Note 31 — OPMERKINGEN TOT TOELICHTING EN BEVESTIGING.1 (continued 3)

In deze zijn „Allgemeinverständliche Einführung in die philosophischen Probleme”, uitnemend geschikt om voor de wijsgerige problemen de ogen te openen en tot zelfstandig denken te prikkelen, levert P. Apel een gedegen verdediging van Thiele’s dualisme ten aanzien van substantieel Ik en Hersenreale, met religieus-monistiese ondergrond, „Urgrund”, van één „absolute Substanz” als „Welten-Ich”, een „Philosophie des Selbstbewusstseins”, diep-doordacht, maar helaas weer gebaseerd op een Kant niet bereikende in pl. van over hem „hinausgehende” kennisleer, een voorstellings- en denk-idealisme nl., dat ten onrechte al ons oordelen tot een „Meinen”, bedoelen, van iets ànders maakt, op het transcendente laat slaan, doordat het evenzeer Kant’s tegenstelling tussen kennen en denken miskent, als subjekt en wezen van Kant’s transindividuele objektieve phaenomenaliteit, die door ons kennen èn bereikt èn bedoeld wordt—een kennisleer, die dan ook met haar „kategorie”-gebruik en haar „relatieve waarheid” even veel van Kant zich verwijdert als ze nadert tot Hegel. ↑