Note 139 — LIBRO SETTIMO. STORIA DELLA CITTÀ DI ROMA NEL SECOLO UNDECIMO. (continued 2)
Renato Manzato translation
Salvo debito honore et reverentia dilecti filii nostri Henrici, qui in presentiarum rex habetur, et futurus imp. Deo concedente speratur, et sicut jam mediante ejus nuntio Longobardie Cancellario Wiberto concessimus, et successoribus illius, qui ab Ap. Sede personaliter hoc jus impetraverint. Il decreto è riportato completamente nel Chron. Hugonis, II, 408, indi con qualche divario nel Chron. Farf., p. 645. Mansi, XIX, 903; Mon. Germ. Leges, II, 177, app. Può darsi che il decreto fosse publicato soltanto dopo avvenuta l’infeudazione normanna. Contrariamente affatto alla verità storica, nel privilegio onorifico del Re tedesco il Gfrörer, p. 581, ravvisa il diritto esclusivo di proporre i candidati all’elezione.