Note 821 — LIBRO DECIMO. STORIA DELLA CITTÀ DI ROMA DALL’ANNO 1260 AL 1305. (continued 4)
Renato Manzato translation
Ptol. Lucensis, Hist. Eccl., XXIV, c. 36, e meglio nel Jordanus, Cod. Vat. 1960, fol. 261: Decessit ex tremore cordis, et ab omni superveniente putabat capi, et ideo in eorum oculos et faciet manus injicere cupiebat. Vedi anche il Chron. Nicol. Triveti, nel Dachery, Spicil., III, 229. Senza esagerare, dice anche Bernhardus Guidonis (Murat., III, I, p. 672): In lecto doloris et amaritudinis positus, inter angustias spiritus, cum esset corde magnanimus obiit Romae V Idus Octobris. Se si stia alla narrazione dello Stefaneschi, che pur era presente in Vaticano, sarebbe morto dopo di essersi confessato. E i difensori della sua memoria ad Avignone dichiararono: In morte confessus fuit coram octo Cardinalibus (Preuves de l’hist. ecc., p. 402).