Note 282 — van de AVONTURELIJKE REYSE van WILLEM YSBRANTSZ. BONTEKOE van HOORN.

Daer op hebben wy datelijck den scheeps-raedt vergadert, overlegghende wat ons hier te doen stondt. Vonden goedt dat de sloep datelijck weder nae haer toe soude varen, om te vraghen hoe of sy haer beraden hadden: of wy souden komen water halen ofte niet, en soo sy als vooren dat niet wilden toestaen, soo souden sy wederom t’scheep komen, en men soud’ haer noch soo veel tijdt gheven om haer te bedencken, datmen een glas282 soude omkeeren, en soo sy eer ’t uytgeloopen was quamen en stonden ons versoeck toe, soo souden wy haer met vreden laten, en soo niet, souden daer datelijck in branden283. Met dese resolutie is de sloep weder met een vreed-vaen naer haer toe gheroeyt. Sy quamen ons volck weder met haer boot in ’t ghemoet. Daar stondt een munnick met een kap op ’t hooft in haer boot, die ons volck verpreyde. Onsen onder-coopman De Coningh sijn reden ghedaen hebbende, kreegh verkeert antwoordt als vooren: „Anda pero, anda canali! Wy willen jou hier niet sien; wegh van hier!” Onse volck aen boort komende hebben dit rapport aen ons gedaen. Doe lieten wy datelijck de klock luyden, deden ’t gebedt, setten een glas van een half uer op de spil, en soo dra het selfde glas uyt was gheloopen en wy haer niet saghen komen, hebben wy datelijck vyer op haer ghegheven met halve cartouwen284, daer van wyder elf hadden, en schoten inde kraeck dat het rammelde, want hij goet te raecken was; sijn voor-schip ofte casteel was soo ’t scheen soo hoogh als ons voor-mars, alhoewel wy een schip hadden van vijf hondert lasten. Wy schooten daer soo langh op, tot dat sy weynigh meer uyt de kraeck schooten, maer met het gheschut, dat sy uyt de kraeck op ’t landt hadden ghehaelt en op haer ghemaeckte batery hadden ghestelt, schooten sy ghestadigh in ons schip of syter met handen in-leyden. Want elcke schoot wasser een, dat raeckte, 2, 3 a 4 voeten boven ’t water, soodat wy vreesden, dat sy ons inde grondt souden schieten; kregen oock eenige ghequetsten. Onder alle worde onse onder-timmerman, ghenaemt Bokjen van Dort, beyde sijn beenen afgeschoten; leefde noch een weynigh tijdts, maer storf datelijck; waerdoor wy daer niet konden blijven leggen. Resolveerden een worp uyt te brengen nae de wal toe, daer eenige klippen lagen. Korten achter die klippen, tot dat wy vry van haer schieten waren vande batery.