Note 41 — RESULTATEN. DE VERHOUDING VAN GEEST EN NATUUR, LICHAAM EN ZIEL.

Wij weten en begrijpen nu, hoe en waarom „auf idealistischer Basis” wel de psycho-physiese Wechselwirkung, niet het ps.-ph. parallelisme verdwijnt; dat en waarom wij tegenover „den Wahrnehmungen der physischen Dinge und Vorgänge” niet „im realistischen Sinne” „wirkliche Dinge und Vorgänge” stellen, maar im idealistischen Sinne phaenomenale, dus immanent-objectieve Dinge und Vorgänge. En „ganz unzulässig” is het, om de nadelen, die uitsluitend gelden op Busse’s „Standpunkt des naiven Realismus” (en dan ook uitsluitend aan „naiven Realismus” te wijten zijn) aan het krities parallelisme in de schoenen te schuiven.41 Immers het krities idealisme is geen „standpunt” waarop men zich naar believen al of niet zou kunnen of mogen stellen (Busse passim, b.v. p. 259/60); men is nog realist (als Busse) en is het dan tegen heug en meug ook ten aanzien der verhouding van lichaam en geest, òf men is het niet meer en kàn het dus evenmin zijn in zake de verhouding van lichaam en geest als t.a.v. het lichaam op zich zelf. Zo zal dus geen idealist zich van zijn stuk laten brengen, laten neertrekken op realisties terrein. Wie een idealist ontmoeten wil en uit het veld slaan, die moet eerst zien zijn veld te bereiken, zich op de hoogte te stellen van zijn idealisme.