Note 50 — KANT’S WAARNEMINGSLEER EN HAAR MODERNE REALISTIES-DOGMATIESE MISVATTING.

Op deze wijze draaft de tekst door, tot we de conclusie krijgen: „All that is very sorry stuff, poor skimble-skamble stuff, all that that poses and proses about the impossibility of knowing what substance is50. Of course, even as used, substance has a meaning, and, of course, even as used, thing-in-itself has a meaning; but the true meaning of either the one or the other that is common to the whole of us as ordinary human beings, it would seem impossible for us as philosophers at all to recognise! Now, why should we feign, and figure, and invent all this difficulty? The simple truth [simpel wel, waarheid neen] of the matter is this, that there are subjects and that there are objects.…” Halt een ogenblikje! Om te letten op dit gewoon-dogmatiese tweetal: subject en objekt—en de kennis niets dan de verhouding tussen die twee! Zo bij elk materie-realist, terwijl krities als konkrete werkelikheid niet subjekt en objekt, maar subjekt en het transobjektieve tegenover elkaar staan en uit de causale verhouding van die twee pas de gewaarwording, waarneming, kennis ontstaat, die de objekten niet afbeeldt, maar stelt, produceert, mogelik maakt, in plaats van omgekeerd de objekten de waarneming. Reeds dus wie de kennisleer opvat als de vraag naar de verhouding tussen subjekt en objekt toont zich.… objekt-realist, alias dogmaticus! Aldus niet alleen heel de Hegelarij (ook o.a. de „Neohegeliaan” Prof. Dr. Jos. Kohler, het geleerdste aller filosofiese zwets-genieën (56) in zijn „ungeheuerliche” Rechtsphilosophie) maar ook b.v. nog de Berlijnse Prof. G. Simmel51, terecht een „Meister denkerischer Verfeinerung” genoemd, al filosofeert hij meer dan hij filosoof is. Maar keren we terug tot onze Stirling. Hij zeide dus: „The simple truth of the matter is this, that there are subjects and that there are objects, and that subjects as subjects know and must know objects, and that objects as objects are known and must be known by subjects. These things that we see, and touch, and handle are really, and in very truth, the things in themselves, and the only things in themselves, that we can ever see, or touch, or handle, that we need ever see, or touch, or handle, that we shall ever see, or touch, or handle. [Eensdeels allemanswijsheid: de waarneembare dingen zijn de énige waarneembare dingen; anderdeels allemansonwijsheid: objekten zijn Dinge-an-sich]. In one word, these things are the things in themselves; and so much are they the things in themselves, that they do act on each other, and do substantially act on each other. They are not appearances; they are things. Were things really only Erscheinungen, only appearances, only, as said, butterflies on my white sheet within, they would indeed be irrespective the one of the other; and any action that might be simulated between them would be only an action at second hand [uitnemend beeld voor de phaenomenale causaliteit, de „pseudo-causaliteit”!], only an action of the subject [mis; of juist.… in de etymologiese zin: van het substratum!], and so only an action borrowed.” enz. Maar kom, § 20 van Stirling heeft ons al wel voldoende overtuigd van zijn „Philosophy Strange at Times”.… laat ons „Time and Space”, die ons resten, nog aan de dusnamige § 21 afstaan: