Note 130 — APPENDICE I. DEI PARLARI D’ITALIA (continued 2)
Reading edition
Ciò è frequentissimo nel Codice Longobardo; e tacendo quelle che spiegano voci meramente tedesche, vi leggo barbam, quod est patruus (Rot. 164); novercam, idest matriniam (ib. 185); privignum, idest filiastrum (ib.); si quis palum, quod est caratium, de vite tulerit (ib. 298); cerrum, quod est modo laiscum o hiscum (ib. 305). Sulla lingua dei Longobardi e l’influenza di essa sulla latina, vedasi Federico Blühme, Die Gens Langobardorum, ihre Sprache. Bonn 1874.