Note 86 — van de AVONTURELIJKE REYSE van WILLEM YSBRANTSZ. BONTEKOE van HOORN.

Nu by ’t landt komende, liep de zee soo aen het landt, dat wy niet landen dorsten; doch vonden aende binnekant van ’t eylandt (want het een eylandt was) een inwijckjen; daer lieten wy de dregh86 t’ zee vallen, en hadden noch een dreghjen, dat setten wy aen landt, soo dat de boot vertuyt lagh87, en spronghen (soo goedt als wy konden) met alle man aen landt en trocken elck sijns weeghs aen ’t boschkaren87. Maer soo drae ick op ’t landt quam, viel ick op mijn knien en kuste de aerde van blijdtschap en danckte Godt voor sijn genade en barmhertigheydt, dat hy ons niet en hadde versocht, of had tot noch toe een uytkomst inde saeck gegeven; want dese dagh was de laetste, nae welcke het volck gheresolveert waren de jonghens aen te tasten en op te eten. Hier bleeckt dat de Heere de beste Stierman was, die ons gheleyde en stierde dat wy het landt kreghen, als verhaelt is.