Editorial note — JACOB CATS

Een die langh heeft geleeft, en dat in groote staten, Dient vóór sijn lesten stont van eersucht af te laten; 't Is nut het oogh te slaen ontrent sijn lesten dagh, Op dat men wel gerust van hier verhuysen magh. Maer daer is seker volck genegen om te woelen, Dat is in dit geval gansch anders van gevoelen, 't En leyt met vryen wil noyt groote staten af, Maer wou haer gansch bedrijf wel dragen in het graf. Hier schiet my in den sin, dat ick eens heb gelesen, En 't is niet onbequaem om hier verhaelt te wesen: Een man van hoogh gesagh bekleed' een grooten staet, En sat te Romen selfs te midden in den raet; En schoon hy was verswackt en van seer hooge jaren, Noch was hy niet gesint het ampt te laten varen: Al was 't van groot beslagh, en van geen kleynen last, Noch bleef hy aen het jock met al de leden vast. De Keyser droegh hem gunst en wou de man verlichten, Hy steld' hem daerom vry van alle sware plichten, En gaf hem dus verlof: "Turani, lieve vrient! Ghy hebt den Roomschen staet en my genoegh gedient, Ontslaet u van het pack. 't En kan niet zijn mispresen, Vermits soo bijster hoogh uw jaren zijn geresen. Gaet, leeft op uw gemaek, nadien ghy rusten meught, En laet van nu voortaen het woelen aen de jeught. Al wie tot sestigh jaer op aerden is gelaten, Stelt ons de Roomsche wet ontlast van alle staten; En in een ander rijck, na tienmael seven jaer, Is yeder, of hy doot en al begraven waer. Ick wil u nu voortaen met geenen staet belasten, Eet, drinckt, leeft voor u self, en noot geduerigh gasten. Ontfronst uw aengesicht en toont een bly gelaet, Dat sal u beter zijn, als sitten in den raet; Een ampt en is maer ramp voor hoogh geklommen jaren, 't Is voor u meer als tijt het pack te laten varen. Ick wensch u veel gelucx, vermits uw ouden dagh Nu, buyten alle sorgh, in stilte leven magh." Soo haest als dese stem was in de lucht geresen, Het scheen een donderslagh aen desen man te wesen. Hy stont gelijck verbaest, sijn gansche lichaem beeft, Soo dat syn koude tongh hem aen de lippen kleeft. Wat doet hy? flucx naer huys, hy laet een baer bereyden, En krijght' er huylers by die om de doot kist schreyden. Hy leyt sich in de kist ten vollen uytgestreckt, En met een swarte sprey geheelijck overdeckt. Hy laet hem menighmael door sael en kamers dragen, En doet sijn rasse doot van yder een beklagen. Hier quam een taelman by, die, met een droeve stem, Een deftigh lijck-geschrey quam maken over hem. Hy kon oock met een glimp het selsaem schouspel drijven, Want hy liet op de baer met swarte letters schrijven: Wie aen den Roomschen staet geen dienst meer doen en kan, Die is een doode romp, en overleden man. Dit wert van stonden aen van yeder een geweten, En van de snelle faem te Romen uytgekreten; Een yeder lacht 'er om, en d'een en d'ander vraeght, Waerom een man die leeft, als doode wert beklaeght? De Keyser, mits hy hoort met desen handel gecken, Sey stracx: "ick weet terstont den dooden op te wecken;" Hy laet een grooten brief, gesegelt als het dient, Flucx dragen naer het huys van sijn geminde vrient. Het was een parcquement met gulden inckt geschreven, Daerin een nieuwen staet den dooden wert gegeven: Oock wert sijn vorigh ampt hem weder toegebrocht, En 't scheen dat op een nieuw de Keyser hem versocht. De dood', op dit verhael, die is terstont verresen, Hy liet den gulden brief wel driemael overlesen; En daer op naer het Hof; hy gaf den Keyser danck, En hielt hem aen het ampt sijn levendagen lanck. 1) nuttig 2) drukte 3) was hem zeer genegen 4) inspanning 5) redenaar 6) dadelijk