοὶ τυφλοί εἰσι κἂν ὀλίγον ὕστερον ἀναβλέπειν μέλλωσιν, οὕτως οἱ προκόπτοντες ἄχρις οὗ τὴν ἀρετὴν ἀναλάβωσιν ἀνόητοι καὶ μοχθηροὶ διαμένουσιν. Diog. 127 (see p. 266, 3). Stob. ii. 236: πάντων τε τῶν ἁμαρτημάτων ἴσων ὄντων καὶ τῶν κατορθωμάτων καὶ τοὺς ἄφρονας ἐπίσης πάντας ἄφρονας εἶναι τὴν αὐτὴν καὶ ἴσην ἔχοντας διάθεσιν. Cic. Fin. iii. 14, 48: Consentaneum est his quæ dicta sunt, ratione illorum, qui illum bonorum finem quod appellamus extremum quod ultimum crescere putent posse, iisdem placere, esse alium alio etiam sapientiorem, itemque alium magis alio vel peccare vel recte facere. Quod nobis non licet dicere, qui crescere bonorum finem non putamus. Then follow the same comparisons as in Plutarch. Sen. Ep. 66, 10: As all virtues are equal, so are omnes homines quibus illæ contigere. Ep. 79, 8: What is perfect admits of no increase; quicunque fuerint sapientes pares erunt et æquales. ↑