DOCUMENTS.
Reading edition
I.
LETTER OF THE IRISH BISHOPS TO THE RIGHT HONOURABLE HENRY GRATTAN, M.P.
We publish the following letter, addressed by the Irish Bishops to Mr. Grattan in the year 1795. It shows how anxious those Prelates always were to unite education and religion, and to preserve the sources of knowledge from being contaminated by error and infidelity.
Sir,
We, the under-written Roman Catholic prelates of Ireland, having, on behalf of ourselves and absent brethren, already expressed our wants and wishes respecting clerical education, in the minutes submitted to your revision and correction, take the liberty at present to explain some of them more particularly, in order to remove misapprehensions which may furnish an occasion of perplexity or equivocation. As the principle of our application to parliament seems universally admitted, we shall confine ourselves to those parts only of the detail to which, as we hear, objections have been made.
It is said, that as our plan extends to the education of the laity, the appointment of professors to lecture on philosophy, mathematics, rhetoric, and the languages, which are common to clergy and laity, should not be vested in the bishops only, because these branches of learning are not intimately connected with religion and morality, and much less with the peculiar duties of ecclesiastics.
We cannot subscribe to this position, as experience has convinced us of the fatal impressions made on youth in all times and places, particularly in France, by infidel, seditious, or immoral professors even of grammar, and proved the necessity of scrupulous attention to the principles and conduct of every teacher previous to his admission into any seminary or school. It is always more advisable to prevent evil in this manner, than punish the whisperers of atheism and Jacobinism by a controlling power in the bishops to expel them. Moreover, the exercise of this control will appear odious to many, must occasion clamour, and would frequently excite disputes between the bishops and lay friends of those unworthy professors or lecturers.
These observations, as you will perceive, are grounded on a supposition that the intended colleges are to be regulated on the precise plan presented to your consideration. We extended it to general instruction on the suggestion of our zealous and patriot agent at London, who constantly assured us, that it was the earnest wish of the Duke of Portland, Earl Fitzwilliam, Mr. Burke, and others, that the laity should not be excluded from the benefit of public instruction in the proposed colleges.
It appears from our printed memorial to Lord Westmoreland, of which we enclose a copy, that our original views were confined to clerical education only.
This continues to be the great object of our anxious wishes and solicitude; and as no one, to our knowledge, controverts the exclusive competency of the bishops to superintend and regulate it, we are perfectly satisfied to arrange the education of persons not destined for the sacred ministry on another proper plan, to be hereafter concerted.
As four hundred clerical students are absolutely necessary to preserve the succession of Roman Catholic Clergy in this kingdom, we have, after very mature deliberation, judged it expedient to establish one house in each province for their education. It is needless now to enter into a detail of our motives. They are many and weighty. We shall mention one. By our having a college in each province, the opulent and religious Catholics will be more strongly excited to grant donations to an establishment in their own neighbourhood, than they would be to others at a great distance, which many of them may view with jealousy, and feel hurt at not being equally accommodated.
We confidently hope that these four colleges will equally partake of the national bounty in whatever time it may be granted by Parliament. It never was our wish or intention that you should introduce our plan of education or any part of it into Parliament, until the Bill on general Emancipation shall be disposed of, as we always considered the success of this to depend in a great measure on that of the other.
We understand that the appointment by us of a Medical and Chymical Lecturer is objected to from our incompetency to judge of his knowledge in these sciences.
It was our design to consult learned professional men on the choice of such lecturers, after ascertaining their principles and conduct; neither did this measure of a Chymical or Medical Professor originate with us. It was likewise suggested by our agent at London to Government from motives of humanity. We shall most readily give up that point, if required, as it made no part of our own plan.
With the firmest reliance on your brilliant exertions in promoting the measure we have so much at heart for the advantage of society in this kingdom, and with due deference to your instructions in conducting it on our parts, we have the honour to remain, etc.
Dublin, 2nd February, 1795.
Signed by eighteen Prelates.
✠ John Thomas Troy, of Dublin. ✠ Thomas Bray, of Cashel. ✠ Francis Moylan, of Cork. ✠ Gerard Teahan, of Kerry. ✠ Wm. Coppinger, of Cloyne and Ross. ✠ James Caulfield, of Ferns. ✠ Daniel Delany, of Kildare and Leighlin. ✠ Dominick Bellew, of Killala. ✠ Edmund Trench, of Elphin. ✠ Richard O'Reilly, of Armagh. ✠ Boetius Egan, of Tuam. ✠ P. J. Plunkett, of Meath. ✠ Hugh O'Reilly, of Clogher. ✠ Matt. Lennan, of Dromore. ✠ John Cruise, of Ardagh. ✠ M'Mullen, of Down and Connor. ✠ Charles O'Reilly, Coadjutor of Kilmore. ✠ Dillon, Coadjutor of Kilfenora and Kilmacduagh.
II.
LETTER OF CARDINAL ANTONELLI TO THE ARCHBISHOPS OF IRELAND IN 1791 REGARDING THE CHANGE IN THE CONSECRATION OATH OF BISHOPS.
Per-illustres Et Reverendissimi Domini Uti Fratres,
Ex literis vestris sub die 17 Novembris anni 1789 scriptis summopere Vos commoveri intelleximus, quod cum in lucem prodierit quidam libellus a Pseudo-Episcopo Cloynensi conscriptus, De praesenti Statu Ecclesiae, occasionem inde ceperint obtrectatores nostri, veteris calumniae adversus Catholicam Religionem acrius refricandae nullo scilicet, modo posse hanc, salva Regum, ac Rerumpublicarum incolumitate, consistere. Cum enim, inquiunt, Romanus Pontifex omnium Catholicorum Pater ac Magister sit, ac tanta praeditus auctoritate, ut alienorum Regnorum subditos a fide, ac Sacramento Regibus ac principibus praestito relaxare possit, eumdem facili negotio turbas ciere, ac publicae regnorum tranquillitati nocere posse propugnant.
Miramur his vos querelis turbari potuisse, cum praesertim praeclarissimus iste Frater vester, et consors Apostolici muneris Archiepiscopus Caselliensis, aliique strenui jurium Apostolicae Sedis Defensores maledica ista convicia egregiis scriptis refutarint plane ac diluerint. Quid igitur proderit, novam nunc quemadmodum petitis, edi ab hac Apostolica Sede declarationem, ut sua jura tueatur, explicet, atque a criminationibus vindicet? Nihil hoc esset aliud, quam adversus ipsammet Catholicam Fidem novos excitare hostes. Ea enim est hujus nostri temporis improborum hominum mens, atque animus, ut dum certare se simulant adversus Apostolicae Sedis jura, contra ipsam tamen Fidem intentant aciem, eamque unitatem, quam Catholicae universi Orbis Ecclesiae cum Apostolica Petri Cathedra firmissime retinent, convellere, ac labefactare conantur.
Itaque ad hujusmodi conatus nolite expavescere; jam enim toties eorum calumniae repulsae sunt, ut nihil nunc agant, quam vetera ut nova proponere, instaurare disjecta, detecta retexere. Probe jam noverat Sanctissimus ille, nec sapientia minus, quam pietatis laude clarissimus Antistes Franciscus Salesius, nonnisi ad ciendas turbas, atque ad imbecilles animos commovendos, agitari haec passim, ac in vulgus jactari. Qua de re luculentissimum ille testimonium edidit epistola 764, tom. 6, edit. Parisien., an. 1758; quam vobis, non perlegendam modo, sed ut providam adhibendae moderationis normam, prae oculis habendam valde consulimus. Eodem exemplo, vos quoque insidias detegite, et populos vestrae solicitudini commissos docete, quae recta sunt, ut a laqueis, quos ante pedes struunt, declinare discant, ne in transversum agantur. Id sane cum vestra pietate dignum, tum etiam a vestra auctoritate profectum, multo magis Fidelium vestrae Pastorali curae concreditorum mentibus insidebit atque ab obtrectatorum calumniis vindicabit. Minime enim vobis pro vestra doctrina ignotum esse arbitramur, quaenam sint Apostolicae Sedis jura, quibusque argumentis propugnare possint. In hac causa illud accuratissime est distinguendum, quae sibi jure optimo vindicet Apostolica Sedes ab iis, quae ad inferendam calumniam a Novatoribus hujus saeculi eidem affiguntur. Nunquam Romana Sedes docuit haeterodoxis fidem non esse servandam, violari quacumque ex causa posse juramentum, Regibus a Catholica communione disjunctis praestitum; Pontifici Romano licere temporalia eorum jura, ac dominia invadere. Horrendum vero, ac detestabile facinus etiam apud nos est, si quis unquam, atque etiam religionis praetextu in Regum ac Principum vitam audeat quidpiam, aut moliatur. Non haec consectaria sunt ejus auctoritatis, qua valeat Romanus Pontifex in extremo religionis discrimine, jurisjurandi vinculum solvere, quam tamen satis vobis compertum est nec inter fidei dogmata recenseri, nec pro haereticis haberi, qui ab ea dissentiunt.
Verum neque etiam in nullo pretio haberi voluit postulationes vestras Sanctissimus Pontifex Pius VI. ut enim omnis carpendi, ac calumniandi eradicetur occasio, quam quidam, ut scribitis, sumunt ex iis verbis formulae juramenti obedientiae Apostolicae Sedi praestandae et ab Episcopis in eorum consecratione adhibendae, Haereticos pro posse persequar et impugnabo, et quam quasi classicum ad bellum iis indicendum, et tamquam hostes persequendos, atque impugnandos malevole interpretantur, non intelligentes, eam persecutionem, atque impugnationem, quam contra haereticos Episcopi suscipiunt, ad illud studium, ac conatum referri, quo eos ad saniorem mentem perducere, ac Ecclesiae Catholicae reconciliare nituntur, Sanctitas Sua benigne annuit, ut loco precedentis juramenti formulae, altera subrogetur quae ab Archiepiscopo Mohiloviensi, tota plaudente Petropolitana Aula, ipsaque Imperatrice adstante palam perlecta est, quamque his litteris alligatam ad vos transmittimus.
Ceterum Praesules Amplissimi, qui isthic agitis excubias Domini florentissimasque istas Hiberniae Ecclesias, divina gratia adspirante ex Apostolice Sedis gratia administrandas suscepistis, huic Petri Cathedra in qua Dominus posuit verbum veritatis, firmiter adhaerete, praedicate Evangelium Christi in omni patientia, ac doctrina: in omnibus praebete vosmetipsos exemplum bonorum operum, in doctrina, in integritate, in gravitate, verbum sanum, irreprehensibile. Haec si feceritis, quemadmodum jam fecisse, et deinceps incensius facturos non dubitamus, non modo vestra virtute, ac constantia male contextas calumnias propulsabitis, verum etiam qui ex adverso sunt verebuntur, nihil habentes malum dicere de vobis.
Enim vero, quis est, cui non perspicua sint illa, quae Ecclesia Romana omnium mater et magistra de praestanda a subditis saeculi potestatibus obedientia, praedicat, docet, ac praecipit?
Ab ipso nascentis Ecclesiae exordio Apostolorum Princeps B. Petrus, Fideles instruens, ita eos hortabatur—Subjecti estote omni humanae creaturae propter Deum: sive Regi, quasi praecellenti, sive Ducibus, tamquam ab eo missis ad vindictam malefactorum, laudem vero bonorum, quia sic est voluntas Dei, ut benefacientes obtumescere faciatis imprudentium hominum ignorantiam. His praeceptis instituta Catholica Ecclesia, quum Gentiles furentibus odiis adversus Christianos, tamquam Imperii hostes, debacharentur, praeclarissimi Christiani nominis defensores respondebant—Precantes (Tertul. In Apologet., c. 30) sumus omnes semper pro omnibus Imperatoribus, vitam illis prolixam, imperium securum, Domum tutam, exercitum fortem, senatum fidelem, populum probum, Orbem quietum—Id ipsum saepius Romani Pontifices Petri successores inculcare non destiterunt, praesertim ad missionarios, ne ulla Catholicae fidei cultoribus, ab hostibus Christiani nominis crearetur invidia.
Praeclarissima in hanc rem veterum Romanorum Pontificum monumenta proferre pretermittimus, quae vos ipsi non ignoratis. Verum nuperrimum sapientissimi Pontificis Benedicti XIV. monitum vobis in memoriam revocare arbitramur, qui in iis regulis, quas pro Missionibus Anglicanis observandas proposuit, quaeque vobis etiam communes sunt, ita inquit—Sedulo incumbant Vicarii Apostolici, ut missionarii saeculares probe honesteque in omnibus se gerant, quo aliis bono exemplo sint, et in primis sacris officiis celebrandis, opportunisque institutionibus populo tradendis, atque infirmis opera sua sublevandis praesto sint, ut a publicis otiosorum coetibus, et cauponis omnimode caveant ... at potissimum ipsimet vicarii, omni qua possunt ratione, severe tamen illos puniant, qui de publico regimine cum honore sermonem non haberent.
Testis autem ipsamet Anglia esse potest, quam alte istius modi monita in Catholicorum animis radicitus egerint. In nupero enim, qua tota fere America conflagravit bello, cum florentissimae Provinciae, in quibus universa fere gens a Catholica Ecclesia disjuncta immoratur, Magnae Britanniae Regis imperium abjecissent, sola Canadensis Provincia, quae Catholicis pene innumeris constat, quamquam callidis artibus tentata, atque etiam aviti Gallorum dominii haud immemor, in obsequio tamen Anglorum perstitit fidelissime. Haec vos, egregii Antistites, crebris usurpate sermonibus, haec Episcopis Suffraganeis vestris saepius in memoriam revocate. Cum ad populum pro concione verba facitis, iterum, atque iterum illum admonete, omnes honorare, fraternitatem diligere, Deum timere, Regem honorificare. Quae quidem Christiani hominis officia cum in omni Regno, atque imperio colenda sunt, tum maxime in isto vestro Britannico, in quo Regis sapientissimi, aliorumque praeclarissimorum Regni procerum ea est in Catholicos voluntas, ut non asperum, ac grave jugum imponant cervicibus vestris, sed leni, ac blando regimine ipsi etiam Catholici utantur. Hanc agendi rationem si unanimes retinueritis, si omnia vestra in charitate fiant, si id unum respexeritis in regenda plebe Domini, salutem nimirum animarum; verebuntur (iterum confirmamus), adversarii quidpiam dicere de vobis, ultroque fatebuntur, Catholicam fidem non modo ad beatam vitam assequendam, sed etiam (Epis. 138) ut B. Augustinus inquit in epistola ad Marcellinum, ad terrenae hujus Civitatis firmissimam pacem, atque ad Regnorum columen, ac praesidium tutissimum a caelo esse delapsam: qui doctrinam Christi, verba sunt S. Doctoris, adversum dicunt esse Reipublicae dent exercitum talem, quales doctrina Christi esse milites jussit, dent tales provinciales, tales maritos, tales conjuges, tales parentes, tales filios, tales dominos, tales servos, tales reges, tales judices, tales denique debitorum redditores, et exactores ipsius fisci, quales esse praecipit doctrina Christiana, et audeant eam dicere adversam esse Reipublicae, imo vero non dubitent eam confiteri magnam, si ei obtemperetur, salutem esse Reipublicae. Hujus porro salutaris doctrinae constantem, ac firmam integritatem nonnisi in Catholica Societate consistere, ac vigere, quae videlicet communione cum Romana Sede velut sacro unitatis vinculo divinitus adstricta per totum Orbem diffunditur, ac sustentatur, idem S. Doctor, caeterique unanimi consensu Ecclesiae Patres invictis plane argumentis apertissimè demonstrant. Deus Opt. Max. Vos incolumes diutissime servet quemadmodum enixe optamus pro summo nostro erga vos studio ac voluntate. Valete.
Amplit. Vestrarum. Romae 23 Junii 1791.
Uti Frater Studiosissimus. L. Card. Antonellus, Praef.
A. Archiep. Adven. Secretarius.
Dominis Archiepiscopis Regnis Hiberniae.
III.
RESCRIPT PERMITTING A LOW MASS DE REQUIEM TO BE SAID EVEN ON DOUBLES PRAESENTE CADAVERE.
Permissio legendi Missam de Requiem in Festis dupl.
Beatissime Pater,
Vicarii Apostolici Angliae atque eorum nomine Nicolaus Wiseman, Episcopus Melipotamensis et in districtu, centrali vicarii Apostolici coadjutor, ad pedes Sanctitatis Tuae provoluti humillime supplicant ut benigne dignetur concedere, indultum in Scotia jam existens ut scilicet in eis locis in quibus ob Sacerdotum inopiam missa cantari non possit, legi possint etiam in festis duplicibus missae privatae de Requiem praesente cadavere. Quare, etc.
Ex audientia Sanctissimi habita die 7 Martii 1847.
Sanctissimus Dominus Noster Pius divina providenta PP. IX. referente me infrascripto Sacrae Congregationis de Propaganda Fide Secretario, perpensis expositis indultum jam alias concessum Vicariatibus Apostolicis Scotiae, benigne extendit ad omnes vicariatus Apostolicos Angliae servatis in reliquis tenore ac forma indulti memorati Contrariis quibuscunque non obstantibus.
Datum Romae, ex aedib. dic. Sac. Congregationis die et anno quibus supra.
Gratis sine ulla omnino solutione quocunque titulo, Joannes Arch. Thessalonicensis, Secretarius.
Loco ✠ Sigilli.
Beatissime Pater,
Episcopi Hiberniae, ad pedes Beatitudinis Tuae provoluti, humillime supplicant ut facultatem concedere digneris, qua, in iis locis in quibus ob Sacerdotum inopiam Missa solemnis celebrari non possit, legi possint etiam in festis duplicibus Missae Privatae de Requiem praesente cadavere.
Quare, etc.
Ex audientia Sanctissimi habita die 29 Junii 1862.
Sanctissimus Dominus Noster Pius Divina Providentia Papa IX. referente me infrascripto S. Congregationis de Propaganda Fide Secretario benigne annuit pro gratia juxta preces, exceptis duplicibus primae vel secundae classis, festis de praecepto servandis, feriis, vigiliis, et octavis privilegiatis.
Datum Romae ex aedibus dictae S. Congnis. die et anno praedictis.
Gratis sine ulla solutione quovis titulo.
H. Capalti Secretarius.