Note C — An miinen Landsmann N. N.

Dat is unner annern eene van de Wäärde, daar me, wenn me se richtig schriiwen will, vull mehr Bookstaawen anne verquackeln mot, as eegentlick behöeflick wööre; man dat heft siinen Grund daarinne, dat 't 'n franzöösk Waart is. Düt Waart boocksteweer't se: »poupeteau« (dat het up düütsk »Püppken« un bedut 'n Schmoorbrääeken van Kalffleesk, dat de Kuäckske tohaupe rullet, dat 't baule uutsüht, as 'n Wickelpüppken) un sprieket't kort af uut, as daar buawen steht. Man wat will me daar viele up seggen? Dooet 't dach — as Ji in den sesten Breewe sehnen schölet — de Düütsken hen un wier auck. Sa'n Pupeto is alldach al'n ault van to Jahre; in aulen Tiien hedde 't 'n Rülleken, un 't is man 'ne niggemoodske Abeligheet, jüst as sau viele Annere, wann se hüüte meenet, se miöten Eene de aulen Schnurrbraaens met nigge Wäärde anööwen, dann 'k segge Ju, 't schmicket hüüt to Daage na jüst nich anners as dautomaulen, as ick na man 'n upschuaten Jüngesken was; un wann miin siälge Bessevaar, de in siinen Lesten nich mehr sehnen konn, 'r man 'n Riöke[224] van in de Niäsen kreig, plogde he vor Wiäldaage met 'r Fuust up'n Disk to schlaunen un to seggen: Nu Hundsfott kumm 'r uut! dat is 'n Bieten[225] den de beste Domheere nich to verschmaaen höft.