← Table of contents
Storia degli Italiani, vol. 15 (di 15)

Note 134 — APPENDICE I. DEI PARLARI D’ITALIA (continued 2)

Reading edition

Anche nell’impero orientale fu detta romaica la lingua dei Greci; e romancio chiamasi tuttora il dialetto semilatino che parlasi in alcune valli de’ Grigioni. Alberico, nella Cronaca ad an. 1177: Multos libros, et maxime vitas sanctorum et actus apostolorum, de latino vertit in romanum.

San Pier Damiani dice di un francese, vivente in Roma, che, scholatisce disputans (cioè in latino, in parlar da scuole), quasi descripta libri verba percurrit; vulgariter loquens, romanæ urbanitatis regulam non offendit, cioè non lede le grazie del parlare romanzo (Opusc. XLV. c. 7).

Secondo Benvenuto da Imola, la contessa Matilde linguam italicam, germanicam et gallicam bene novit. Antiq. ital., I. 1252; e soggiunge che Gallici omnia vulgaria appellant romantia; quod est adhuc signum idiomatis romani, quod imitari conati sunt. Ib., I. 1229.

Giovanni Mandeville nell’Itinerario: Et sachez que j’eus cest livre mis en latin pour plus brievement diviser: mais pour ce que plusieurs entendent mieu roumant que latin, je l’ay mis en roumant; cioè in francese.

Explore with AITake your curiosity a little further.

Reading settings