Note 126 — Chapter V · (continued 2)
Reading edition
The vision of Boso fills the ninth chapter of the fourth book of Simeon’s Durham history. He sees first, “Per campum latissimum totius hujus provinciæ indigenas congregatos, qui equis admodum pinguibus sedentes, et longas, sicut soliti sunt, hastas portantes, earumque collisione magnum facientes strepitum, multa ferebantur superbia.” One might have taken these mounted spearmen for Normans; but we read, “Multo majori quam priores superbia secuti sunt Francigenæ, qui et ipsi frementibus equis subvecti et universo armorum genere induti, equorum frementium sonitu et armorum collisione immanem late faciebant tumultum.” Lastly came the worst class of all; “Deinde per extensum aliquot miliariis campum innumeram feminarum multitudinem intueor, quarum tantam turbam dum admirarer, eas presbyterorum uxores esse a ductore meo didici. Has, inquit, miserabiles et illos qui ad sacrificandum Deo consecrati sunt, nec tamen illecebris carnalibus involvi metuerunt, væ sempiternum et gehennalium flammarum atrocissimus expectat cruciatus.” But how vast must have been the number of priests in the bishopric, if their wives, seemingly not on horseback, filled up so much room. The monks of Durham, on the other hand, were seen in a beautiful flowery plain, all except two sinners, whose names are not given, but who were to be reported to the Prior in order that they might repent.