Note 107 — van de AVONTURELIJKE REYSE van WILLEM YSBRANTSZ. BONTEKOE van HOORN.

Wy hadden een dregh achter uytleggen en een dregh t’ zee. Ick ontrent de mast over ghekomen wesende, riep teghen de backer: „Hack het tou, hack het dregge-tou af,” en hy hackte, hy hackte, maer het wilde niet af. Ick dat siende raeckte nae achteren toe, nam het tou en leyde het op de steven; doe seyde ick: „hack nu”, en hy hackte het ten eersten af. Doe stondender van ons volck voor inde boot by ’t dregge-tou en haelden de boot t’ zee. De swarten liepen ons in ’t water wel nae, maer alsoo ’t schor aen lant was107, waren sy datelijck grond af; mosten hier door onse boot verlaten, en wy vischten ons volck op, die in de revier swommen en haeldense in de boot. Met dat het volck inde boot was, gaf Godt almachtigh dat de windt met een barst datelijck uyt de landt quam, die tot die tijdt toe uytter zee ghewaeyt hadde. Voorwaer een merckelijck teycken vande genadige handt Godts. Wy settender onse seylen by en seylden eensloeghs108 het gat uyt, tegen de hooge zee aen en over de banck (daer op wy sulck een perijckel in ’t in-komen hadden uytghestaen, als verhaelt is) quamen wy nu datter weynigh water inde boot quam.