Note 108 — IL DECENNIO DELL’OPEROSITÀ POETICA DI ALESSANDRO MANZONI (continued 3)
Reading edition
Sedula apis velati maturis advolat uvis Ut liquido vacuas distendat nectare cellas, Ad te sic mea se celeri tulit impete Musa. Bellica quem ad magnos virtus evexit honores, Francisce, aeternum pietas per secula nomen Cui peperit, cuncto Procerum cum astante Senatu Ac magnis una tecum de rebus agente. Ad Scabrum haud veritus confestim exire parentem es Fortiaque infirmo circumdare brachia collo Illicet hoc unum malit, quam mille referre Gesta tua praeclara, et devicto ex hoste trophaea. Magnorum decus Insubrum, dux inelyte, tandem Orta licet subito, fractum te attriverit ingens Tempestas, Caurique, importunaeque procellae, Ne dubita; tua te pietas, tua maxima virtus Venturo meritis cumulabit honoribus aevo.
Il Fumano fu eletto canonico di Verona nel 1544, e morì in «felice vecchiaia» nel 1587.—Il Manzoni chiamò Bartolomeo il padre del Carmagnola, seguendo la tradizione; ma da qualche documento milanese risulterebbe chiamarsi egli Giacomo. In un istrumento degli 8 dicembre 1415, è scritto: «....Virum magnanimum et strenuae probitatis fama decoratum Franciscum de Buxonibus dictum Carmagnolam, filium condam spectabilis vivi domini Jacobi....».