Note 48 — van de AVONTURELIJKE REYSE van WILLEM YSBRANTSZ. BONTEKOE van HOORN.
Reading edition
En nae dat wy aldaer 21 dagen gelegen hadden en gereet waren, zijn wy t’ seyl ghegaen; staecken by de windt over, hoopten het eylandt Mauritius te beseylen, maer quamen te laegh48, konden het van beneden moy sien doch niet aen komen. Want al schoon wy aen het eylandt de Maskarinas soo langh ghelegen hadden, en van alles wat op het eylandt was ghenoegh bekomen hadden, soo waren evenwel ons volck noch altemael niet gesont geworden, want daer warender vele, die noch klaeghden. Dit gaf de officiers oorsaecke, om uyt de naem van ’t volck in de cajuyt te komen en te vraghen, of het niet geraetsaem was, dat wy noch een ander verversch-plaets souden aendoen, dewijl het volck noch niet altemael ghesont was en wy noch langh om de Suydt mosten loopen, aleer wy inde travande winden49 souden komen, om alsoo onse reys nae Batavia of Bantem te vervorderen, dat het ons konde ontschieten en het volck wederom invallen50. Waer op wy nae langhe deliberatie met de scheepsraedt goedt vonden draghent te houden nae het eylandt Sancte Maria, leggende dicht aen ’t landt van Madagasker, recht voor de groote Bay van Antongiel. Steldender onse kours nae toe, kreghent in ’t gesicht en liepen boven ’t West-eynd’ van ’t eylandt om, op 6, 7 a 8 vadem waters; mochten de grondt soo klaer sien als den dagh; liepen aen de binne-kant van ’t eylandt en settent op 12 a 13 vadem goede grondt. De inwoonders van ’t landt ons siende zijn datelijck met een prauwtjen (zijnde een schuytjen uyt een boom ghehouwen) aen ons boordt ghekomen en brochten eenige appelen, lemoenen, wat rijs en hoenderen met haer; bewesen ons dat sy sulck goedt meer aen landt hadden, brachten dit tot een munster. Bewesen ons oock door kennelijcke tekenen met de mondt, dat sy oock noch koeyen, schapen, kalveren, hoenderen en ander goet hadden; riepen boe, bee, koekleloeloe: dat waren koeyen, schapen en hoenderen. Wy sagen dit volck met verwonderingh aen. Wy gaven haer wijn te drincken uyt een silveren schael; sy waren soo wijs niet, dat sy daer te degen uyt konden drincken, maer staken het hooft of aengesicht in de schael en droncken ghelijck de beesten uyt een emmer drincken; en doen sy de wijn in ’t lijf hadden, tierden sy haer of sy geck waren.