Klariga Antaŭparolo.

Ĉiuj propraj nomoj en la originala rakonto estas vortludoj. Ekzemple en la angla rakonto sin trovas la nomo „Noful“, kiu estas kunmetita el la du vortoj „no“ kaj „fool“, kaj signifas en Esperanto „ne-malsaĝulo“, alivorte „saĝulo“. Alia vorto estas „Grip-til-lah“, kunmetita el la vortoj „grip the tiller“, kaj signifas „tenu la direktilon“. Kompreneble oni ne povas traduki tiujn nomojn en Esperanton kaj samtempe konservi ilian Persan aspekton, kaj tial, laŭ plena konsento de la aŭtoro, mi elektis verajn Persajn nomojn anstataŭ la vortludoj. La nomoj en la traduko povus do plaĉi al ĉiuj legantoj, eĉ al Persoj.

Lehman Wendell Tacoma, Usono.

[p. 5]

Kelkaj vortoj de Kasim. Nomita „La Akso de Saĝo“.

Kuratoro de Imperia Muzeo en Ŝiraz. Aŭtoro de „La Ĉiela Venko de Kalifornio“, kaj de „Norda Ameriko sub la Irlandaj Registoj“.

La mirindaj eltrovoj de Kan-li de Dimf-Ju-Ĉur klarigis multon pri la hejma vivo de la Usonanoj. Li malmulte suspektis, kiam li venis al tiu dormanta kontinento, kian grandan servon li faros al la historio, aŭ kian entuziasmon liaj eltrovoj vekos inter la Persaj arĥeologiistoj.

Ĉiu esploranto de la antikveco konas tiujn ĉi faktojn.

Sed por la profito de tiuj, kiuj ankoraŭ nenion konas pri tiu eksterordinara popolo, unue mi konsilas: vizitu la Muzeon de Teheran, por ke vi interesiĝu pri la temo; kaj due, legu librojn, kiel tiun de Abdul, „Kion ni eltrovis en la Okcidento“, kaj „Historio pri la Usonanoj“, de Ala-el-Kalaf. La lasta estas plena kaj fidinda historio pri tiu popolo de post la Respubliko sub Georgo Vaŝington ĝis la jaro 1990, kiam ili malaperis kiel nacio. Tamen mi devas konfesi, ke Ala-el-Kalaf lasas la leganton tre konfuzata pri la periodo inter la buĉado de la Protestantoj en 1927 kaj la ekregado de la Irlandanoj en 1940.

[p. 6]

Li opinias, same kiel multaj aliaj historiistoj, ke la Usonanoj estis miksnaskita raso, kiu havis malmulte da patriotismo kaj estis nur imitantoj; nur pligrandigita kopio de aliaj nacioj ekzistantaj en tiu tempo. Li konsideras ilin malklera, nerva, malŝparema popolo kaj donas al ili nur iom da indaj ecoj. Tio ĉi, kompreneble, estas ĝusta; tamen, ili ĉiam prezentos interesplenan studadon pro ilia rapida kreskado, ilia granda nombro, ilia mirinda meĥanika sagaceco kaj ilia subita kaj preskaŭ neklarigebla malapero.

Pri la riĉeco, lukso kaj laŭgrada degenero de la enlanda loĝantaro; pri la teruraj klimataj ŝanĝoj, kiuj tratranĉis la landon kiel ilo de falĉisto; pri la rapida reiĝo de vasta kontinento, plenplena de milionoj da plezur-amantaj homoj, en silentan dezerton, kie la suno kaj la luno laŭvice rigardas centojn da ruiniĝintaj urboj,—ĉion ĉi priskribas Ala-el-Kalaf kun efiko kaj precizeco.

[p. 7]