DOCUMENTS.
Reading edition
I.
DECREE OF THE SACRED CONGREGATION OF INDULGENCES.
Urbis et Orbis.—Cum non sit aliud Nomen sub coelo, in quo nos oportet salvos fieri, nisi Nomen Iesu in quo est vita, salus, et resurrectio nostra, per quem salvati et liberati sumus, idcirco Sixtus V. fel. rec. Pont. Max. sub die 11 Iulii 1587 in Bulla Reddituri Indulgentiam concessit quinquaginta dierum omnibus et singulis Christifidelibus qui quocumque idiomate sic se salutaverint: Laudetur Iesus Christus, vel responderint: In saecula, vel Amen, aut Semper; plenariam vero in mortis articulo iis qui hanc laudabilem consuetudinem habuerint, modo ore, vel corde (si ore non potuerint) Iesu nomen invocaverint.
Nonnullis deinde in locis cum mos invaluisset Iesu Nomini et illud Mariae in se invicem salutando addere, Clemens PP. XIII. ad humillimas preces Generalis Ordinis Carmelitarum per Decretum die 30 Novembris 1762 benigne impertitus est pro Carmelitis eamdem Indulgentiam quinquaginta dierum quotiescumque in mutua salutatione verba usurpaverint: Sia lodato Gesù e Maria.[27]
Nunc vero SS mus. Dominus Noster Pius Papa IX. nonnullorum Episcoporum precibus peramanter inclinatus, referente me infrascripto Sacrae Congregationis Indulgentiarum Cardinali Praefecto in Audientia diei 26 Septembris 1864, ut magis magisque Fideles utriusque Nominis Iesu et Mariae salutares percipiant effectus, et illa quam saepissime in ore et corde retineant, camdem concessionem ad omnes et singulos Christifideles extendit, ita ut qui se invicem salutando hac forma, in quocumque idiomate, utantur: Sia lodato Gesù e Maria,[28] vel responderint: Oggi e sempre,[29] aut similibus verbis, easdem plane Indulgentias, quae in praefata Bulla memorantur, consequi possint et valeant. Quam gratiam voluit Sanctitas Sua perpetuo suffragari absque ulla Brevis expeditione.
Datum Romae ex Secretaria eiusdem Sacrae Congregationis Indulgentiis Sacrisque Reliquiis praepositae. Die 26 Septembris 1864.
Fr. Antonius M. Card. Panebianco S. C. Praefectus. Loco † Signi. A. Colombo Secretarius.
II.
LETTER FROM THE CARD. PREFECT OF PROPAGANDA TO THE BISHOPS OF IRELAND CONCERNING THE B. EUCHARIST.
The following letter on the manner in which, in missionary countries, the Blessed Eucharist is to be conveyed to the sick, is a fresh proof of the zeal of the Holy See in promoting devotion to the Most Holy Sacrament.
Illustrissime et Reverendissime Domine,
Etsi sancta omnia sancte tractanda sint, propterea quod ad Deum pertineant qui essentialiter sanctus est, attamen augustissimum Eucharistiae sacramentum sicut sacris mysteriis omnibus absque ulla comparatione sanctitate praeeminet, ita maxima prae ceteris veneratione est pertractandum. Nil itaque mirum si tot Ecclesia diversis temporibus ediderit decreta, quibus Sanctissimae Eucharistiae delatio pro adjunctorum varietate vel denegaretur omnino, vel ea qua par esset reverentia admitteretur;[30] cum nihil antiquius fuerit Ecclesiae Dei quam ut animarum profectum atque aedificationem debito cum honore divinorum omnium divinissimi mysterii consociaret. Haec porro prae oculis habens Sacrum hoc Consilium Christiano Nomini Propagando, cum primum intellexit in quibusdam istius regionis Dioecesibus consuetudinem seu potius abusum invaluisse, ut Sacerdotes Sanctissimum Sacramentum a mane usque ad vesperam secum deferrent ea tantum de causa quod in aliquem forte aegrotum incidere possent, ad Metropolitanos censuit scribendum, tum ut consuetudinem illam ab Ecclesiae praxi omnino abhorrere declararet, tum etiam ut ejus extensionem accuratius deprehenderet. Responsa Archiepiscoporum brevi ad Sacram Congregationem pervenerunt, ex quibus innotuit, multis in locis de abusu illo gravem admirationem exortam esse, cum aliqua in Dioecesi ne credibilis quidem videretur. Verum non defuerunt Antistites qui illius existentiam ejusque causas ingenue confessi sunt. Quare Eminentissimis Patribus Sacri hujus Consilii in generalibus comitiis die 28 Septembris elapsi anni habitis omnia quae ad hanc rem referebantur exhibita sunt perpendenda, ut quid Sanctissimi Sacramenti debitus honor ac veneratio postularent in Domino decerneretur. Omnibus igitur maturo examini subjectis, statuerunt Eminentissimi Patres literas encyclicas ad Archiepiscopos atque Episcopos istius regionis dandas esse, quibus constans Ecclesiae rigor circa Eucharistiae delationem commemoraretur. Voluit insuper S. C. ut singuli Antistites excitarentur, quemadmodum praesentium tenore excitantur, ad communem Ecclesiae disciplinam hac in re custodiendam, quantum temporis ac locorum adjuncta nec non inductarum consuetudinum ratio patiantur, ita tamen ut sedulam navent operam ad veros abusus corrigendos atque eliminandos. Quam quidem in rem censuerunt Patres Eminentissimi apprime conferre frequentem celebrationem sacrificii missae, quo videlicet Sacerdotes facile necessitati occurrere possunt Sanctissimam Eucharistiam secum per multos dies retinendi. Quae cum ita sint hortor Amplitudinem Tuam ut in eum finem rurales aediculas multiplicandas cures, atque talia edas decreta ex quibus delatio Sanctissimi Sacramenti ad urgentes tantum causas, atque ad actuale ministerii sacerdotalis exercitium coarctetur, injuncta vero presbyteris stricta obligatione semper in hisce casibus Sanctam Hostiam super pectus deferendi. Denique decreverunt Eminentissimi Patres ut de negotio isto gravissimo in Provincialibus Conciliis agatur, quo nimirum Antistites eam in suis dioecesibus communem normam inducere satagant, quam augustissimum Eucharistiae mysterium decere existimaverint. Tandem Amplitudini Tuae significare non praetermitto omnia et singula quae superius decreta sunt Sanctissimo D. N. Pio PP. IX. per me relata fuisse in audientia diei 3 Octobris elapsi anni, eaque a Sanctitate Sua in omnibus adprobata fuisse atque apostolica auctoritate confirmata.
Datum Romae ex Aedibus S. Congregationis de Propaganda Fide die 25 Februarii 1859.
Amplitudinis Tuae Ad officia paratissimus Al. C. Barnabo, Praef. Cajet Archiepiscopus Thebar. Secretarius. R. P. D. Paulo Cullen, Archiepiscopo Dublinensi.
1. Ex dubiis propositis pro christianis Sinensibus. Ad propositum dubium "An sacerdotibus Sinensibus liceat in itineribus quae longissima sunt secum deferre Eucharistiam ne ea priventur?" Resp. Non licere. Qualificatores S. O. die 27 Martii 1665, et Eminentissimi approbarunt die 15 April. 1665.
2. Pro Gubernatoribus navium Lusitaniae qui singulis annis in Indias orientales navigant, petentibus licentiam deferendi sacramentum Eucharistiae, ne nautae et Rectores sine Viatico decedant. Lecto memoriali et auditis votis Sanctissimus supradictam petitionem omnino rejecit; ita quod nec in posterum ullo modo de ea tractetur. S. C. S. O. die 13 Julii 1660.
3. Bened. XIV. Inter omnigenas "pro Incolis Regni Serviae et finitimarum Regionum". "At ubi (sicuti ibidem legitur) Turcarum vis praevalet et iniquitas, sacerdos stolam semper habeat coopertam vestibus; in sacculo seu bursa pixidem recondat quam per funiculos collo appensam in sinu reponat et nunquam solus procedat, sed uno saltem fideli, in defectu Clerici, associetur".
4. Honorius III. in cap. Sane de celebratione Miss. expresse habet de delatione Eucharistiae quod si "in partibus infidelium ob necessitatem S. Viatici permittitur, tamen extra necessitatem permittenda non est, cum hodie Ecclesiastica lege absolute prohibitum sit ut occulte deferatur. Occulte deferre in itinere, nequit moraliter fieri absque irreverentia tanti sacramenti".
5. Verricelli de Apostolicis Missionibus Tit. 8. pag. 136. expendit, "An liceat in novo Orbe Missionariis S. Eucharistiam collo appensam secum in itinere occulte deferre etc. et quidquid sit de veteri disciplina concludit hodie universalis Ecclesiae consuetudine et plurimorum Conciliorum decretis prohibitum est deferre occulte S. Eucharistiam in itinere, nisi pro communicando infirmo, ubi esset timor et periculum infidelium, et dummodo ad infirmum non sit nimis longum iter sed modicum et unius diei".
6. Thomas a Jesu de procur. salut. omnium gentium lib. 7. "non auderem Evangelii ministros qui in illis regionibus aut aliis infidelium provinciis conversantes, si imminente mortis periculo secum Viaticum, occulte tamen, deferrent, condemnare".
III.
LETTER FROM THE CARD. PREFECT OF PROPAGANDA TO THE BISHOPS OF IRELAND ON THE RESIDENCE PRESCRIBED BY THE CANONS.
Illustrissime ac Reverendissime Domine,
Quandoquidem divino praecepto animarum Rectoribus mandatum sit oves suas agnoscere, easque pascere verbo Dei, sacramentis, atque exemplo bonorum operum, idcirco ii ad personalem in suis Dioecesibus vel Ecclesiis residentiam obligantur; sine qua injunctum sibi officium defungi per se ipsos minime possent. Porro pastoralis residentiae debitum quovis tempore Ecclesia Dei asserere atque urgere non destitit; cujus sollicitudinis luculenta exhibent testimonia non modo veteres canones, sed et sacrosancta Tridentina Synodus Sess. VI. cap. 1. de Refor. et Sess. XXIII. de Ref. cap. 1. ac novissime Summus Pontifex Benedictus XIV. qui Constitutione ad Universae Christianae Reipublicae statum edita die 3 Septembris 1746, residentiae obligationem et inculcavit sedulo et disertissime explicavit.
Quod si ubique locorum Pastores animarum pro officii sui ratione continenter in medio gregis vivere oportet, ad id potiori etiam titulo illi tenentur quibus animarum cura demandata est in locis Missionum. Cum enim fideles in Missionibus graviora passim subire cogantur pericula, dum minora ut plurimum iis praesto sunt adjumenta virtutum, peculiari ac praesentissima indigent vigilantia atque ope Pastorum. Haud igitur mirum si sacro Consilio Christiano Nomini Propagando nil fuerit antiquius quam datis etiam Decretis curare ut a se dependentes Episcopi Vicariique Apostolici in suis Missionibus, quoad fieri posset, absque ulla interruptione residerent. Quam quidem in rem eo usque pervenit Sancta Sedes, ut laudatis Praesulibus sub gravissimis poenis prohibuerit, ne Pontificalia munia in aliena Dioecesi vel Districtu etiam de consensu Ordinarii ullo modo peragerent.
At quoniam, hisce non obstantibus, haud raro contingit ut Praelati Missionum inconsulta Sede Apostolica et absque vera necessitate aut causa canonica perlonga suscipiant itinera, ex quo non mediocria commissae illis Missiones pati possunt detrimenta, propterea Eminentissimi ac Reverendissimi Patres Sacrae hujus Congregationis in generalibus comitiis habitis die 21 Januarii hujus anni expedire censuerunt, ut in memoriam revocarentur praedictorum Praesulum canonicae sanctiones circa Pastorum residentiam, nec non Decreta quae circa ejusdem obligationem edita sunt pro locis Missionum, ne quis videlicet in posterum Dioecesim aut Districtum cui praeest vel ad tempus relinquat absque praevia licentia ejusdem S. Congregationis. Quod quidem dum Amplitudini Tuae significo ex mente Eminentissimorum Patrum, Decreta, de quibus supra, addere non praetermitto (Num. 1).
Praeterea Eminentissimi ac Reverendissimi Patres in iisdem generalibus comitiis statuerunt, utuniversis Episcopis, Vicariis, ac Praefectis Apostolicis Missionum Quaestiones transmittantur pro relatione exhibenda Sacrae Congregationi de statu Dioecesium vel Missionum queis praesunt. Cum enim ii omnes qui Missionibus praeficiuntur praedictam relationem statis temporibus subjicere S. Sedi teneantur, voluit Sacrum Consilium ut eam in posterum exigendam curent ad normam 55 Quaestionum quae in adjecto folio continentur (Num. 2), utque in iis praesertim accuratiores se praebeant, quae ad vitam, honestatem ac scientiam sacerdotum referuntur.
Datum Romae ex Aedibus S. Congregationis de Propaganda Fide die 24 Aprilis 1861.
Amplitudinis Tuae Al. C. Barnabo, Praef. R. P. D. Archiepiscopo Dublinensi.
Num. 1.
Decreta et Declarationes S. Congregationis de Propaganda fide super Residentia praesulum in locis missionum.
I.
In Congregatione Generali coram Sanctissimo habita die 28 Martii Anno 1651.
"Sanctitas Sua decrevit quod Episcopi S. Congregationi de Propaganda Fide subordinati non possint exercere Pontificalia in aliis praeterquam in propriis Ecclesiis, etiamsi esset de consensu Ordinariorum sub poena suspensionis ipso facto incurrendae, ac eidem Pontifici reservatae, dummodo a praefata S. Congregatione non sint in certo loco destinati Vicarii Apostolici, seu Administratores alicajus Ecclesiae deputati".
Similia Decreta prodierunt ab eadem S. Congregatione die 26 Julii 1662 et 17 Julii 1715.
II.
In Congregatione particulari de Propaganda Fide habita die 7 Maii 1669.
Cum iteratis per S. C. decretis exercitium Pontificalium extra Dioeceses Episcopis ejusdem S. C. assignatas prohiberetur, quaesivit Episcopus Heliopolitanus.
"An dicta decreta intelligenda essent vim suam habere intra fines Europae tantum, an vero extenderentur etiam ad alia loca, per quae transeundum esset, cum ad suas Ecclesias proficisceretur".
"S. Congregatio respondit Decreta prohibentia dictum exercitium Pontificalium extendi ad omnia loca, etiam extra fines Europae".[31]
III.
In Congregatione Generali habita die 10 Julii 1668.
Eminentissimi ac Reverendissimi Patres S. Consilii Christiano Nom. Propag. attentis expositis contra Episcopos ab eodem S. Consilio dependentes qui cum detrimento suarum Dioecesium eas deserebant ut Romam vel alia loca peterent, statuendum censuerunt.
"Inhibeatur Episcopis S. Congregationi subjectis ne Romam sub quovis praetextu veniant, absque licentia Sacrae Congregationis. Decretum editum Anno 1626 renovarunt".
IV.
DECREE OF THE S. CONG. OF PROPAGANDA QUOAD USUM PONTIFICALIUM EXTRA DIOCESIUM.
Decree of the S. Congregation of Propaganda permitting the English Bishops to exercise Pontificalia within the Three Kingdoms.
Ex negligentia Antistitum circa onus residentiae si ubique mala gravissima obvenirent, potissimum id valet quoad regiones, in quibus ob admixtionem infidelium vel haereticorum gravioribus periculis fideles objiciuntur; proinde Episcopis et Vicariis Apostolicis regionum ad quos S. Congregationis de Propaganda Fide sollicitudo extenditur, indictum haud semel fuit, ne extra propriam Dioecesim vel Vicariatum Pontificalia etiam de consensu Ordinariorum exerceant.
Porro cum dubitari haud valeat de studio Episcoporum Angliae in hujusmodi residentiae lege servanda, iidemque postulaverint, ut tenor regulae hujusmodi in suum favorem relaxetur; S. Congregatio de Propaganda Fide in generali conventu habito die 5 Aprilis 1852 attento quod haud raro necessarium vel opportunum admodum existat, ut iidem admitti possint ad Pontificalia exercenda in aliis Angliae ipsius dioecesibus, aliquando etiam in proximis regionibus Hiberniae et Scotiae, censuit supplicandum Sanctissimo pro relaxatione memoratae inhibitionis in favorem Episcoporum Angliae quoad tria regna unita, in quibus proinde de consensu Ordinariorum Pontificalia iidem exercere valeant.
Hanc vero S. Congregationis sententiam Sanctissimo D. N. Pio PP. IX. ab infrascripto Secretario relatam in Aud. diei 6 ejusdem mensis et anni Sanctitas Sua benigne probavit, et juxta propositum tenorem facultates concessit, contrariis quibuscumque haud obstantibus.
In epistola data die 6 Feb. 1862. Eminentissimus Dominus Cardinalis S. Cong. de Prop. Fide Prefectus ad Archiepiscopum Dublinensem scribens declarat facultatem supra memoratam omnibus Hiberniae praesulibus eodem mode ac Angliae episcopis fuisse a Sanctissimo Domino N. Pio IX. concessam.
♰Paulus Cullen.