Note 31 — 1190–1313.

De kardinalen kozen eindelijk, blijkbaar als protest tegen dezen moord en tegen Karel en zijn Fransche ambtenaren, een Italiaanschen diaken, die in Palestina in dienst was van Prins Eduard van Engeland. Deze Gregorius X toonde zich, dadelijk nadat hij te Brindisi geland was, een verstandigen, maar beslisten tegenstander van Karel, en toen in October 1273 Rudolf van Habsburg tot Duitsch Koning of liever Duitsch Keizer31 was gekozen, hechtte hij aan die verkiezing zijn volkomen goedkeuring, een daad, die natuurlijk den toorn van Karel opwekte, want de nieuwe Duitsche Keizer begon weldra den Duitschen invloed in Noord-Italië en in Toskane te herstellen. Bovendien deed Gregorius, in tegenstelling met de politiek van bloedige onderdrukking, die Karel uitoefende, moeite de partijen met elkander te verzoenen. Hij slaagde hierin tot op zekere hoogte te Bologna en Milaan, maar zijn pogingen leden schipbreuk te Florence, waar de Welfsche partij de overhand had gekregen, doch waar de belangen van de Welfen of republikeinen geenszins dezelfde waren als die van den Paus32. Gregorius stelde zich ook tegenover Karel van Anjou door Michael Palaeologus te begunstigen en bovendien weigerde hij den verbannen Keizer Boudewijn te ontvangen; toen hij nu in 1275 er werkelijk toe overging met Rudolf een samenkomst te houden te Lausanne, waarbij hij beloofde hem tot Keizer te kronen, moest er wel een openlijke vijandschap uitbreken.