VIII. (continued 2)

„Nei de Reade Sé fen binauwinge komt der altyd in Kanäan fen hearlikheit,” sei minhear Baerdt hiel plechtich mei syn swier lûd, hwer it lytse keammerke noch lytser fen waerde. „Krij mar oan, jonge en wêz bliid mei ’t wyfke. It lot is keard, Haeije.”

Do bigoan Haeije Trompetter einliks to praten, hiel stadich, krekt as moast ’r de wirden ien foar ien ta de kiel útwringe. „Minhear scil net bidroegen mei my útkomme.... ik bin der.... tige bliid ta.... ’t aldermeast for ús.... jonge.” En hy stiek de greate hân út en rearde yn ien taest al dy skoane gounen nei him ta. Do seagen syn wrede, earlike eagen yn ’e lichte en sochten it antlit fen ’e lytse âlde joad en der yn de snoade swarte giteagen, glinsterjend as kralen en de loaitsen fen dy eagen troffen inoar en elts for oar lies der yn, hwet ’r witte woe en ’e bifestiging fen inkelde oare dingen.

Seis dagen letter stie Haeije Trompetter yn ’t rountsje fen al syn getrouwen op ’t wykmerk. Hy hie him ’t hier knippe litten en fetsoenlik skeard, hy hie in nij buis oan, in lekkense pet op en prachtige nije klompen, gleon op glânze, mei greate bosken strie der yn, oan ’e foetten. Dúfke en ’e jonge stiene fen fjirrens mei in optein sin dit alles oan to sjen. Gol wonk ’r Brike Lubbert, Gajus de Filder, Gosse Ketsje en Kaeije Klapdermarop en hja fandelen it fé for him fen ’t merk, det minhear Josua de Metz dizz’ kear koft hie. En it wie gâns in poarsje.

En sels krige ’r de âldermoaijsten by ’t hoarntou, in pear fen dy alderkostlikste bistkes, suver siden fen fel en fyn fen kop as jifferkes en der in pear hoarnen op, as wierne se bislipe, der wie nou suver gjin wryt noch slyt oan! pronkjes wierne it! en hiel stadich kuiere ’r net troch ’t steechje nei de Nijested, né, hja gyngen ’t hiele merk lâns, de Wirdumer Dyk op en sa nei ’t Breed fen ’e Nijested ta. Alle âlde getrouwen der efteroan en alle Ljouwter bern en hounen fen fjirren. Der hat noch nea in kening sa yn top fen gloarje stien as Haeije Trompetter dy moarne.

En by de Waech, der lei de nije, greate pream klear, sines. Der stiene de feinten to wachtsjen, der hy baes oer wie, der stie minhear Josua de Metz op him to wachtsjen, nou syn breahear en hokfoar ien! En hja biseagen en bitûmken de kostlike bistjes noch ris en do hearde ’r as in moai mesyk it bossen fen hjar poaten oer ’e barte yn syn pream!

En foar ’t finster fen ’e soosjeteit, der stie âlde fen Rhé to smoken en ’t wykmerkfortier oan to sjen. Sûnder erch seach ’r sa nei it folk, nei it fé, nei dy greate kearel, dy-t boppe alles útstike. Haeije Trompetter, dy smycht! wie dy det? Op syn Sneins! suver yn ’t brat as in riken rintenier? En hwet moast dy der by dy pream fol bisten?

Hastich liet ’r de skel rinkelje yn ’e hân. Sibren, de jonge út it Wetterlân, al sont tiiden syn hantsjemoaisknecht en neisneuper fen alle ding, hwer greate jonges de noas mar ynstekke doare, kipe om ’e hoeke fen ’e doar. En dy al gau, wiis fornim der op út.

It wie Haeije Trompetter, ta eare en oansjen kleauwn. En fen Rhé, âlde bitûfte foks, bignúvde det spultsje fen fjirren. Ripperda kaem en fûske mei dy joad en Falentijn en Hopperus.... Do wist ’r genôch.... Haeije scoe de ôfgesant wirde twisken Ljouwert en Amsterdam fen dy oranjerazers. De brieven rekken wei.... nou founen se der dit op. Hy gnyske húnsk en forflokte lûd de dei, det hy dy dogeneat giselje litten hie. Det skreauwde wech en der wear. Min moast folle stilder wraek nimme kinne.

Hjir setten se him nou pyk mei. Scoe hy oan ’e koartste ein lúke moatte? scoe ’r?

Hy koe wol gûle fen spyt.—